Tag: Fantasy

Hartelijk dank aan Uitgeverij Zilverbron voor het beschikbaar stellen voor het recensie-exemplaar in ruil voor mijn eerlijke mening.

Allereerst de cover, want wat is die gaaf! Iedereen weet eigenlijk wel zo’n beetje dat ik eigenlijk geen fan ben van personages op de cover. Want ja, voor mijn gevoel neemt dat altijd heel veel van je eigen verbeelding weg en dat is zo jammer. Maar bij dit boek heb ik dat gevoel geen een keer gehad. De cover sprak me juist heel erg aan, het spel met alle kleuren en alles maakte het juist tot een mooi geheel. Dat was echt heel fijn om te ervaren, dus kudos voor de cover!

Dan het verhaal, in dit eerste deel uit “De laatste strijd” trilogie maken we kennis met Illiyana, zij is een arme vissersdochter uit het plaatsje Imbrië. Zij is jaren geleden al uitgehuwelijkt door haar oom, Xiandrei, aan een persoon die zij echter nog nooit gezien heeft. Haar hart behoort toch al toe aan Lotte, ook al weet ze dat ze de wil van haar oom zal moeten volgen en haar gevoelens voor haar beste vriendin beter los kan laten. Hoe oneerlijk dit ook voor haar kan voelen. Ook lijkt Illiyana in haar uiterlijk totaal niet op de andere inwoners van hun dorp, zo heeft zij een huid zo wit als sneeuw en haren zo rood als het mooiste vuur, terwijl de rest van het dorp een warme getinte huid heeft. Je kan wel zeggen dat ze nogal opvalt en dat wordt niet gewaardeerd. Ze is een uitgestotene en heeft maar weinig mensen waar ze op kan terug vallen. Waarom zij er anders uit moet zien dan de anderen begrijpt ze niet, ja haar oom lijkt op haar, maar die is er bijna nooit. Als ze later meer te horen krijgt over haar ouders begint ze de dingen rondom haar uiterlijk heel iets te begrijpen, maar verklaren waarom en wie ze dan is lukt haar nog steeds niet.

“Wat heb je aan de macht over de wereld als je geen vrienden hebt?” -blz.158-

Dan breekt de dag aan dat haar oom haar samen met haar verloofde komt halen en als zij oog in oog met haar verloofde komt te staan, wordt Illiyana haar volledige wereld op zijn kop gezet. Dan lijkt de hel los te breken in Imbrië, een gevolg van moordlustige en bloeddorstige wezens lijkt het op Illiyana te hebben voorzien. Het waarom is haar een raadsel, maar hierdoor is haar leven niet meer zeker en moet ze noodgedwongen vluchten naar Liourain. Steeds vaker hoort zij stemmen in haar hoofd die in talen spreken waar ze niets van begrijpt, maar waarvan ze weet dat ze iets met haar te maken moeten hebben. Illiyana besluit tijdens haar vlucht dan ook op zoek te gaan naar haar ware identiteit. En die zoektocht zal voor vele verrassingen zorgen. Want als niets ineens nog is zoals jij altijd dacht dat het was….wat ga je dan doen? En gaat het Illiyana lukken om erachter te komen wie zij nou eigenlijk is?

“De bomen spreken hun eigen verhaal, ook al ligt deze zeer dicht bij de onze. Als je bereid bent om naar hen te luisteren, kunnen ze je verhalen vertellen waarvan je versteld zou staan. Er is geen enkel geheim dat de natuur niet kent. Ongeloof heeft er echt voor gezorgd dat vele mensen deze wijze vrienden zijn vergeten en hun aanwezigheid bestempelen als vanzelfsprekend.” -blz.246-

Met dit eerste deel heeft Arwen Mannens een hele eigen fantasy wereld weten op te bouwen die je al vrij snel voor ogen weet te halen. Aan worldbuilding is er dan ook absoluut geen gebrek, dat is echt goed gedaan. Ook zijn de personages geweldig, de verloofde van Illiyana heb ik echter geen moment gemogen, er was iets dat me gelijk tegenstond. Hoe verder ik in het boek kwam, hoe meer ik snapte waarom. Illiyana zelf is echt een prachtmeid, die nog zoveel over wie zij eigenlijk is te leren heeft en ook ineens in het avontuur gestort wordt tijdens hun vlucht naar de plek waar zij eigenlijk vandaan komt. Het is echt een gaaf verhaal, alleen heb ik wel een paar minpunten…en dat vond ik echt jammer. Dit boek beslaat 323 pagina’s maar bestaat maar uit acht hoofdstukken die echt behoorlijk lang zijn dus. Sommige zijn zelfs meer dan zestig pagina’s lang en dat vond ik toch wel te veel van het goede. Het is niet dat ik nog even voor het slapen gaan kon zeggen “ik lees nog even een hoofdstuk uit”  want ja, die waren daar toch even net iets te lang voor. Hierdoor was ik sneller geneigd het boek dan toch maar naast me neer te leggen, ondanks dat ik graag verder wou met het verhaal, maar dat liet ik dan toch weer tot de volgende dag wachten.

Ook worden er aardig wat verschillende talen in het boek gesproken, niet een of twee, nee, echt meerdere. Nu heb ik er onwijs veel respect voor dat een schrijver dit kan verzinnen zo’n geheel eigen taal, moet je nagaan als het er meerdere zijn. Maar jammer genoeg gebeurde dit zo vaak en ook kwam het in behoorlijk lange zinnen voor, dat ik daardoor helemaal uit het verhaal getrokken werd. Onderaan de bladzijde stond wel netjes de uitleg van wat het betekende, dus daarvoor hoefde je niet te zoeken achterin het boek, maar toch vond ik het wel ietwat storend. En dat vond ik echt heel erg jammer, want het verhaal is zo goed! Het is ook echt een absolute aanrader om te gaan lezen, dat zeker. Echter moet je hier dus wel rekening mee houden, maar ik hoop gewoon dat een ander hier geen last van ondervind natuurlijk. 🙂 Ik ben ook nog steeds hartstikke nieuwsgierig naar hoe de rest van de trilogie verloopt en ga daar binnenkort lekker voor zitten. Hopelijk ben ik er dan wat aan gewend en stoort het me niet weer, want wat ik al zei, aan het verhaal ligt het echt niet. Dat zit echt onwijs goed in elkaar.

“Wie ben je? Illiyana wreef door haar zwartgeverfde haren, waar de natuurlijke rode kleur doorheen scheen. ‘Een meisje dat opgroeide onder de vleugels van Ksanta, maar nu haar huis en haar volk wil vinden in het land dat daar het meest geschikt voor is.” -blz.285-

Cover: 🌟🌟🌟🌟1/2
Vertelling: 🌟🌟🌟
Originaliteit: 🌟🌟🌟🌟
Verhaal: 🌟🌟🌟🌟
Lettertype: 🌟🌟🌟🌟
Papiergeur: 🌟🌟🌟
Overall: 🌟🌟🌟1/2

Happy Reading!

Liefs,

Bren