Hartelijk dank aan Uitgeverij SVM-Publishing voor het beschikbaar stellen van het recensie-exemplaar in ruil voor mijn eerlijke mening.
Flaptekst: Zou je de liefde van je leven kunnen opgeven om het kind dat van je afhankelijk is te redden? Vroeger was ik net als de andere Harkness ijshockey-spelers. Ik maakte me alleen zorgen over de volgende wedstrijd of het volgende feestje. Maar dat veranderde allemaal de dag dat ik verantwoordelijk werd voor mijn kleine zusje. Alleen door Lucy verborgen te houden en me gedeisd te houden, zullen we dit jaar overleven. Maar dan ontmoet ik Scarlet, die me ziet als meer dan een ster atleet of een feestbeest. Ik val hard voor haar. Maar ook zij wordt gevolgd door duisternis. Als haar verleden aan het licht komt, zo ook de vreselijke waarheid: ik kan niet iedereen redden. Maar ik zal nooit stoppen met proberen.
In dit tweede deel uit de Ivy Years serie leren we de populaire Bridger van een volledig andere kant kennen zoals we hem in Gevallen Dromen (check hier de recensie) hebben meegemaakt. Daar was hij altijd wel een het feesten, gek doen en had de een na de andere meid versierd, bijna het enige waar hij serieus over leek te kunnen zijn waren de ijshockey wedstrijden. Maar dat is nu wel anders. Hij heeft een doel voor ogen, een beter leven voor zijn zusje Lucy en daar zal hij alles aan doen om dat voor elkaar te krijgen. Bridger blijkt buiten de player die hij zo’n lange tijd is geweest eigenlijk gewoon een ontzettend gave gozer te zijn. Natuurlijk heeft hij echt nog wel wat van zijn bravoure gehouden en is zijn ego gewoon nog steeds zoals eerst, maar onder die laag leer je een hele andere Bridger kennen. Zijn zorgzame, lieve, serieuze en loyale kanten komen echt tot uiting. En al lezende begin je zo’n ontzettende sympathie voor hem te voelen, je leeft ook echt zo met hem mee en ik heb echt “fingers crossed” gezeten dat zijn plan zou gaan lukken.
“Want je kunt er niets aan doen dat het hart wil, wat het hart wil”
Scarlet draagt zo haar eigen geheimen met zich mee waarvan ze absoluut wil voorkomen dat er ook maar iemand achter de waarheid komt. Maar dan komt Bridger in haar leven en of ze het nou wil of niet, ze begint langzamerhand toch steeds meer en meer voor hem te voelen. Maar zou hij nog van haar houden als hij zou weten wat ze hem niet wil vertellen? Dat risico durft ze niet te nemen en probeert hem dan ook ver weg bij haar familie en verleden te houden. En ondanks dat de twee een heel eigen geheim met zich meedragen, laat de liefde zich niet vertellen hoe zich te gedragen. De aantrekkingskracht tussen hun wordt met de dag sterker en je gunt het ze ook zo gewoon.
“Zo werkt liefde niet. Het is de bedoeling dat je ook de rottige dingen deelt. Net zoals de mooie dingen. Dat zei je zelf.”
Wat was dit een ontzettend fijn boek om te lezen, misschien nog wel gaver dan de eerste. Al vond ik die ook echt heel erg leuk. Het verhaal wordt in de ik-vorm geschreven en je leest vanuit Bridger en Scarlet hun ogen. De hoofdstukken zijn lekker kort en het verhaal is gewoon zo ontzettend fijn. Ik vloog echt door het boek heen, moest weten hoe het verder zou gaan en wat er nog meer zou gaan gebeuren. Een absolute aanrader voor de liefhebbers van dit genre. Ik hoop echt dat de andere delen in deze serie ook vertaald gaan worden, want ik ben absoluut fan van de schrijfstijl van Sarina Bowen. Ze zet haar personages ontzettend goed neer, het verhaal zit goed in elkaar. Daarbij laat het je even alles om je heen vergeten en je wanen op Harkness. Dat is normaal al ontzettend fijn als een boek dat doet natuurlijk, maar in deze rare tijden heb je dat helemaal af en toe even nodig, toch?!
“Mijn lijf lichtte op als een kerstboom midden op Fresh Court en ik duwde alle zorgen van de dag zo uit mijn bewustzijn.”
Hartelijk dank aan Uitgeverij Godijn Publishing voor het beschikbaar stellen van het recensie-exemplaar voor de blogtour in ruil voor mijn eerlijke mening.
Flaptekst: Voor verpleegkundige Melle Lavijn is het leven weliswaar druk, maar wel lekker overzichtelijk: ’s nachts werkt ze op de kinderafdeling van het plaatselijke ziekenhuis en overdag is ze zo veel mogelijk bij haar zieke vader. Door een uit de hand gelopen grap raakt ze via Instagram in gesprek met de Amerikaanse muzikant Midas, de superster van dat moment. Langzaam maar zeker ontstaat er een bijzondere band tussen Melle en Midas. Als Midas’ fans en de roddelpers dat ontdekken, staat Melles rustige leven totaal op zijn kop. Al snel wordt het contact met Midas levensgevaarlijk…
Dit boek was mijn eerste kennismaking met het werk van Kim Bonefaas en wat voor eentje. Echt dol op de cover was ik niet, niet dat ik het helemaal niets vond, maar de kleur geel en ik zijn gewoon niet zo’n match. Al past de cover wel weer ontzettend goed bij het verhaal. Ik opende het boek en begon met lezen…en binnen no time had het verhaal me te pakken en liet het me niet meer los. Wat een rollercoaster van een verhaal, maar wel een die goed te volgen is en een ontzettend pakkend verhaal. Je wordt van de ene emotie in de andere getrokken, van blij, naar ontzet, verwarring, boosheid, verdriet, geschokt en ga zo maar door. Ik heb het dus echt met een lach en een traan zitten lezen en vloog gewoon door het verhaal heen. Kim heeft een ontzettend vlotte en spontane manier van schrijven en de personages kwamen echt voor mijn ogen tot leven. Wat heb ik ontzettend moeten lachen om het taalgebruik en karakter van haar beste vriendin, Eef. Heerlijk hoe die zich kan uiten, wat een persoonlijkheid zeg. Maar Melle stal mijn hart. Jeetje wat heeft ze al veel meegemaakt in haar leven en nog steeds. En wat een kracht om door te zetten, al hangt ze echt wel tegen een burn-out aan, maar toch. Als ze dan door een grapje via Instagram een bericht stuurt aan de Golden Boy Midas en hij daar ook daadwerkelijk op reageert, verandert haar leven in no time. De twee krijgen zo’n ontzettend leuk contact met elkaar. En al snel bouwt er een hechte vriendschap tussen ze op.
“Mel, ik moet entertainen. Elk moment van de dag, want dat is wat ik ben. Dat is hoe mensen mij zien. Ik ben een dier in de dierentuin, gekooid. Jij liet mij voor even die vrijheid voelen; hoe het is om gewoon te zijn. Ik verlang daarnaar, meer dan je ooit zou kunnen begrijpen.”
Midas is de grootste superster van het moment op het gebied van muziek, Melle staat zover van zijn wereld af, ze lijken zo ontzettend veel van elkaar te verschillen, Maar is dat ook echt zo? Want stiekem wil Midas niets liever dan ook gewoon normaal over straat kunnen en een leven als dat Mel heeft klinkt in zijn ogen juist als een droom, de vrijheid die zij bezit nog, die hem is afgenomen door zijn intens grote populariteit. Hoe meer de twee met elkaar praten hoe dieper hun band wordt, dat is zo ontzettend mooi om te zien. Echter zit er ook voor Melle een keerzijde aan hun contact…Midas fans pikken het niet als ze erachter komen. En wat begon als rotopmerkingen onder foto’s, gaat al snel over in heel veel meer. Melle is haar leven niet zeker meer. Maar stoppen met haar omgang met Midas wil ze ook niet. De twee lijken gewoon echt gemaakt voor elkaar. Maar is deze liefde het waard om zover voor te gaan of is het eigenlijk gedoemd om te mislukken?
“Ik vind het cool dat je leest, Melle..Echt cool. Zou ik meer moeten doen. Kennis is macht.”
Wat was dit een ontzettend gaaf verhaal, ik heb echt genoten van het lezen ervan. En weet nu al dat ik het echt eens ga herlezen ook. Een ware pageturner. Maar dat eind….W.T.F.! Ik zag het zo niet aankomen en nu nog zit ik er over na te denken. Maar toch hoop ik dat er nog een vervolg komt op dit verhaal. Want met dit open einde en wat voor een einde ook echt, zou dat absoluut mogelijk zijn. En ik wil eigenlijk ook gewoon weten hoe het ze verder vergaat. Het is gewoon echt een gaaf, lief en ontroerend verhaal over liefde, vriendschap en zoveel meer, het zit zo mooi in elkaar. Ik zou het zeker gaan lezen als ik jullie was, want het is zo prachtig…maar hou wel de tissues bij de hand, chocola en een warme kop thee, just to be sure. Want met de spanning in het boek en de rollercoaster aan emoties zou je dat zomaar weleens even nodig kunnen hebben.
“Hoe ga je om met tegenslag en stress? Hoe reageer je wanneer het leven even niet doet wat jij graag wilt? Kan je het van je af zetten of blijf je erin hangen? Ben je een vechter of ren je liever weg? Ben je een winnaar, ook als het tegenzit, of een rasechte verliezer? Is jouw glas halfvol of juist halfleeg?”
Hartelijk dank aan Uitgeverij Hamley Books voor het beschikbaar stellen van het recensie-exemplaar voor de blogtour in ruil voor mijn eerlijke mening.
Flaptekst: Hallo ben je daar? Is daar iemand?
Romi woont op Mars, Ciro woont op aarde. Ze weten niet van elkaars bestaan. Tot ze op een dag contact met elkaar krijgen. Hoe dat kan, begrijpen ze niet. Via korte gesprekjes die nauwelijks door sterrenruis en meteorietenstormen heenkomen, leren ze elkaars wereld kennen.
Bestaan ze alleen in elkaars hoofd, of zijn er dingen mogelijk waar zij niet van weten?
Bren was al eerder heel enthousiast over de Remi reeks van Lara Reims en vertelde me dat het ook echt boeken zouden zijn voor mij. Toen ze daarom zei dat ik mee kon doen aan de blogtour voor Lucht van Lara Reims en dit ook Young Adult/Scifi bleek te zijn, wilde ik inderdaad eens wat gaan lezen van Lara, want het gegeven op de achterflap klinkt gewoon erg interessant!
Romi is een meisje dat op Mars leeft, maar eigenlijk wil ze niets liever dan terug naar de aarde, waar ze vandaan kwam. Ze leeft op Mars met een klein groepje mensen, robots en A.I.’s die samen bezig zijn om Mars compleet te transformeren, maar helaas is hun contact met de aarde verbroken en daarmee is hun missie ook stil komen te liggen, door gebrek aan toevoer van nieuwe grondstoffen. Het is dus echt overleven voor haar daar en omdat ze ook geen leeftijdsgenootjes heeft, is het leven voor haar erg saai. Daar komt echter verandering in als ze ineens contact weet te leggen met een jongen, Ciro genaamd. Hij woont op aarde, zegt hij. Al snel wordt het voor Romi duidelijk dat ze niet langer op Mars wil blijven en terug wil naar de aarde, maar hoe?
Ciro woont op de aarde. Sinds de “Gamechanger” is het leven niet meer hetzelfde als vroeger en leven mensen veel meer afstandelijk van elkaar. Hij heeft de wereld zelf nooit zo gekend, maar zijn ouders vertellen hem er nog regelmatig over. Zijn vader is een wereldberoemde wetenschapper en mede dankzij hem ziet de wereld er zo uit als nu. Ciro gaat naar school, maar ook dat gaat heel anders dan zoals wij dat kennen. Hij spreekt regelmatig af met zijn vrienden, maar toch voelt hij zich altijd anders dan de rest. En dan komt die ene dag waarop hij een berichtje krijgt van Romi, in zijn hoofd.
Wat een verhaal is Lucht! Het boek is opgedeeld in meerdere delen en we krijgen zowel vanuit Romi als Ciro het verhaal mee. Beiden groeien ze op, maar allebei zo anders. Toch is er iets dat ze in contact brengt met elkaar, maar hoe en waarom? Daar kom je natuurlijk tijdens het lezen achter. De schrijfstijl van Lara Reims is echt heel eigen. Het las lekker weg, ook mede door het lettertype en de rust tussen de hoofdstukkken door op de pagina’s. Hoe verder je in het verhaal komt, hoe meer vragen je eigenlijk krijgt over het zo onwaarschijnlijke gegeven dat Romi en Ciro in contact staan met elkaar. Zijn ze wel allebei echt? Waarom is die verbinding er? Gelukkig worden al deze vragen uiteindelijk ook beantwoordt, maar Lara zet je regelmatig op een dwaalspoor met de nodige plottwists. Dit maakt het verhaal nog beter en het zit echt goed in elkaar.
Toch vond ik dit voor een scifi verhaal niet een bijster origineel verhaal, maar ik heb dan ook zoveel scifi gelezen, dat ik misschien al snel vind dat niet alles heel origineel meer is. Het gaat er uiteindelijk om wat de schrijver met de gegeven feiten uit het verhaal doet en dat is echt dik in orde! Vooral het laatste stuk van het boek wilde ik echt niet meer stoppen en heb ik het dan ook in een ruk uitgelezen. Voor de jongere lezers zou ik dit boek écht van harte aanbevelen. Het is echt heerlijke scifi en bovenal gaat het verhaal om je plek vinden in deze (of misschien wel een andere) wereld en wat het is om mens te zijn én dat is nu precies wat scifi zo’n boeiend genre maakt. Niet alleen het ontdekken van het universum, maar vooral het ontdekken van onszelf.
Hartelijk dank aan Johan Lubbers voor het beschikbaar stellen van het recensie-exemplaar voor de blogtour in ruil voor mijn eerlijke mening.
Flaptekst: Mensen geboren onder de komeet zijn magiërs en een deel van de komeet is neergestort in de woestijn. Het bewaken van dit fragment is Thessa’s heilige missie. Het mag niet in verkeerde handen vallen. Magie is levensgevaarlijk en slecht. Wanneer Thessa ontdekt dat zij magie kan gebruiken, begint ze te twijfelen aan haar missie en aan alles wat ze heeft geleerd. Ver weg in het zuiden kan Myrthe niet meer genieten van haar magische krachten en worstelt met de pijn die ze heeft veroorzaakt. Ze wil geen magiër meer zijn en gaat op zoek naar een andere plek waar ze zich meer op haar gemak voelt. De nieuwe koning heeft het politieke systeem van Rhodas veranderd. De prijzen om je te laten behandelen door een dokter zijn betaalbaar geworden en magiërs mogen hun krachten ook voor andere zaken inzetten. De straatjongen Thoran is een vertrouweling en vriend van de koning geworden en geniet van zijn nieuwe rol en het gebruiken van magie. Toch mist hij iets en wil zijn familie vinden. Niet iedereen is het eens met de veranderingen in Rhodas. De inquisitie en priesters waarschuwen voor het gebruik van magie en iemand zet zelfs magiërs op de brandstapel. Thoran, Myrthe en inquisiteur Oswals moeten samenwerken om de dader te vinden en vechten elk voor hun eigen geliefden, idealen en dromen.
Na het lezen van het eerste boek in deze serie was ik echt razend nieuwsgierig geworden naar hoe het verhaal nu verder zou gaan. Maar toen ik de achterflap las werd ik toch een beetje ontmoedigd…want jeetje wat een info dump…iets wat helemaal niet nodig is voor een boek, want daar kom je lezenderwijs wel achter. Dus ja, beetje jammer. Maar ik besloot volledig met open mind verder het boek te gaan lezen, want tsja, ik wou toch echt weten hoe het verder zou gaan. En daar was ik al heel snel blij mee.
“Je bent juist sterk, sterker dan wie dan ook in dit land.”
Binnen no time zat ik weer helemaal in het boek. Het verhaal is ontzettend boeiend en al tijdens het lezen weet de schrijver de spanning steeds verder op te bouwen. De verschillende denkwijzen over magie zijn echt extreem, bij het ene land mag het door iedere magiër vrij worden gebruikt en bij de ander kan het zijn dat het zwaar verboden is en er zelfs de dood op volgt als blijkt dat je erover beschikt. De wereldopbouw zit goed in elkaar en ik kon alles dan ook makkelijk voor me zien. De personages zijn goed uitgewerkt en je krijgt met sommige echt een hechte band waar je een ander weer ontiegelijk haat. Ik hou ervan als dat gebeurt in een boek. Ik zou over deze wereld zeker graag mee willen lezen, want wat is het gaaf. Vanaf de eerste bladzijde word je het verhaal ingezogen en dat laat je ook na het lezen van de laatste bladzijde niet snel meer los. Ik wou gewoon stiekem meer lezen, dus ja, ik hoop echt dat er in de toekomst nog wel een derde deel in zou zitten. Mijn favo personage is Thessa, zij maakt zo’n groei door in het verhaal en die is zo onwijs interessant en gaaf om te volgen, ondanks dat ze zoveel meemaakt blijft ze doorvechten om haar doel te bereiken en daar kon ik niet anders dan onwijs veel respect voor hebben. Johan heeft een hele fijne, vlotte schrijfstijl waardoor je je gemakkelijk in de wereld en de personages kan verplaatsen, wat mede ervoor zorgt dat je als een speer door het boek heen raast met lezen. Ik kan deze serie dan ook zeker aanraden aan de fantasy liefhebbers, want het is gewoon echt heel leuk, met de juiste dosis spanning en verraad voor een fantasy verhaal, maar ook de kracht van vriendschap staat hierin heel sterk. En het vertrouwen in je eigen kunnen hebben…
“Je hebt ze gedood. Waarom? Wat hebben die vrouwen je aangedaan? ‘Die vrouwen? Mij niets. Maar wel ons mannen!’ “
Jullie zien niet dubbel hoor, of toch wel? Vandaag hebben we een dubbelinterview met Ursula Visser en Nanouk Kira, want zij hebben allebei een boek uitgebracht met precies dezelfde titel: ‘Drakenhart’! Lezen jullie gezellig mee?
Jeffrey: Laten we even beginnen bij het begin, want misschien kennen onze lezers jullie nog niet, of een van jullie, dat kan natuurlijk ook. Nanouk, wil jij beginnen met jezelf even kort voorstellen?
Nanouk: Ja natuurlijk, ik ben Nanouk en ik ben net gedebuteerd met Drakenhart. Ik schrijf inmiddels zo’n 10 jaar en houd vooral veel van fantasy (hoewel ik op het moment aan een andere genre werk). Verder vind ik het natuurlijk ook heel leuk om te lezen en volg ik ook de nogal bijpassende studie Letterkunde.
Jeffrey: Ah, je studeert nog! Dat is inderdaad erg bijpassend! Als je nu zo’n tien jaar schrijft, dan is dat al best een tijd! Hoe oud was je dan toen je begon?
Nanouk: Ik zeg altijd dat ik 15/16 was, want toen begon ik serieuzer met schrijven. Toen ik echt heel jong was, heb ik ook weleens wat geschreven, maar dat vind ik niet echt noemenswaardig.
Jeffrey: Oh, dat is best jong! Voor mij begon het avontuur pas aan het einde van mijn twintiger jaren. Wat voor soort verhalen schreef jij toen je ermee startte ? Was het toen ook al fantasy?
Nanouk: Ik heb als eerste verhaal iets geschreven over een meisje dat in het buitenland op een camping ging werken. Toen besloot ik eigenlijk dat ik fantasy veel interessanter vond en heb ik dit verhaal ook nooit meer afgemaakt. Verder is het dus echt bijna altijd bij fantasy gebleven, op een paar historische verhalen na.
Ursula: Ah, dat is leuk om te horen. Ik schrijf ook het liefst fantasy én scifi, maar als ik eens een ander genre probeer, dan denk ik meh, dat loopt toch allemaal minder lekker.
Ik ben ook nogal streng voor mezelf wat dat betreft, want het moet net zo goed zijn als mijn fantasy of scifi, heb jij dat ook, Nanouk?
Nanouk: Ja, dat ken ik ook wel van een ander genre schrijven! Als ik iets anders schrijf, voelt het meestal niet helemaal compleet of zo.
Ursula: Precies, dat!
Nanouk: Grappig dat we dat wel allebei hebben.
Jeffrey: Ja, jullie hebben denk ik naast de titel van jullie nieuwste telg meer overeenkomsten! Ursula is voor sommigen van jullie misschien al bekend van Perubo Publishing. Bren en ik kennen jou ook al een tijdje, maar het kan natuurlijk zijn dat de lezers van dit interview ook jou nog niet kennen. Dus wil je jezelf even introduceren, Ursula?
Ursula: Zeker! Ik schrijf fantasy en science fiction. Twee genres die ver van elkaar afliggen. Of toch niet? De reden dat ik ooit begonnen ben met het schrijven van science fiction (sci-fi) is, dat ik altijd al benieuwd ben geweest waar wij als mensheid in de toekomst zouden zijn. Mijn eerste sci-fi verhaal Terra Nova, schreef ik met als doel om een kort verhaal van vierduizend woorden te schrijven voor een bundel. Het werd harde science fiction. Toch kon mijn fantasy-minnend hart het niet laten om een spoortje achter te laten. Inmiddels zijn er heel wat boeken van mij uitgebracht, in het Nederlands én Engels. Er zitten nog genoeg verhalen in dat hoofd van mij, dus ik kan nog vooruit!
Bren: Ja, we hebben al je boeken hier dan ook in de boekenkast staan. De kaften zijn altijd echt pareltjes! Maar, we hebben een interview met jullie samen, want jullie boeken hebben precies dezelfde titel! Hoe zijn jullie hier achter gekomen?
Alle boeken van Ursula!
Nanouk: Ik kwam erachter doordat Ursula mij via Instagram benaderde. Wel grappig om erbij te zeggen dat ik er eerst wel van schrok, want het kan natuurlijk best wel onduidelijkheid opleveren, zeker omdat de covers ook behoorlijk op elkaar lijken. Alleen toen kwamen we op het idee dat we best wel een samenwerking konden doen met een interview en dat maakte het alleen maar leuk.
Ursula: Omdat de bundel Voorbij de Storm waar een verhaal van mij in staat via Macc is uitgegeven, struinde ik wat rond tussen de boeken die verwacht werden, daar stond Nanouks boek bij. Onze boeken zouden vlak na elkaar uitkomen en ik dacht, daar kunnen we gebruik van maken. Ik was erg benieuwd naar haar boek. Vragen rezen op, onder andere: is de inhoud hetzelfde? Ik besloot contact te zoeken en dat beviel goed!
Nanouk: Ja, ik ben blij dat je dat gedaan hebt! Overigens hoor ik van veel mensen dat ze het leuk vinden dat we het zo aanpakken in plaats van te concurreren en ik denk ook precies dat dat een hele mooie insteek is.
Ursula: Ik ben ervan overtuigd dat samenwerken veel meer oplevert, het is ook zó leuk. Wie mijn instagram een beetje volgt weet dat ik vaak boeken van anderen lees, boeken deel en ook samenwerk met auteurs uit de UK en US. Dus toen jij ja zei tegen de samenwerking, was ik helemaal blij!
Nanouk: Ja, je hebt gelijk, en bovendien vond ik het ook gewoon leuk om je boek te mogen lezen, want ik was wel heel nieuwsgierig.
De boeken van Nanouk, inclusief verhalenbundels waar ze in staat
Jeffrey: Wel echt super dat jullie zo samen zijn gaan werken ja! De kaften hebben wel een beetje eenzelfde sfeer, maar zijn toch duidelijk wel heel eigen ook. En in die van Nanouk is de hoofdrol speler mannelijk, terwijl dat in die van Ursula juist weer een vrouwelijke is. Dus hetzelfde qua titel, maar zeker niet wat de inhoud betreft!
Bren: Wij zeggen ook altijd dat mensen niet maar één boek lezen, dus het is echt leuk om te zien dat jullie elkaar het licht in de ogen gunnen en op deze manier een samenwerking zijn aangegaan! Jullie kennen elkaars verhaal als het goed is. Waarin zitten volgens jullie zelf de grote verschillen?
Nanouk: Onze beide hoofdpersonages bevinden zich gewoon in heel verschillende situaties en krijgen met heel andere problemen te maken. Ik denk dat daarin wel al het grootste verschil zit. Ook het aantal personages door wiens ogen je kijkt is natuurlijk anders. Bij mijn Drakenhart wordt op de proloog en epiloog na alles vanuit de hoofpersoon verteld. Bij Ursula krijgen we wat meer vanuit de andere personages te horen ook. Verder spelen draken bij Ursula voor mijn gevoel wel een grotere rol, terwijl de titel Drakenhart bij mij meer gaat om de waarden die centraal staan in de maatschappij.
Artwork gemaakt door de moeder van Nanouk voor haar boek
Ursula: Dat is dan ook een mooi bruggetje naar de reden waarom ik voor de titel koos. Je kunt het eigenlijk letterlijk nemen. Behalve de manier van vertellen, vanuit één of meerdere perspectieven, is de omgeving waar beide verhalen zich afspelen ook verschillend. Daar waar Nanouk zich hoofdzakelijk richt op een bepaalde cirkel in het land, is mijn wereld groter. Het voordeel van Nanouk haar boek is dat je een uitstekend beeld krijgt van de omgeving, je gaat echt mee op reis met het hoofdpersonage en leert zo het gebied en belangrijke plaatsen steeds beter kennen. Je helikoptert als het ware boven het gebied en ziet wat daar gebeurt. Bij mijn boek ben je op de doorreis, krijgt de omgeving minder specifiek aandacht, totdat Mara belangrijke locaties aandoet. Wat ik ook goed vind aan Nanouks boek, is het psychologische spel dat gespeeld wordt. Er is geen duidelijk goed en kwaad, ze heeft de belangrijkste personages iets van beide gegeven. Toch maken de hoofdpersonen van onze boeken een ontwikkeling door. Alles wat ze meemaken gebruiken ze om vooruit te komen. Hoe ze dat doen is dan weer heel anders, haha. Dat mag je zelf ontdekken.
Nanouk: Ja, dat wat je zegt over ontwikkeling is helemaal waar. Ik denk dat het interessant en logisch is hoe onze hoofpersonages allebei zo’n ontwikkeling doormaken, maar allebei een hele andere.
Ursula: Mee eens! Dat maakt het ook zulke verschillende verhalen.
Jeffrey: Bren heeft in ieder geval de eerste twee delen gelezen van Ursula en ik heb die van Nanouk laatst gelezen (zie review). Wij hebben het er natuurlijk al over gehad en de boeken zijn erg verschillend, wat het dan juist zo leuk maakt dat ze de titel delen. Is er voor jullie allebei een bepaalde boodschap geweest die jullie mee hebben willen geven met jullie ‘Drakenhart’?
Nanouk op Elfia
Nanouk: Oh, moeilijke vraag, maar ik ga proberen het zo te verwoorden als het in mijn hoofd is. Waar mijn Drakenhart erg op focust is de psychologie van de personages. Een boodschap die daarin zit, is ten eerste dat niemand echt goed of slecht is (zoals Ursula het net al mooi verwoordde). Het hoofdpersonage heeft te kampen met heel veel onzekerheid wat betreft wie hij moet zijn en wat de maatschappij en zijn familie van hem verwacht dat hij is. ‘Drakenhart’ is een waarde daar die staat voor eer en dapperheid, maar verder in het verhaal twijfelt hij of hij daar wel aan voldoet en of degene die die verwachtingen stellen zijn onvoorwaardelijke trouw en toewijding eigenlijk wel verdienen. Kort gezegd zou de boodschap dan zijn dat er van alle kanten wel verwachtingen aan je gesteld worden, maar dat die niet per se goed zijn omdat ze nu eenmaal de norm zijn of door een ‘meerdere’ worden geformuleerd.
Ursula: Oeh, ja, die boodschap! Zoals de flaptekst vermeldt is Mara vervloekt door het bloed van een draak. De meeste mensen die het overleven worden knettergek óf verbannen naar een afgelegen oord. Mara voelt zich in eerste instantie overvallen door wat haar overkomt, logisch. Maar ergens in dat dametje vlamt een kracht op, die ervoor zorgt dat ze niet opgeeft, zoals iedereen om haar heen dat wel heeft gedaan. Met al haar vastberadenheid weet ze ver te komen, ook al maakt ze niet altijd de juiste beslissing. De boodschap is dus: luister naar jezelf, je bent sterker dan je denkt!
Nanouk: Ah die vind ik erg mooi, en heel toepasselijk voor Mara inderdaad! Die vastberadenheid maakt haar voor mij ook een sympathiek karakter.
De schrijfplek van Nanouk
Jeffrey: Mooie boodschappen! We hebben nu gekeken naar de verschillen en wat jullie de lezers mee willen geven, maar er zijn natuurlijk ook veel overeenkomsten. Is er eentje die er voor jullie uitspringt? (naast de titel dan, haha.)
Ursula: Er zitten draken in beide verhalen. Pluspunt zou ik zeggen, ik ben dol op draken. De personages krijgen een stevige uitdaging voor de kiezen. De keuze die de personages maken hebben grote gevolgen. Niet alleen voor henzelf.
Nanouk: Ik zag tijdens het lezen wel een paar grappige overeenkomsten, die ook verschillen waren. Bijvoorbeeld dat zowel Mara als Durégo ergens schubben op hun lijf hadden, maar dat dit bij Mara een uitzonderlijke reden had, terwijl het voor Durégo bij zijn volk hoort en iedereen het daar heeft.
De rebranding van Dragon Heart van Ursula, met compleet nieuwe cover artwork!
Bren: Jullie hebben allebei een voorliefde voor draken. Waar is dat zo vandaan gekomen? Wat maakt draken zo geliefd bij jullie allebei?
Ursula: Bij mij zijn het de westerse draken, de oosterse draken (China) trekken me niet zo aan. Heel raar, maar op de een of andere manier doet die kop me aan een meerval denken, niet echt mooi. Draken lopen trouwens nog steeds op aarde rond. De frilled neck lizard, wordt ook wel kraagdraak genoemd. De dieren boeien me enorm. Misschien is het hetzelfde als een ander van katten houdt. Overigens heb ik meer dieren in mijn boeken die gebaseerd zijn op echte (uitgestorven) dieren, zo zijn de Paleans gebaseerd op het schubdier. En Anam Wolfs (die komen in Dragon Bond voor) op Tasmaanse tijgers.
Nanouk: Ik vind mythische/fantasiedieren over het algemeen gewoon heel interessant en tot de verbeelding spreken, maar eigenlijk heb ik niet echt een speciale obsessie met draken. Voor Drakenhart vond ik het eigenlijk interessanter om een volk neer te zetten dat erin gelooft dat ze verwant zijn aan de draken en hier hun samenleving naar gebouwd hebben. Ik merk wel dat ik er steeds meer plezier in heb om verschillende soorten draken en hun eigenschappen te verzinnen, die gaan in deel 2 dan ook een stuk meer terugkomen.
Jeffrey: Klinkt goed, Nanouk. Voor Drakenhart kunnen we nog een vervolg verwachten, want het wordt een duologie. Hoe gaat het daarmee?
Nanouk: Drakenglas, het vervolg, ligt nu bij de uitgever te wachten. De eerste versie is dus compleet afgerond. Zelf ben ik wel heel enthousiast en benieuwd naar de reacties erop. Nog wat meer dan Drakenhart gaat het in op de psychologie van de personages en er staat natuurlijk ook nog van alles te gebeuren.
Ursula: Ik kijk nu al uit naar Drakenglas, want aan het eind van Drakenhart staan de zaken op scherp!
Jeffrey: Klinkt spannend, Nanouk! We gaan het zeker in de gaten houden, want het eerste deel beviel goed. Ursula, van jou weten we dat je altijd wel aan het schrijven bent. Nu had je Drakenhart eerst even “tussendoor” gedaan, maar je bent ook druk met nieuw werk, toch? Wil je daar ook iets over vertellen?
Ursula: Nou ja tussendoor… Het scheelt dat het vertaalt is door Ninja Paap-Luijten. Dit jaar komt Dragon Bond nog uit, ook deze wordt vertaalt! Daarnaast schrijf ik aan een serie korte Nederlandse verhalen. Bedenk wel dat ik over een boek soms wel twee jaar doe. Aan Shadow Dragon (het laatste deel van de Dragon Queen serie) wordt al een jaar gewerkt. Alles gaat op een traag tempo doordat ik erg weinig energie heb. Schrijven maakt me blij, dus ik ga ermee door! Ideeën genoeg, daar ligt het niet aan. Schrijf jij ook korte verhalen, Nanouk?
Nanouk: Eigenlijk niet heel vaak, maar voor twee bundels van Uitgeverij Macc heb ik korte verhalen geschreven die zich in dezelfde wereld afspelen als Drakenhart! Ik denk dat ik me beter aan personages kan hechten als ik langer over ze schrijf en daarom vind ik het ook wel leuker om lange verhalen te schrijven. Trouwens vind ik dat wat je zei: ‘Schrijven maakt me blij, dus ik ga ermee door’, echt een heel goede instelling. Dat is waarschijnlijk de eerste reden dat iemand ooit begint met schrijven en door een soort van prestatiedruk om te publiceren kunnen we dat nog weleens vergeten.
Ursula: Heel toevallig dat ook een kort verhaal van mij bij Macc is uitgekomen, in de klimaatbundel Voorbij de Storm! Over het schrijven van verhalen in een wereld waar al boeken van zijn uitgegeven, dat is herkenbaar! Er zitten zoveel bijverhalen in mijn hoofd over Mara, side-stories van personages… ah, mijn hart begint alweer sneller te kloppen!
Nanouk: Ik ben heel benieuwd naar die bijverhalen! Altijd super leuk om meer over personages en achtergronden te weten te komen.
Bren: We hebben het nu al over allerlei werelden gehad. Wat ik me afvroeg: In welke wereld zou je graag zelf eens willen leven uit je eigen boeken en/of uit boeken van andere schrijvers en waarom?
Ursula: In mijn eigen wereld? In Wulan! De magie van het land, de groene, uitgestrekte moerassen, het volk en hun gebruiken. Ja hoor, laat me daar maar los! In Wulan leven geen muggen. Haha. Dat is dan wel fijn. Maar er zijn zulke mooie bloemen, watervallen en draken…
Nanouk: Geen muggen lijkt me echt een heel groot voordeel… In veel fantasywerelden zou ik niet per se willen leven, omdat ik waarschijnlijk opgegeten zou worden door een draak of zou sterven in een veldslag of zo. Al lijkt het me wel leuk om magie te kunnen leren, dus wat dat betreft misschien de wereld van Harry Potter, is ook nog relatief veilig.
Ursula: Uhm, afgezien van hij wiens naam we maar niet noemen. Maar ik snap je wel.
Nanouk: Haha ja precies, vandaar de ‘relatief’ veilig.
Jeffrey: Haha, mooie antwoorden! Het lijkt mij fantatisch als ik ooit eens in de werelden van Star Wars zou kunnen ronddwalen, maar veel planeten zijn waarschijnlijk erg gevaarlijk ook, ja. En jij Bren?
Bren: Ik heb niet perse specifiek eentje waar ik zou willen wonen, maar het liefst zou ik wonen in een wereld zoals het vroeger was, waarin de mens in harmonie leeft met de natuur en elkaar. Waar er nog magie is en ik zou het wel onwijs gaaf vinden als er ook draken en feniksen waren en andere mythologische wezens. Wat me weer bij de volgende vraag brengt, als je een mythisch/fantasy wezen zou mogen verzorgen welk zou dat dan zijn en waarom?
Ursula: Een draak. Sorry, het wordt zo wel saai he? Hoewel niet alle draken benaderbaar zijn, zou ik ze toch echt wel in levende lijve willen zien. En dan niet a la Jurrassic Park, maar in hun eigen omgeving. Haha. Nou ja, kan Mara me mooi helpen ze te beteugelen. Als draken niet kunnen dan ga ik voor een Direwolf. Ik ben allergisch voor honden, maar hopelijk dan niet voor die wolven. Dat zou wat zijn…
Een gezellige book nook bij Nanouk thuis 🙂
Nanouk: Haha, misschien ben je ook wel allergisch voor draken, wie weet… Ik zou wel een feniks willen verzorgen. Dat vind ik wel fascinerende wezens en (in mijn gedachten in ieder geval) zijn ze ook redelijk zelfstandig. Of anders misschien een pegasus of draak, of iets anders waarmee je kan vliegen. Wel eentje die niet te gevaarlijk is, graag.
Ursula: Oh, jaaaa vliegen! Dat lijkt me zo tof!
Jeffrey: Ze zeggen altijd dat schrijvers zelf hun grootste criticus zijn en dat geldt voor mij ook absoluut. Als ik soms wel eens mijn eigen boeken opensla en dan stukjes lees dan denk ik vaak “Had ik dat maar anders gedaan”, maar ook vaak genoeg dat ik wel erg tevreden ben, gelukkig. Ervaren jullie dat ook?
Ursula: Er zijn altijd verbeterpunten in mijn werk, hihihi. Ik heb bij ieder nieuw boek plankenkoorts hoor, ik hoop altijd dat lezers mijn boeken goed genoeg vinden. Altijd spannend! Terugkomend op verbeterpunten; zo schreef ik deze eerste drie Engelstalige boeken in de serie met de gedachte: houd het klein. Omdat ik vind dat fantasy niet altijd laaaange boeken hoeven te zijn. Nu ik in de wereld ben gedoken merk ik dat ze vanzelf dikker worden. Dragon Bond is bijvoorbeeld 340 pagina’s, dat is heel wat meer dan Blood Magic bijvoorbeeld. Een voorbeeld van een dilemma: ik ga dit jaar de Engelstalige serie rebranden. De eerste 3 boeken worden ook gebundeld, dus Dragon Bond wordt deel 4, Shadow Dragon deel 5. De oude covers worden vervangen en ik weet dat een deel van de lezers dat niet leuk vindt, maar een aantal vindt het niet erg. Dan twijfel ik zó enorm of ik zal doorzetten. Uiteindelijk kies ik er toch voor om nieuwe covers te nemen, omdat er een reden was dat ik verliefd werd op de nieuwe stijl.
De favoriete leesplek van Nanouk
Nanouk: Drakenhart heb ik al een behoorlijke tijd geleden geschreven. Hoewel ik er nog steeds wel blij mee ben, zijn er ook wel dingen die ik nu anders zou doen. Zo is mijn stijl inmiddels wat anders en ga ik toch net wat meer in op de psyche van personages. In het geval van Drakenhart zou ik waarschijnlijk het begin veranderd hebben, zodat er een stuk minder namen aan bod komen. Achteraf gezien lijkt dat me eigenlijk beter en rustiger voor de lezer, maar goed dat is natuurlijk ook weer iets om van te leren. Nu zijn het in Drakenhart ook niet de meest makkelijke namen. Ze zijn allemaal met een accent geschreven en dit stamt nog uit de tijd dat ik een ander verhaal schreef waar de drekar als één van de volken in voorkwamen. Toen had ik voor alle volken een bepaald aantal klanken dat in de namen voorkwam, zodat het duidelijk werd dat ze tot een andere groep behoorden. Nu dit in Drakenhart helemaal niet voorkomt, snap ik wel dat het verwarrend kan zijn om zoveel moeilijke namen bij elkaar te hebben.
Ursula: Is dat verhaal nog ergens te lezen?
Nanouk: Nee, dat was toevallig mijn eerst fantasy verhaal ooit. Misschien dat ik het ooit weleens herschrijf, maar het zou een heel lang boek worden omdat ik daarin echt alles tegelijk wilde doen.
Jeffrey: Echt leuk om dit allemaal te horen! Zo’n kijkje in de keuken bij de schrijvers is altijd erg leuk. Als het goed is lezen jullie zelf ook aardig wat. Zijn er nog boeken die jullie echt heel erg aan kunnen bevelen aan de lezers, die jullie bijv. geïnspireerd hebben om zelf ook te gaan schrijven?
Ursula: Ik moet zeggen dat ik erg veel schrijvers ontdekt heb via Instagram. Omdat ik veel Engelstalige boeken lees, kan ik je de volgende boeken aanbevelen: The Cards of Death serie van Tamara Geraeds en de Insomnia saga van Lynn Robin (beide Nederlandse schrijfsters). Caroline Noe, Stella Williams, W.A. Ashes. Een van mijn favoriete scifi schrijvers is Jeffrey Debris (degene die nu dit interview doet, red.) en een ander voorbeeld is Ben Alderson (fantasy). Nederlandstalige schrijvers die ik graag lees zijn Mara Li, Johan Klein Haneveld, Ninja Paap-Luijten en Sandra J. Paul. Momenteel lees ik Dizary, fantasievol verhaal! Een auteur die me geïnspireerd heeft om te schrijven is Charlaine Harris. Vooral haar toegankelijke taalgebruik was een trigger. Ik schrijf dat zelf ook, hoor ik vaak. Dat is een mooi compliment.
De transformatie van drie losse Engelse boeken naar één Nederlandstalig boek! 🙂
Nanouk: Hmm lastig, er zijn echt heel veel auteurs en boeken die ik geweldig vind en ieder verhaal draagt op zijn eigen manier wel bij aan mijn motivatie om meer te lezen en te schrijven denken ik. Ik zou ook echt niet een favoriet kunnen noemen of zo en ik denk dat dat ook juist wel mooi is. Zoveel mooie en leuke boeken voegen allemaal op een andere manier iets toe. Net als Ursula heb ik trouwens best wel veel (vooral Nederlandse) schrijvers via Instagram ontdekt, en ik probeer ook juist wel veel van Nederlandse schrijvers te lezen.
Jeffrey: Haha, Ursula, dan moet ik snel maar weer scifi gaan schrijven denk ik. Wij lezen natuurlijk ook veel fantasy van Nederlandse en Vlaamse auteurs en er zitten echt ontzettend goede tussen. Het is jammer dat veel mensen dan toch uitwijken naar buitenlandse auteurs, terwijl er echt juweeltjes tussen zitten in ons eigen taalgebied.
Ursula: Misschien kennen de lezers ze nog niet. We hebben in ieder geval wat tips gegeven.
Bren: Na al deze boekentips zijn we nog niet klaar met boeken. Veel verhalen bevatten de meest prachtige quotes. Wat is jullie favoriete bookish quote?
Ursula: “All we have to decide is what to do with the time that is given us.” — J.R.R. Tolkien
Nanouk: Oké ik krijg echt heel veel keuzestress van deze vraag, want er zijn te veel geweldige quotes en ik heb niet echt een favoriet. Een deel valt al af om hier te noemen, omdat ze Franstalig zijn en omdat Ursula die mooie al zei, zal ik ook even geen Tolkien doen. Deze uit The Ballad of Songbirds and Snakes vind ik wel heel interessant: “You can blame it on the circumstances, the environment, but you made the choices you made, no one else.”
De Tolkien verzameling van Nanouk
Bren: Wow, die is inderdaad erg mooi! Hebben jullie naast het schrijven ook nog andere hobby’s?
Nanouk: Oeeh, een beetje standaard dingen als lezen, wandelen, te veel netflix kijken en met vrienden afspreken. En verder vind ik het heel gaaf om te hiken en wildkamperen, al heb ik dat echt al te lang niet gedaan. Oh en zingen vind ik ook altijd heel leuk, al is dat niet per se prettig voor mijn omgeving.
Ursula: Hahaha, geeft niet Nanouk, als zingen je blij maakt, gewoon doen! Ik hou erg van tekenen, lezen en ik word blij van wandelen en e-fietsen.
Jeffrey: Wij vonden het echt ontzettend leuk om dit interview met jullie te hebben en we kijken natuurlijk ontzettend uit naar al jullie nieuwe werk in de toekomst. Is er nog iets wat jullie de lezers van dit interview mee zouden willen geven over boeken, lezen en schrijven?
Ursula: Ik hoop dat de lezers net zo genieten van mijn boeken als ik doe van het schrijven. Het is zo magisch om je onder te dompelen in een andere wereld. Hartelijk dank voor het lezen van dit interview!
Nanouk: Daar sluit ik me helemaal bij aan. Iedere lezer die van een verhaal kan genieten telt en ik hoop dat onze Drakenharten daaraan bij mogen dragen!
Bren: Dat gaan ze zeker doen! Mocht je nou denken na het lezen van dit gezellige interview: “Ja, die boeken moet ik écht lezen!” dan hebben we goed nieuws voor jullie! Je kunt de boeken namelijk winnen! We hebben samen met Nanouk en Ursula een leuk pakket samengesteld en we mogen een van jullie hier gelukkig mee maken! Hoe kun je winnen? Dat lees je hieronder!
Winactie Drakenharten
We hebben echt een mega gaaf pakket voor jullie! Kijk maar eens wat we allemaal te winnen valt! ^_^ Beide boeken zijn ook nog eens gesigneerd door de auteurs!
Wat moet je doen?
Reageer onder dit interview dat je mee wilt doen.
Volg ons blog door je in te schrijven voor onze e-mail updates, of als je een WordPress account hebt, volg ons dan via WordPress! Hoe je dat doet via e-mail? Klik of tik op Contact en vul vervolgens je e-mail adres in bij “Volg blog via e-mail”.
Reageren kan t/m vrijdag 25 Februari. Kort daarna maken we dan de winnaar via ons blog bekend aan jullie. Let er goed op dat je aan beide voorwaarden voldoet! Alvast heel veel geluk gewenst! En mochten jullie nog vragen hebben aan beide dames, stel ze dan ook gerust 🙂
Hartelijk dank aan Uitgeverij Dutch Venture Publishing voor het beschikbaar stellen van het recensie-exemplaar in ruil voor mijn eerlijke mening.
Flaptekst: Een vrouw heeft niet langer dan negentig seconden nodig om haar date te beoordelen. Na anderhalve minuut weet ze al of die persoon een blijvertje is. (Brits onderzoek 2012) Yara leeft voor cijfers, formules en haar succesvolle accountancybedrijf, dus wanneer ze na een grote fout wordt gedwongen een time-out te nemen, komt dat keihard aan. In alle paniek bedenkt ze een list: in plaats van te vertrekken naar een verre vakantiebestemming rijdt ze met haar laptop en een koffer vol dossiers naar de Veluwe. Hiermee doet ze immers haar moeder een gunst en kan ze in alle rust stiekem blijven werken om haar fout te herstellen. In haar ogen is dit een absolute win-win situatie. Eenmaal daar zorgen veeleisende klanten, een betweterige huisgenoot, een koppige hond en een flirtgrage bruidegom voor de nodige stress en afleiding. Verliefd worden is al helemaal geen optie. Maar dat komt Yara erachter dat er toch een waarheid schuilt in die “negentig seconde”-formule…
Als eerste viel mij de cover op van het boek, die is niet eens ingewikkeld of wat dan ook, maar ontzettend knus. Het maakt dat je gelijk weet dat het hier om een feel good gaat en dat je dit boek gewoon wilt lezen. And so I did.
De feelgoods van Vannessa Thuyns zijn altijd net even anders dan de meeste die er op de boekenmarkt worden gebracht. Waar die andere vaak boordevol romantiek zitten, bevatten die van Vannessa ook echt een verhaal waar je jezelf in zou kunnen herkennen. De personages zijn erg geloofwaardig neergezet en er zit een heerlijke dosis humor in verwerkt. Yara is een echte work-a-holic en heeft het er ontzettend moeilijk mee dat ze door haar beste vriendin en tegelijkertijd mede-eigenaresse van hun bedrijf nu drie maanden verlof moet nemen om weer bij te tanken. Het vuur zou verdwenen zijn. Yara vindt dit natuurlijk de grootste onzin die er is en besluit het dan maar gewoon stiekem op haar eigen manier te doen, maar of dit nou echt zo’n slim plan is moet nog maar eens gaan blijken. Ze verblijft die maanden in het huis van haar moeder waar ze op haar zieke hond past, terwijl haar moeder op vakantie is. Daar dacht ze in alle rust haar fouten te kunnen herstellen en gewoon te kunnen werken. Niets is minder waar, haar moeder blijkt een huurder te hebben waar ze Yara niet over heeft ingelicht, dus zal ze het huis moeten delen met Gerben…iets waar ze zo geen zin in heeft. Hij is ook compleet anders dan dat zij is met zijn meditaties en al. Hoe moet dat ooit goed gaan die drie maanden?
“Nogmaals, daar hoef je geen sorry voor te zeggen. Jij voelde je op dat moment zo en als je je daarvoor excuseert, is het net alsof je sorry zegt voor wie je echt bent.”
Ik heb me weer kostelijk vermaakt met dit boek. Af en toe vond ik dat Yara echt wel eens wat relaxter mocht worden, maar hoe langer ze in de Veluwe in het dorp Berkeloo, verblijft, hoe meer ze, zonder dat ze dat zelf eerst beseft, tot rust weet te komen. Terwijl ze het drukker heeft dan ooit. Tijdens het lezen van het boek zie je haar gewoon opbloeien, ze komt flink wat obstakels tegen, maar maakt ook hele leuke dingen mee. Het was echt een ontzettend fijn boek om te lezen. Gewoon lekker op de bank genesteld met een dekentje over me heen, katjes ernaast en een fijne warme kop thee en lezen maar, ik vloog door het verhaal heen. Echt een boek dat je gewoon op kan pakken om even uit het hier en nu te zijn, heerlijk toch!
Yougian – Het vergeten rijk is het derde deel uit de Yougian reeks. Daar kwam ik zelf helaas pas achter toen ik al vijftig pagina’s ver was en ineens besefte dat ik al met deel drie bezig was. Heel stom van mezelf natuurlijk, maar wat wil nu het geval zijn, de drie boeken zijn op zichzelf te lezen en daarom ben ik toch stug doorgegaan met lezen. 🙂
Het vergeten rijk vertelt het verhaal van Lynn en Cain, een twee-eiige tweeling die samen met hun klasgenoten op excursie gaan naar de mergelgrotten van Aborino. Lynn is geobsedeerd met de verhalen over de half-harpijen en wordt daardoor door de rest van haar klas vaak als erg dromerig gezien. Ze zit liever met haar snufferd in deze boeken weg te dromen en wil dan ook niets liever dan dat deze legenden waar zijn.
Tijdens hun bezoek aan de mergelgrotten gebeurt er echter iets vreselijks. Lynn en Cain komen vast te zitten door een instorting en moeten zich een weg zien te banen door de grotten naar de buitenwereld. Als ze eindelijk de grotten uit komen blijken ze zich te bevinden in het eeuwenoude gebied waar de half-harpijen leven. Al snel worden ze ontdekt door deze magische wezens, maar hun leider, Torin, wil ze niet weer terug laten keren naar de mensenwereld, in de angst dat Lynn en Cain vertellen over de half-harpijen en hun leven in de bergen in gevaar komt.
Yougian – Het vergeten rijk is een vermakelijk boek, waar we na eeuwen weer kennismaken met de half-harpijen. Ze leven afgezonderd van de mensheid in de kristalbergen en willen dit het liefst ook zo laten, omdat in de oorlog in het verleden grote verliezen zijn geleden. Vooral Torin, de leider van de half-harpijen is tegen mensen en wantrouwt Lynn en Cain vanaf het begin. De goedgezinde broers Vharn en Vholian zijn echter vanaf het begin vriendelijk naar de twee jonge mensen die ineens in hun midden zijn.
Het verhaal laat ons vooral zien hoe de samenleving van de half-harpijen nu na al die eeuwen is. Door de komst van de mensen wordt echter hun hechte gemeenschap op de proef gesteld. Daar komt ook bij dat Torin als mannelijke half-harpij geen magische krachten bezit en deze maar dolgraag zou hebben. Daarvoor wil hij erg ver gaan, misschien zelfs wel te ver? We krijgen als lezer van verschillende perspectieven het verhaal mee en daardoor krijg je een goed beeld van wat er allemaal gaande is in de kristalbergen.
Maar eigenlijk gebeurt er in het hele boek niet mega veel, tot tegen het einde aan alles explodeert en het ene na het andere chaotische gevecht zich ontpopt. Het was heel leuk om weer even in de wereld van Yougian te zijn, maar toch vond ik dit verhaal minder sterk dan het eerste deel. Hoewel het einde me niet los wilde laten en alles in rap tempo elkaar opvolgde was de start wat stroef en merkte ik dat er vooral veel werd verteld over de samenleving van de half-harpijen en hoe geweldig Lynn het vond ze nu eindelijk eens in het echt te zien. Ik had na afloop het gevoel dat er toch wel iets meer in had gezeten in deze afsluiting van de serie, hoewel de laatste akte van het verhaal zeker de moeite waard is.
Hartelijk dank aan Uitgeverij Hamley Books voor het beschikbaar stellen van het recensie-exemplaar in ruil voor mijn eerlijke mening.
Flaptekst: In de wereld Ayra wordt magie in evenwicht gehouden door wezens genaamd Wyndrygem. Zij worden eens in de honderd jaar geboren om Ayra te zuiveren van donkere magie. Maar als Wyndrygem Alma verliefd wordt op een kwaadaardige tovenaar, gaat het mis. De jonge Bryana brengt hoop. Alma krijgt een visioen: Bryana zal een zoon krijgen, die weleens Alma’s redding kan betekenen. Zijn naam is Daigho. Als Daigho zeventien is, wordt zijn vriendin lastiggevallen door een paar jongens. Hij verandert in een wezen met vleermuisvleugels, een gehaat ras in zijn wereld. Daigho vlucht en komt terecht op een compleet andere wereld: de Aarde, waar hij zijn menselijke gedaante weer aanneemt en vriendschap sluit met Fay. Maar hoezeer hij ook op haar gesteld is, Daigho wil naar huis. Hij wil antwoorden. Waarom verandert hij soms in een monster? Wat is zijn rol in Ayra, waar hij thuishoort en waar een gevangen tovenaar elk moment zijn macht terug kan krijgen? En wanneer komt het moment dat hij voor altijd een monster zal blijven…
Toen Daigho door de bezorger aan de deur werd gebracht kon mijn geluk niet op, want wat was ik onwijs nieuwsgierig naar het nieuwste boek van Latoya Morris. Het is een aardig dikke pil, maar goed, dat is niets vreemds in de wereld van de fantasy boeken. De cover roept gelijk veel vragen op, met hoe dit verhaal zal gaan lopen en dat maakte me er nog nieuwsgieriger naar. Ook omdat eerder verschenen boeken van Latoya mij zeker goed zijn bevallen 🙂 Maar bracht dit boek mij datzelfde gevoel?
“Ik heb er nooit echt in geloofd, andere werelden en zo. Maar nu….”
Ik ga denk ik een ontzettend onpopulaire mening hebben, want ik zag hier en daar al ratings voor het boek voorbij komen, waar ik mij persoonlijk gewoon niet in kon vinden en dat is zo lastig als blogger zijnde. (De recensies had ik zelf nog niet gelezen, want dat doe ik eigenlijk pas als ik de mijne geschreven heb en die online staat.) Het allerliefste wil je zelf ook zo enthousiast zijn. Het is niet dat ik het boek slecht vind, laat ik dat echt voorop stellen, want dat is het zeker niet. Het idee van het verhaal is echt goed, alleen ik vond het gewoon niet overtuigend genoeg gebracht, waardoor mijn fantasy liefhebbende hart er niet harder door ging kloppen. En dat vond ik echt erg jammer.
Het is een fantasy voor volwassenen, alleen dat kwam op mij niet bepaald zo over omdat de hoofdpersonages, Fay en Daigho en dan vooral Fay, zo kinderlijk eigenlijk nog overkwamen, zo een net puberleeftijd, nog net dat van kind naar puber gaande gevoel kreeg ik erbij. Daarbij vond ik Fay zo naïef en goedgelovig. Ze staat er geen moment van te kijken bijvoorbeeld dat Daigho uit een andere wereld komt, neemt het eigenlijk gelijk voor waar aan en zo nog wel meer dingen waar elk mens eigenlijk wel zijn twijfels op zijn minst even bij zou hebben, wat zij totaal niet had. Dat kwam zo raar over. En ook Daigho, zijn vriendin, waar hij stapelverliefd op is, overkomt iets verschrikkelijks op Ayra, vlak daarna moet hij vluchten en komt op een andere wereld terecht, de aarde. Maar al snel is hij gek op Fay geworden… kwam op mij ook niet echt over als iets dat na zoiets zo even kan gebeuren op die manier. En ik weet echt dat het een fantasy wereld is, maar dan nog is geloofwaardigheid wel belangrijk en dat miste bij mij vaak.
“Ik moet iets goedmaken en dit is de enige manier.”
Hierdoor kwam het boek op mij dan ook over als een Young Adult Fantasy. Maar dan komen er behoorlijk heftige scenes in voor en weet je al snel dat dit niet bedoeld is als YA en daar heel eerlijk ook niet voor geschikt is. Normaal hoeven er voor mij niet perse disclaimers op boeken als er iets in gebeurt, maar voor dit boek zou dat misschien wel moeten. Gewoon als waarschuwing dat er best wat gewelddadige seksuele misbruik scenes in voorkomen, het kan iemand die dit is overkomen namelijk behoorlijk triggeren en dan is er in ieder geval van te voren een waarschuwing geweest zodat die persoon er zelf voor kan kiezen dit boek wel of niet te gaan lezen. Ikzelf vond dat er eerlijk gezegd ook teveel van die scenes inzaten, het was niet perse nodig elke keer om over te laten komen wat een klootzak een bepaald persoon is. Dat is namelijk na één of twee keer ook wel duidelijk en sowieso ook door andere vuile spelletjes die er gespeeld worden. En dat zoiets gebeurd op een wel heel erg vaag moment, dat ik echt zat van W.T.F.… dat ging me echt alle verstand te boven. Ook klopte uiteindelijk Daigho op de cover niet qua uiterlijk volledig met hoe hij in het boek beschreven wordt, zijn huid is in zijn “monster”-vorm namelijk blauw/grijs, maar op de cover is zijn huid gewoon blank. Geen gigantisch ergerpuntje, maar het viel me wel op. In mijn persoonlijke mening zaten er wat dat betreft gewoon nog aardig wat haken en ogen aan het verhaal, ondanks dat ik het verder echt een vermakelijk boek vond en het verhaal goed is. Alleen het zou gewoon allemaal net een stuk beter zijn wanneer het anders gebracht zou worden. Het kwam wat traag op gang, waardoor ik pas na 200 bladzijden echt goed in het verhaal zat en het lastiger werd om neer te leggen. Waarschijnlijk door de genoemde gebeurtenissen eerder beschreven. En het is echt niet dat ik dit boek met de grond gelijk wil maken, want dat is niet zo.
Wat ik al zei het verhaal is echt goed bedacht en ik heb me tijdens het lezen ook zeker wel vermaakt ermee. En ik weet 100% zeker dat vele fantasy liefhebbers dit boek echt onwijs gaaf gaan vinden en dat ik gewoon een onpopulaire mening heb. En dat is ook gewoon goed. Het is echt ontzettend moeilijk om dit zo allemaal op te schrijven, want ik wou gewoon ook dat ik er volledig en gigantisch van had genoten. Maar ach, is het niet zo dat zelfs bij de allergrootste schrijvers er wel eens een boek tussen zit die je gewoon wat “meh” vindt, hoe groot fan je er ook van bent. Ik denk dat dit boek dat voor mij was. In de toekomst wil ik nog steeds graag boeken van Latoya haar hand lezen, want ik weet dat ze echt een goede schrijfster is en dat ze een hele fijne schrijfstijl ook heeft, dat ontbrak ook in dit verhaal niet, haar schrijfstijl is gewoon echt heel erg eigen en alleen zij kan het zo beschrijven en dat is echt wel knap. De worldbuilding is absoluut gaaf en de Wyndrygem in dit verhaal vind ik wel echt onwijs gaaf en super interessant en het ras waar Daigho toebehoort sprak me ook echt ontzettend aan. Dus een voldoende krijgt dit boek nog wel van me, ik geef het boek daarom ook (een magere) drie sterren.
“Maar er is altijd al een vreemde balans tussen goede en slechte magie geweest. Het is alsof lichte magie niet eens volledig kan bestaan zonder de donkere.”
Hartelijk dank aan Inge Sleegers voor het beschikbaar stellen van het recensie-exemplaar in ruil voor mijn eerlijke mening.
Toen Inge Sleegers mij benaderde of ik haar debuut wou lezen leek me dat ontzettend leuk. Want een paranormaal young adult verhaal over een ouijabord en een geest, klinkt wel echt als iets voor mij. De cover vind ik echter niet bepaald dat je zegt geweldig, de maan had nog de meeste aantrekkingskracht op me (niet dat dat zo vreemd is in mijn geval, want ik hou van de maan). Maar ik besloot de cover niet te laten bepalen wat ik van het verhaal zou vinden…don’t judge a book by its cover, toch? Wat bij mij soms wel lastig is, want ik heb echt een gigantisch zwak voor mooie covers. Als je het boek openslaat kom je een tekening tegen, die ik behoorlijk passend vond bij het verhaal.
De kilte van een zomernacht gaat over Lara. een gothic meisje dat samen met haar twee vrienden naar een klassenfeestje gaat. Ze heeft hier eigenlijk totaal geen zin in, maar heeft er toch aan toegegeven omdat haar vriendin er zo graag naartoe wilt. Op het feest worden ze net als op school vreemd aangekeken en raar behandeld, enkel en alleen omdat ze anders zijn dan de rest. Toch weet Lara haar klasgenoten aardig van repliek te geven met haar sarcastische opmerkingen. Wanneer het feestje toch wel heel erg doods lijkt te gaan worden, kondigt haar vriendin aan om dan een spel te spelen op het ouija bord dat ze meegebracht heeft. Ze doen het af als iets onzinnigs, maar op het moment dat er daadwerkelijk een geest gehoor geeft aan hun oproep wordt de groep al snel bang, het spel wordt zonder af te sluiten onderbroken. Iets wat je nooit mag doen met een ouija bord. Al snel merkt Lara vreemde dingen op om zich heen, wat het is kan ze niet gelijk plaatsen, maar ook daar komt rap verandering in. De geest die zij opgeroepen hebben, Daniel, heeft zich aan haar verbonden en wil niet van wijken weten. Er is maar een manier hoe Lara hem kan doen verdwijnen…maar wil ze dat eigenlijk nog wel dat hij weer gaat?
Ik vond het een vermakelijk verhaal, Inge heeft een fijne, vlotte schrijfstijl waardoor je al snel door het verhaal schiet. Ik heb af en toe ook erg moeten lachen om de sarcastische opmerkingen van het vriendengroepje. De personages zijn goed neergezet, de enige die ik graag wat meer uitgediept had gezien is de geest Daniel. Hij komt uit de jaren negentig, waar hij is overleden op zijn negentiende. Hij kan nog geen afscheid nemen van het leven omdat hij vindt dat er iets belangrijks is dat gedaan moet worden. En dat is er ook zeker. Toch had ik graag meer over hem willen lezen, net als over zijn zusje en dat vond ik toch wel een gemiste kans. Verder is het zeker een leuk verhaal om te lezen, er zit een fijne spanningsboog in en je wil absoluut weten hoe het af gaat lopen. De emoties van zeker Lara worden erg goed neergezet en je voelt ook echt met haar mee. Jammer genoeg gebeurt het erg vaak nog als je niet bent als de rest dat je dan ook gelijk behandelt wordt alsof er iets mis met je is. Dit laat Inge zeker goed naar voren komen in het boek. De kracht van vriendschap staat op de voorgrond in dit boek en dat is zeker iets heel erg moois, want vriendschap is ook iets ontzettend fijns. Het is zeker een leuk debuut en ik zal in de toekomst ook echt vaker iets van Inge haar hand willen lezen.
Een tijd geleden las ik het boek “Vakantievlinders”. Deze hadden we gekocht toen COVID-19 ons land (okay, de hele wereld)naar het leek even iets minder in de ban nam, gekocht bij de signeersessie van Vannessa Thuyns bij een van onze favoriete lokale boekhandels, Boekhandel Blankevoort in Amstelveen. We hebben een ontzettend gezellige middag gehad, lekker veel gekletst en echt waar, Vannessa is zo’n ontzettend leuk mens! Haar boek leek me erg leuk dus die moest natuurlijk mee, yes, gesigneerd en al. Toen brak de *piep* volledig uit in ons land en las ik het boek pas veel later dan ik eigenlijk had gewild. De lente en de zomer gingen voorbij…de herfst ook en de winter brak aan, het was echt een ontzettende druilerige, grijze rotdag en ik had zo’n behoefte aan iets wat me op zou beuren. Ik ben voor een van onze boekenkasten gaan staan en haalde er dit boek uit en oh wat hoopte ik dat het me zou opvrolijken…
“In de natuur kan ik al mijn gedachten uitschakelen. Het is mijn beste medicijn.”
Dit boek bevat drie romantische feel good verhalen die bovenal gaan over liefde, vriendschap, heerlijke vakanties op prachtige plaatsen en nog heel wat meer. Ze spelen zich af in Vlieland, Napels en Tirol. Lekker verschillend dus. Normaal ben ik niet bepaald van de verhalenbundels, maar deze niet uit tig verhalen van verschillende schrijvers bestaande leek me een stuk prettiger lezen. En daarbij… Feel good!! Niet elke keer aan een andere schrijfstijl hoeven wennen enzovoorts. En de verhalen waren echt leuk! Vannessa heeft een hele fijne eigen schrijfstijl die je al snel veroverd om door te willen lezen. Ik heb werkelijk genoten met lezen. Het waren gelukkig geen mierzoete verhalen, maar wel met precies genoeg romantiek en humor dat het ontzettend lekker weg las. Het werkte dus, ik kwam uit mijn dip die ik op dat moment had.
Nu had ik al eens eerder een boek van Vannessa haar hand gelezen, namelijk “Knetterverliefd” en die vond ik ook echt ontzettend leuk. (recensie ervan kun je hier vinden) Verhalen die je even doen vergeten waar je bent en je meenemen naar landen ver weg of een eiland dichtbij. Ik werd al helemaal enthousiast over de plaatsen en tijdens het lezen waande ik me er ook echt. Dus als jij ook toe bent aan even heerlijk ontspannen, ga dan echt dit boek lezen en laat je meenemen met Lisa, Josefien en Simone naar Vlieland, Napels en Tirol. Ik wens je er echt ontzettend veel plezier!
WINACTIE!
Denk je na het lezen van deze recensie: “Wow, dit boek wil ik écht graag lezen!” Dan hebben we goed nieuws voor je, we geven namelijk in samenwerking met Vannessa Thuyns een gesigneerd exemplaar van Vakantievlinders weg, met uiteraard wat bookish goodies en wat lekkers om jouw leesgenot nog meer te vergroten! Meedoen kan tot en met 14 februari 2021 en deelnemers dienen woonachtig te zijn in Nederland, of België!
Wat je moet doen? Heel simpel:
Reageer onder dit bericht dat je mee wilt doen aan deze winactie
Volg The Book Dragon’s Nook per e-mail
Hoe doe je dat? Ga naar Contact en vul vervolgens je mailadres in bij het kopje Volg blog via e-mail. Dat is alles! Makkelijk hè? 😛
The Book Dragon's Nook 