Hartelijk dank aan Uitgeverij Hamley Books voor het beschikbaar stellen voor het recensie-exemplaar.
“Als je speelt met vuur, ben je nergens veilig.”
Het leven dat ik kende is de derde roman van Esther Boek haar hand. Het boek is gebaseerd op een waargebeurd verhaal. Achterin het boek staat dan ook nog een stukje tekst dat voor de lezers is geschreven door Roelf en Sophie zelf. Dat vond ik trouwens wel erg mooi gedaan 🙂 Dit is het eerste boek dat ik van Esther Boek heb gelezen, ik kende haar boeken wel van horen zeggen en heb ze voorbij zien komen, wel altijd erg nieuwsgierig naar, maar toch nog nooit iets van haar gelezen. Nu dus wel 🙂 En wat ik ervan vond, dat lees je zo 🙂
Wat was dit een apart boek zeg en dat bedoel ik niet in de slechte zin van het woord. Maar je leest natuurlijk als genre psychologische thriller en vanzelf vorm je je dan een beeld hoe een psychologische thriller normaal gesproken ongeveer gaat. Maar dan laat Hars je toch even versteld doen staan. Echt een thriller die je op het puntje van je stoel laat zitten van spanning is het ook zeer zeker niet, maar het zit absoluut goed in elkaar. Na het lezen van het boek heb ik er ook zeker nog een tijdje mee in mijn hoofd rondgelopen, het laat toch wel een indruk achter. Zoiets wil en kan je je eigenlijk niet voorstellen dat dat een gezin overkomt, al zou ik er niet eens raar van op staan te kijken dat dat in een wereld als dit wel degelijk kan voorkomen als je soms zo de nieuwsberichten hoort.
Vandaag eens even wat anders dan boeken, vandaag ga ik het eens hebben over een van de beste video games die er bestaat, die ik ieder jaar weer opnieuw speel rond kerst! Ik weet het nog als de dag van gisteren, toen ik nog een klein Jeffje was wilde ik zo graag een Super Nintendo hebben. De SEGA Master System was de eerste console die ik had als kind en ik was echt gek op dat ding, maar toen Nintendo hun 16-bit console aankondigde en ik de eerste beelden van Super Mario World zag, was ik verkocht. Ik moest en zou een SNES hebben! Nou was zo’n apparaat natuurlijk onbetaalbaar voor een klein jongetje als ik, dus dat hielp niet erg mee. Een van mijn beste vrienden, Wouter, die had de SNES voor mij en ik was stikjaloers op hem destijds. Het moest voor mij nog tot de kerst van 1993 duren dat ik mezelf eindelijk de trotse eigenaar van een SNES mocht noemen. Het was een bundel met Super Mario All-Stars, maar dat was niet de enige game die ik erbij kreeg, ik kreeg ook The Legend of Zelda: A Link to the Past.
Het startscherm. Dit is waar de nostalgie al begint voor mij 😛
Een avontuur wacht op je!
Ik vond Super Mario geweldig, maar waar ik echt helemaal idolaat van was, was die Zelda game. A Link to the Past was ook mijn eerste Zelda game. Ik had al vaak genoeg van schoolvriendjes met een NES gehoord dat Zelda echt top games waren. Maar dit was de eerste 16-bit Zelda game en de graphics ware geweldig en de muziek van de game ook echt van ongekende klasse. Het begin van het spel wekt een hoop verwachtingen, Prinses Zelda vraagt je om hulp en je bent achter je oom (die verdacht veel op Mario lijkt, overigens) aangegaan, die je nog had gezegd dat je binnen moest blijven. Als je dan eenmaal je oom vindt en het zwaard dat hij bij zich droeg van hem overneemt, dan begint het avontuur pas echt! Een blik op de landkaart van de game deed me toen al realiseren dat deze game ongekend groot was voor die tijd!
Hartelijke dank aan Uitgeverij Dutch Venture Publishing voor het beschikbaar stellen van het recensie-exemplaar.
“We hebben talloze vijanden. Feitelijk heb je alleen maar vijanden in deze wereld. Als je wel vrienden hebt, heb je ofwel veel geluk of je bent ongelooflijk naief. Mijn enige vriend is Luca. De enige die ik de levens van mijn familieleden toevertrouw is Luca, niemand anders.” – Adriano. blz,206-
Adriano Montesi, de hoofd-Capo van het Chicago Syndicate, is niet zomaar een organisatie, maar de maffia die alle drugshandel in Chicago en de rest van Illinois regelt. Boven Adriano staat Luca, als onderbaas en daarboven de baas van alles, James, de Capo-crimine. In de eerste delen uit deze serie hebben we vooral kennis gemaakt met Luca, wat ik absoluut niet erg vond moet ik zeggen, want hey groene ogen, donker haar…hello! 😀 Ik zweer het je, ik heb een zwak voor groene ogen, hahaha. (Klopt., red.)
Een dag voor het officiële einde van NaNoWriMo ben ik al klaar! Ik ben nu officieel een NaNoWriMo winnaar! Applaus voor mezelf! Toch smaakt deze overwinning bitterzoet na wat ik allemaal heb doorstaan deze afgelopen maand. Ik ben erg tevreden en trots op mezelf dat ik het vol heb gehouden, maar tegelijkertijd heb ik denk ik ook mezelf te hard gepusht. Zoals jullie eerder konden lezen had ik al twijfels over de kwaliteit van mijn werk en of ik wel goed op weg was. Maar dit is wel weer een prestatie die ik heb geleverd. Dus, laten we eens kijken naar het goede, het slechte en de lelijke stukken van NaNoWriMo nu ik mijn volledige maand aan ervaringen wil delen met jullie.
Het goede
In totaal schreef ik deze maand tijdens NaNoWriMo 50.192 woorden voor mijn nieuwe boek. Dat is een hoop hoofdstukken die ik heb toegevoegd aan mijn verhaal, wat nu dertien hoofdstukken telt en voor zo’n 60% klaar is. Ik denk dat het verhaal zo’n twintig hoofdstukken nodig gaat hebben. Dat betekent dus dat ik nog zeven hoofdstukken te gaan heb na dit hoofdstuk. Een mooie boost voor het manuscript!
Elke dag schrijven heeft me ook wat bijgebracht over discipline en dat ik zeker dagelijks moet blijven schrijven, al zijn er al nauwelijks dagen dat ik niet schrijf. Het heeft me geleerd dat schrijven en doorzetten een belangrijk onderdeel zijn van het schrijver zijn. Het gevoel van trots en dat ik deze prestatie heb geleverd zijn ook erg fijn om te ervaren.
Klaar voor het officiële eind! 😉
Het slechte
Ik zei het al tijdens mijn vorige update toen ik tegen de spreekwoordelijke muur aan liep: Wat NaNoWriMo me geleerd heeft is dat het echt geen koud kunstje is om even 50K woorden te schrijven in een maand tijd! Het helpt ook echt niet als je dan ook nog eens een (zo goed als) fulltime baan hebt. Dus ik moest al mijn schrijfsessies in de avond houden, nadat ik al een dag op kantoor had gezeten. Ik denk dat ik het een stuk makkelijker had gevonden als ik gewoon fulltime schrijver was 😉
Iets anders wat me echt dwars zat was dat ik me mentaal ook behoorlijk uitgeput voelde en dat ik merkte dat mijn creativiteit er ook onder te lijden had. Geforceerd worden om te schrijven betekent niet per se dat je het beste op papier zet wat in je zit. Tenminste, voor mij voelde het vaak echt als een opgave. Vooral tijdens de laatste twee weken.
Het lelijke
Het grappige is dat ze van NaNoWriMo je willen laten geloven dat als je wint dat je boek ook klaar is. 50.000 woorden is bij lange na niet genoeg voor dit boek, al was het zeker een mooie boost en het overgrote deel van het boek. Maar ik heb nog een lange weg te gaan naar het einde. Dit is ook deels de reden waarom de overwinning niet echt zo voelt toen ik eindelijk het schrijfdoel had bereikt van NaNoWriMo. Het is bitterzoet, maar ik geloof dat dat mijn verdiende loon is als gemene schrijver die niet lief is voor zijn hoofdrolspelers. 😉
Een andere overpeinzing die ik maakte is dat, hoewel deze hele ervaring intrigerend was, ik toch wel erg blij ben dat ik eindelijk van deze ellende af ben. Ik denk ook niet dat ik het ooit nog eens ga doen, tenzij ik fulltime schrijver ben. Het was te veel stress om te proberen twee banen tegelijk te hebben, helemaal als je dan ook nog andere (sociale) verplichtingen hebt.
Was het maar waar dat het boek klaar was! xD
Dat was het… Ik heb iets gedaan wat ik nooit eerder gedaan heb en deze herinnering zal ik ook altijd koesteren. Het zal me nog lang bijblijven. Ik weet nu dat ik 50K woorden kan schrijven in een maand, als ik dat wil. Ga ik dat ooit nog eens doen? Hell no! Hahaha…
Bij deze neem ik dan ook pensioen van NaNoWriMo! 😉
Het is de laatste week van NaNoWriMo en ik ben tegen de figuurlijke muur aangelopen. Zo eentje waar marathonrenners ook last van hebben. Als je eenmaal over die muur heen komt, dan haal je het. De laatste dagen werd ik geteisterd door twijfel en voelde ik me mentaal leeg. Maak je geen zorgen, ik overleef het wel en het klinkt misschien wat dramatisch, maar als deze maand over is ga ik even een adempauze nemen en schroef ik mijn dagelijkse schrijfdoel terug naar 500 woorden per dag. Vandaag wilde ik wat inzichten delen die ik in de afgelopen maand heb gekregen en iets meer over mijn schrijfproces.
Het eerste wat me opviel toen ik dit boek kocht was de prachtige cover. Ik heb niet heel vaak iets met covers waar personen op staan eigenlijk, omdat ik vind dat dat gelijk de eigen verbeelding bij hoe een personage eruit ziet weghaalt. Maar deze cover sprak me echt direct aan. Nu is de editie die ik van dit boek heb wel de oude en is er inmiddels een hele nieuwe voor in de plaats gekomen zodat boek 1 en 2 ook echt perfect bij elkaar aansluiten. Maar ik ben helemaal happy en tevreden met deze uitgave, die Jen ook nog eens gesigneerd heeft voor me, so happy me 😀
Wij houden ontzettend van boswandelingen en na het lezen van de achterflap van dit boek wisten we dat we hem allebei wilden gaan lezen. Bren was eerst aan de beurt, daarna heeft Jeffrey hem gelezen. Een van de redenen waarom we ook dit boek wilden lezen, was dat het onderdeel uitmaakt van een reeks boeken met Japanse filosofieën. Het eerste boek Ikigai las Jeffrey eerder dit jaar en was op zich wel een leuk boek, maar het miste aardig wat onderbouwing en daardoor vond hij het uiteindelijk wel een leuk boek, maar geen uitspringer. Toch sprak dit boek ons wel direct aan, vooral Bren, die graag wilde weten hoe ze dan beter kon slapen en minder stress kon ervaren. Want op de kaft van dit boek staat: ‘Het Japanse geheim voor beter slapen, minder stress en een gezond, gelukkig leven’.
Best een aardige belofte om te maken op de voorkant van een boek! Dus kan Shinrin-Yoku ons wel bekoren? Lees snel verder 🙂
We zijn er bijna! Vandaag heb ik de magische grens van 40.000 woorden doorbroken en de badge ervoor verdiend! Nog een badge te gaan en dan heb ik ze allemaal 😉 The laatste is natuurlijk als je NaNoWriMo wint, door 50k woorden te schrijven. Op 80% zit ik nu, we zijn er bijna, maar man, man, man, wat was het lastig om dit tempo vol te houden. Ik weet dat ik het wel ga redden gelukkig, dankzij alle support van iedereen om me heen!
We zitten al weer over de helft van November en dat betekent dat het jaar al bijna weer voorbij is! Ik heb allang mijn leesdoel bereikt voor dit jaar, maar zodra NaNoWriMo klaar is ben ik van plan om December lezend en schrijvend door te brengen. Het is immers een perfecte maand om lekker op de bank te kruipen met een goed boek, of om even lekker weg te zijn in de wereld van mijn fantasy verhaal! Deze maand heb ik niet zoveel tijd om te lezen, omdat ik de 50.000 woorden voor NaNoWriMo wil halen en dat dreigt vooralsnog gewoon te gaan lukken! 😀 Toch wil ik nog proberen vijf boeken te lezen dit jaar en ik heb straks lekker kerstvakantie, dus dan ook lekker veel leestijd! Laten we een kijkje nemen naar de stapel die ik nu nog wil lezen!
The Book Dragon's Nook 