Hartelijk dank aan Johan Lubbers voor het beschikbaar stellen van het recensie-exemplaar voor de blogtour in ruil voor mijn eerlijke mening.
Flaptekst: Mensen geboren onder de komeet zijn magiërs en een deel van de komeet is neergestort in de woestijn. Het bewaken van dit fragment is Thessa’s heilige missie. Het mag niet in verkeerde handen vallen. Magie is levensgevaarlijk en slecht. Wanneer Thessa ontdekt dat zij magie kan gebruiken, begint ze te twijfelen aan haar missie en aan alles wat ze heeft geleerd. Ver weg in het zuiden kan Myrthe niet meer genieten van haar magische krachten en worstelt met de pijn die ze heeft veroorzaakt. Ze wil geen magiër meer zijn en gaat op zoek naar een andere plek waar ze zich meer op haar gemak voelt. De nieuwe koning heeft het politieke systeem van Rhodas veranderd. De prijzen om je te laten behandelen door een dokter zijn betaalbaar geworden en magiërs mogen hun krachten ook voor andere zaken inzetten. De straatjongen Thoran is een vertrouweling en vriend van de koning geworden en geniet van zijn nieuwe rol en het gebruiken van magie. Toch mist hij iets en wil zijn familie vinden. Niet iedereen is het eens met de veranderingen in Rhodas. De inquisitie en priesters waarschuwen voor het gebruik van magie en iemand zet zelfs magiërs op de brandstapel. Thoran, Myrthe en inquisiteur Oswals moeten samenwerken om de dader te vinden en vechten elk voor hun eigen geliefden, idealen en dromen.
Na het lezen van het eerste boek in deze serie was ik echt razend nieuwsgierig geworden naar hoe het verhaal nu verder zou gaan. Maar toen ik de achterflap las werd ik toch een beetje ontmoedigd…want jeetje wat een info dump…iets wat helemaal niet nodig is voor een boek, want daar kom je lezenderwijs wel achter. Dus ja, beetje jammer. Maar ik besloot volledig met open mind verder het boek te gaan lezen, want tsja, ik wou toch echt weten hoe het verder zou gaan. En daar was ik al heel snel blij mee.
“Je bent juist sterk, sterker dan wie dan ook in dit land.”
Binnen no time zat ik weer helemaal in het boek. Het verhaal is ontzettend boeiend en al tijdens het lezen weet de schrijver de spanning steeds verder op te bouwen. De verschillende denkwijzen over magie zijn echt extreem, bij het ene land mag het door iedere magiër vrij worden gebruikt en bij de ander kan het zijn dat het zwaar verboden is en er zelfs de dood op volgt als blijkt dat je erover beschikt. De wereldopbouw zit goed in elkaar en ik kon alles dan ook makkelijk voor me zien. De personages zijn goed uitgewerkt en je krijgt met sommige echt een hechte band waar je een ander weer ontiegelijk haat. Ik hou ervan als dat gebeurt in een boek. Ik zou over deze wereld zeker graag mee willen lezen, want wat is het gaaf. Vanaf de eerste bladzijde word je het verhaal ingezogen en dat laat je ook na het lezen van de laatste bladzijde niet snel meer los. Ik wou gewoon stiekem meer lezen, dus ja, ik hoop echt dat er in de toekomst nog wel een derde deel in zou zitten. Mijn favo personage is Thessa, zij maakt zo’n groei door in het verhaal en die is zo onwijs interessant en gaaf om te volgen, ondanks dat ze zoveel meemaakt blijft ze doorvechten om haar doel te bereiken en daar kon ik niet anders dan onwijs veel respect voor hebben. Johan heeft een hele fijne, vlotte schrijfstijl waardoor je je gemakkelijk in de wereld en de personages kan verplaatsen, wat mede ervoor zorgt dat je als een speer door het boek heen raast met lezen. Ik kan deze serie dan ook zeker aanraden aan de fantasy liefhebbers, want het is gewoon echt heel leuk, met de juiste dosis spanning en verraad voor een fantasy verhaal, maar ook de kracht van vriendschap staat hierin heel sterk. En het vertrouwen in je eigen kunnen hebben…
“Je hebt ze gedood. Waarom? Wat hebben die vrouwen je aangedaan? ‘Die vrouwen? Mij niets. Maar wel ons mannen!’ “
Jullie zien niet dubbel hoor, of toch wel? Vandaag hebben we een dubbelinterview met Ursula Visser en Nanouk Kira, want zij hebben allebei een boek uitgebracht met precies dezelfde titel: ‘Drakenhart’! Lezen jullie gezellig mee?
Jeffrey: Laten we even beginnen bij het begin, want misschien kennen onze lezers jullie nog niet, of een van jullie, dat kan natuurlijk ook. Nanouk, wil jij beginnen met jezelf even kort voorstellen?
Nanouk: Ja natuurlijk, ik ben Nanouk en ik ben net gedebuteerd met Drakenhart. Ik schrijf inmiddels zo’n 10 jaar en houd vooral veel van fantasy (hoewel ik op het moment aan een andere genre werk). Verder vind ik het natuurlijk ook heel leuk om te lezen en volg ik ook de nogal bijpassende studie Letterkunde.
Jeffrey: Ah, je studeert nog! Dat is inderdaad erg bijpassend! Als je nu zo’n tien jaar schrijft, dan is dat al best een tijd! Hoe oud was je dan toen je begon?
Nanouk: Ik zeg altijd dat ik 15/16 was, want toen begon ik serieuzer met schrijven. Toen ik echt heel jong was, heb ik ook weleens wat geschreven, maar dat vind ik niet echt noemenswaardig.
Jeffrey: Oh, dat is best jong! Voor mij begon het avontuur pas aan het einde van mijn twintiger jaren. Wat voor soort verhalen schreef jij toen je ermee startte ? Was het toen ook al fantasy?
Nanouk: Ik heb als eerste verhaal iets geschreven over een meisje dat in het buitenland op een camping ging werken. Toen besloot ik eigenlijk dat ik fantasy veel interessanter vond en heb ik dit verhaal ook nooit meer afgemaakt. Verder is het dus echt bijna altijd bij fantasy gebleven, op een paar historische verhalen na.
Ursula: Ah, dat is leuk om te horen. Ik schrijf ook het liefst fantasy én scifi, maar als ik eens een ander genre probeer, dan denk ik meh, dat loopt toch allemaal minder lekker.
Ik ben ook nogal streng voor mezelf wat dat betreft, want het moet net zo goed zijn als mijn fantasy of scifi, heb jij dat ook, Nanouk?
Nanouk: Ja, dat ken ik ook wel van een ander genre schrijven! Als ik iets anders schrijf, voelt het meestal niet helemaal compleet of zo.
Ursula: Precies, dat!
Nanouk: Grappig dat we dat wel allebei hebben.
Jeffrey: Ja, jullie hebben denk ik naast de titel van jullie nieuwste telg meer overeenkomsten! Ursula is voor sommigen van jullie misschien al bekend van Perubo Publishing. Bren en ik kennen jou ook al een tijdje, maar het kan natuurlijk zijn dat de lezers van dit interview ook jou nog niet kennen. Dus wil je jezelf even introduceren, Ursula?
Ursula: Zeker! Ik schrijf fantasy en science fiction. Twee genres die ver van elkaar afliggen. Of toch niet? De reden dat ik ooit begonnen ben met het schrijven van science fiction (sci-fi) is, dat ik altijd al benieuwd ben geweest waar wij als mensheid in de toekomst zouden zijn. Mijn eerste sci-fi verhaal Terra Nova, schreef ik met als doel om een kort verhaal van vierduizend woorden te schrijven voor een bundel. Het werd harde science fiction. Toch kon mijn fantasy-minnend hart het niet laten om een spoortje achter te laten. Inmiddels zijn er heel wat boeken van mij uitgebracht, in het Nederlands én Engels. Er zitten nog genoeg verhalen in dat hoofd van mij, dus ik kan nog vooruit!
Bren: Ja, we hebben al je boeken hier dan ook in de boekenkast staan. De kaften zijn altijd echt pareltjes! Maar, we hebben een interview met jullie samen, want jullie boeken hebben precies dezelfde titel! Hoe zijn jullie hier achter gekomen?
Alle boeken van Ursula!
Nanouk: Ik kwam erachter doordat Ursula mij via Instagram benaderde. Wel grappig om erbij te zeggen dat ik er eerst wel van schrok, want het kan natuurlijk best wel onduidelijkheid opleveren, zeker omdat de covers ook behoorlijk op elkaar lijken. Alleen toen kwamen we op het idee dat we best wel een samenwerking konden doen met een interview en dat maakte het alleen maar leuk.
Ursula: Omdat de bundel Voorbij de Storm waar een verhaal van mij in staat via Macc is uitgegeven, struinde ik wat rond tussen de boeken die verwacht werden, daar stond Nanouks boek bij. Onze boeken zouden vlak na elkaar uitkomen en ik dacht, daar kunnen we gebruik van maken. Ik was erg benieuwd naar haar boek. Vragen rezen op, onder andere: is de inhoud hetzelfde? Ik besloot contact te zoeken en dat beviel goed!
Nanouk: Ja, ik ben blij dat je dat gedaan hebt! Overigens hoor ik van veel mensen dat ze het leuk vinden dat we het zo aanpakken in plaats van te concurreren en ik denk ook precies dat dat een hele mooie insteek is.
Ursula: Ik ben ervan overtuigd dat samenwerken veel meer oplevert, het is ook zó leuk. Wie mijn instagram een beetje volgt weet dat ik vaak boeken van anderen lees, boeken deel en ook samenwerk met auteurs uit de UK en US. Dus toen jij ja zei tegen de samenwerking, was ik helemaal blij!
Nanouk: Ja, je hebt gelijk, en bovendien vond ik het ook gewoon leuk om je boek te mogen lezen, want ik was wel heel nieuwsgierig.
De boeken van Nanouk, inclusief verhalenbundels waar ze in staat
Jeffrey: Wel echt super dat jullie zo samen zijn gaan werken ja! De kaften hebben wel een beetje eenzelfde sfeer, maar zijn toch duidelijk wel heel eigen ook. En in die van Nanouk is de hoofdrol speler mannelijk, terwijl dat in die van Ursula juist weer een vrouwelijke is. Dus hetzelfde qua titel, maar zeker niet wat de inhoud betreft!
Bren: Wij zeggen ook altijd dat mensen niet maar één boek lezen, dus het is echt leuk om te zien dat jullie elkaar het licht in de ogen gunnen en op deze manier een samenwerking zijn aangegaan! Jullie kennen elkaars verhaal als het goed is. Waarin zitten volgens jullie zelf de grote verschillen?
Nanouk: Onze beide hoofdpersonages bevinden zich gewoon in heel verschillende situaties en krijgen met heel andere problemen te maken. Ik denk dat daarin wel al het grootste verschil zit. Ook het aantal personages door wiens ogen je kijkt is natuurlijk anders. Bij mijn Drakenhart wordt op de proloog en epiloog na alles vanuit de hoofpersoon verteld. Bij Ursula krijgen we wat meer vanuit de andere personages te horen ook. Verder spelen draken bij Ursula voor mijn gevoel wel een grotere rol, terwijl de titel Drakenhart bij mij meer gaat om de waarden die centraal staan in de maatschappij.
Artwork gemaakt door de moeder van Nanouk voor haar boek
Ursula: Dat is dan ook een mooi bruggetje naar de reden waarom ik voor de titel koos. Je kunt het eigenlijk letterlijk nemen. Behalve de manier van vertellen, vanuit één of meerdere perspectieven, is de omgeving waar beide verhalen zich afspelen ook verschillend. Daar waar Nanouk zich hoofdzakelijk richt op een bepaalde cirkel in het land, is mijn wereld groter. Het voordeel van Nanouk haar boek is dat je een uitstekend beeld krijgt van de omgeving, je gaat echt mee op reis met het hoofdpersonage en leert zo het gebied en belangrijke plaatsen steeds beter kennen. Je helikoptert als het ware boven het gebied en ziet wat daar gebeurt. Bij mijn boek ben je op de doorreis, krijgt de omgeving minder specifiek aandacht, totdat Mara belangrijke locaties aandoet. Wat ik ook goed vind aan Nanouks boek, is het psychologische spel dat gespeeld wordt. Er is geen duidelijk goed en kwaad, ze heeft de belangrijkste personages iets van beide gegeven. Toch maken de hoofdpersonen van onze boeken een ontwikkeling door. Alles wat ze meemaken gebruiken ze om vooruit te komen. Hoe ze dat doen is dan weer heel anders, haha. Dat mag je zelf ontdekken.
Nanouk: Ja, dat wat je zegt over ontwikkeling is helemaal waar. Ik denk dat het interessant en logisch is hoe onze hoofpersonages allebei zo’n ontwikkeling doormaken, maar allebei een hele andere.
Ursula: Mee eens! Dat maakt het ook zulke verschillende verhalen.
Jeffrey: Bren heeft in ieder geval de eerste twee delen gelezen van Ursula en ik heb die van Nanouk laatst gelezen (zie review). Wij hebben het er natuurlijk al over gehad en de boeken zijn erg verschillend, wat het dan juist zo leuk maakt dat ze de titel delen. Is er voor jullie allebei een bepaalde boodschap geweest die jullie mee hebben willen geven met jullie ‘Drakenhart’?
Nanouk op Elfia
Nanouk: Oh, moeilijke vraag, maar ik ga proberen het zo te verwoorden als het in mijn hoofd is. Waar mijn Drakenhart erg op focust is de psychologie van de personages. Een boodschap die daarin zit, is ten eerste dat niemand echt goed of slecht is (zoals Ursula het net al mooi verwoordde). Het hoofdpersonage heeft te kampen met heel veel onzekerheid wat betreft wie hij moet zijn en wat de maatschappij en zijn familie van hem verwacht dat hij is. ‘Drakenhart’ is een waarde daar die staat voor eer en dapperheid, maar verder in het verhaal twijfelt hij of hij daar wel aan voldoet en of degene die die verwachtingen stellen zijn onvoorwaardelijke trouw en toewijding eigenlijk wel verdienen. Kort gezegd zou de boodschap dan zijn dat er van alle kanten wel verwachtingen aan je gesteld worden, maar dat die niet per se goed zijn omdat ze nu eenmaal de norm zijn of door een ‘meerdere’ worden geformuleerd.
Ursula: Oeh, ja, die boodschap! Zoals de flaptekst vermeldt is Mara vervloekt door het bloed van een draak. De meeste mensen die het overleven worden knettergek óf verbannen naar een afgelegen oord. Mara voelt zich in eerste instantie overvallen door wat haar overkomt, logisch. Maar ergens in dat dametje vlamt een kracht op, die ervoor zorgt dat ze niet opgeeft, zoals iedereen om haar heen dat wel heeft gedaan. Met al haar vastberadenheid weet ze ver te komen, ook al maakt ze niet altijd de juiste beslissing. De boodschap is dus: luister naar jezelf, je bent sterker dan je denkt!
Nanouk: Ah die vind ik erg mooi, en heel toepasselijk voor Mara inderdaad! Die vastberadenheid maakt haar voor mij ook een sympathiek karakter.
De schrijfplek van Nanouk
Jeffrey: Mooie boodschappen! We hebben nu gekeken naar de verschillen en wat jullie de lezers mee willen geven, maar er zijn natuurlijk ook veel overeenkomsten. Is er eentje die er voor jullie uitspringt? (naast de titel dan, haha.)
Ursula: Er zitten draken in beide verhalen. Pluspunt zou ik zeggen, ik ben dol op draken. De personages krijgen een stevige uitdaging voor de kiezen. De keuze die de personages maken hebben grote gevolgen. Niet alleen voor henzelf.
Nanouk: Ik zag tijdens het lezen wel een paar grappige overeenkomsten, die ook verschillen waren. Bijvoorbeeld dat zowel Mara als Durégo ergens schubben op hun lijf hadden, maar dat dit bij Mara een uitzonderlijke reden had, terwijl het voor Durégo bij zijn volk hoort en iedereen het daar heeft.
De rebranding van Dragon Heart van Ursula, met compleet nieuwe cover artwork!
Bren: Jullie hebben allebei een voorliefde voor draken. Waar is dat zo vandaan gekomen? Wat maakt draken zo geliefd bij jullie allebei?
Ursula: Bij mij zijn het de westerse draken, de oosterse draken (China) trekken me niet zo aan. Heel raar, maar op de een of andere manier doet die kop me aan een meerval denken, niet echt mooi. Draken lopen trouwens nog steeds op aarde rond. De frilled neck lizard, wordt ook wel kraagdraak genoemd. De dieren boeien me enorm. Misschien is het hetzelfde als een ander van katten houdt. Overigens heb ik meer dieren in mijn boeken die gebaseerd zijn op echte (uitgestorven) dieren, zo zijn de Paleans gebaseerd op het schubdier. En Anam Wolfs (die komen in Dragon Bond voor) op Tasmaanse tijgers.
Nanouk: Ik vind mythische/fantasiedieren over het algemeen gewoon heel interessant en tot de verbeelding spreken, maar eigenlijk heb ik niet echt een speciale obsessie met draken. Voor Drakenhart vond ik het eigenlijk interessanter om een volk neer te zetten dat erin gelooft dat ze verwant zijn aan de draken en hier hun samenleving naar gebouwd hebben. Ik merk wel dat ik er steeds meer plezier in heb om verschillende soorten draken en hun eigenschappen te verzinnen, die gaan in deel 2 dan ook een stuk meer terugkomen.
Jeffrey: Klinkt goed, Nanouk. Voor Drakenhart kunnen we nog een vervolg verwachten, want het wordt een duologie. Hoe gaat het daarmee?
Nanouk: Drakenglas, het vervolg, ligt nu bij de uitgever te wachten. De eerste versie is dus compleet afgerond. Zelf ben ik wel heel enthousiast en benieuwd naar de reacties erop. Nog wat meer dan Drakenhart gaat het in op de psychologie van de personages en er staat natuurlijk ook nog van alles te gebeuren.
Ursula: Ik kijk nu al uit naar Drakenglas, want aan het eind van Drakenhart staan de zaken op scherp!
Jeffrey: Klinkt spannend, Nanouk! We gaan het zeker in de gaten houden, want het eerste deel beviel goed. Ursula, van jou weten we dat je altijd wel aan het schrijven bent. Nu had je Drakenhart eerst even “tussendoor” gedaan, maar je bent ook druk met nieuw werk, toch? Wil je daar ook iets over vertellen?
Ursula: Nou ja tussendoor… Het scheelt dat het vertaalt is door Ninja Paap-Luijten. Dit jaar komt Dragon Bond nog uit, ook deze wordt vertaalt! Daarnaast schrijf ik aan een serie korte Nederlandse verhalen. Bedenk wel dat ik over een boek soms wel twee jaar doe. Aan Shadow Dragon (het laatste deel van de Dragon Queen serie) wordt al een jaar gewerkt. Alles gaat op een traag tempo doordat ik erg weinig energie heb. Schrijven maakt me blij, dus ik ga ermee door! Ideeën genoeg, daar ligt het niet aan. Schrijf jij ook korte verhalen, Nanouk?
Nanouk: Eigenlijk niet heel vaak, maar voor twee bundels van Uitgeverij Macc heb ik korte verhalen geschreven die zich in dezelfde wereld afspelen als Drakenhart! Ik denk dat ik me beter aan personages kan hechten als ik langer over ze schrijf en daarom vind ik het ook wel leuker om lange verhalen te schrijven. Trouwens vind ik dat wat je zei: ‘Schrijven maakt me blij, dus ik ga ermee door’, echt een heel goede instelling. Dat is waarschijnlijk de eerste reden dat iemand ooit begint met schrijven en door een soort van prestatiedruk om te publiceren kunnen we dat nog weleens vergeten.
Ursula: Heel toevallig dat ook een kort verhaal van mij bij Macc is uitgekomen, in de klimaatbundel Voorbij de Storm! Over het schrijven van verhalen in een wereld waar al boeken van zijn uitgegeven, dat is herkenbaar! Er zitten zoveel bijverhalen in mijn hoofd over Mara, side-stories van personages… ah, mijn hart begint alweer sneller te kloppen!
Nanouk: Ik ben heel benieuwd naar die bijverhalen! Altijd super leuk om meer over personages en achtergronden te weten te komen.
Bren: We hebben het nu al over allerlei werelden gehad. Wat ik me afvroeg: In welke wereld zou je graag zelf eens willen leven uit je eigen boeken en/of uit boeken van andere schrijvers en waarom?
Ursula: In mijn eigen wereld? In Wulan! De magie van het land, de groene, uitgestrekte moerassen, het volk en hun gebruiken. Ja hoor, laat me daar maar los! In Wulan leven geen muggen. Haha. Dat is dan wel fijn. Maar er zijn zulke mooie bloemen, watervallen en draken…
Nanouk: Geen muggen lijkt me echt een heel groot voordeel… In veel fantasywerelden zou ik niet per se willen leven, omdat ik waarschijnlijk opgegeten zou worden door een draak of zou sterven in een veldslag of zo. Al lijkt het me wel leuk om magie te kunnen leren, dus wat dat betreft misschien de wereld van Harry Potter, is ook nog relatief veilig.
Ursula: Uhm, afgezien van hij wiens naam we maar niet noemen. Maar ik snap je wel.
Nanouk: Haha ja precies, vandaar de ‘relatief’ veilig.
Jeffrey: Haha, mooie antwoorden! Het lijkt mij fantatisch als ik ooit eens in de werelden van Star Wars zou kunnen ronddwalen, maar veel planeten zijn waarschijnlijk erg gevaarlijk ook, ja. En jij Bren?
Bren: Ik heb niet perse specifiek eentje waar ik zou willen wonen, maar het liefst zou ik wonen in een wereld zoals het vroeger was, waarin de mens in harmonie leeft met de natuur en elkaar. Waar er nog magie is en ik zou het wel onwijs gaaf vinden als er ook draken en feniksen waren en andere mythologische wezens. Wat me weer bij de volgende vraag brengt, als je een mythisch/fantasy wezen zou mogen verzorgen welk zou dat dan zijn en waarom?
Ursula: Een draak. Sorry, het wordt zo wel saai he? Hoewel niet alle draken benaderbaar zijn, zou ik ze toch echt wel in levende lijve willen zien. En dan niet a la Jurrassic Park, maar in hun eigen omgeving. Haha. Nou ja, kan Mara me mooi helpen ze te beteugelen. Als draken niet kunnen dan ga ik voor een Direwolf. Ik ben allergisch voor honden, maar hopelijk dan niet voor die wolven. Dat zou wat zijn…
Een gezellige book nook bij Nanouk thuis 🙂
Nanouk: Haha, misschien ben je ook wel allergisch voor draken, wie weet… Ik zou wel een feniks willen verzorgen. Dat vind ik wel fascinerende wezens en (in mijn gedachten in ieder geval) zijn ze ook redelijk zelfstandig. Of anders misschien een pegasus of draak, of iets anders waarmee je kan vliegen. Wel eentje die niet te gevaarlijk is, graag.
Ursula: Oh, jaaaa vliegen! Dat lijkt me zo tof!
Jeffrey: Ze zeggen altijd dat schrijvers zelf hun grootste criticus zijn en dat geldt voor mij ook absoluut. Als ik soms wel eens mijn eigen boeken opensla en dan stukjes lees dan denk ik vaak “Had ik dat maar anders gedaan”, maar ook vaak genoeg dat ik wel erg tevreden ben, gelukkig. Ervaren jullie dat ook?
Ursula: Er zijn altijd verbeterpunten in mijn werk, hihihi. Ik heb bij ieder nieuw boek plankenkoorts hoor, ik hoop altijd dat lezers mijn boeken goed genoeg vinden. Altijd spannend! Terugkomend op verbeterpunten; zo schreef ik deze eerste drie Engelstalige boeken in de serie met de gedachte: houd het klein. Omdat ik vind dat fantasy niet altijd laaaange boeken hoeven te zijn. Nu ik in de wereld ben gedoken merk ik dat ze vanzelf dikker worden. Dragon Bond is bijvoorbeeld 340 pagina’s, dat is heel wat meer dan Blood Magic bijvoorbeeld. Een voorbeeld van een dilemma: ik ga dit jaar de Engelstalige serie rebranden. De eerste 3 boeken worden ook gebundeld, dus Dragon Bond wordt deel 4, Shadow Dragon deel 5. De oude covers worden vervangen en ik weet dat een deel van de lezers dat niet leuk vindt, maar een aantal vindt het niet erg. Dan twijfel ik zó enorm of ik zal doorzetten. Uiteindelijk kies ik er toch voor om nieuwe covers te nemen, omdat er een reden was dat ik verliefd werd op de nieuwe stijl.
De favoriete leesplek van Nanouk
Nanouk: Drakenhart heb ik al een behoorlijke tijd geleden geschreven. Hoewel ik er nog steeds wel blij mee ben, zijn er ook wel dingen die ik nu anders zou doen. Zo is mijn stijl inmiddels wat anders en ga ik toch net wat meer in op de psyche van personages. In het geval van Drakenhart zou ik waarschijnlijk het begin veranderd hebben, zodat er een stuk minder namen aan bod komen. Achteraf gezien lijkt dat me eigenlijk beter en rustiger voor de lezer, maar goed dat is natuurlijk ook weer iets om van te leren. Nu zijn het in Drakenhart ook niet de meest makkelijke namen. Ze zijn allemaal met een accent geschreven en dit stamt nog uit de tijd dat ik een ander verhaal schreef waar de drekar als één van de volken in voorkwamen. Toen had ik voor alle volken een bepaald aantal klanken dat in de namen voorkwam, zodat het duidelijk werd dat ze tot een andere groep behoorden. Nu dit in Drakenhart helemaal niet voorkomt, snap ik wel dat het verwarrend kan zijn om zoveel moeilijke namen bij elkaar te hebben.
Ursula: Is dat verhaal nog ergens te lezen?
Nanouk: Nee, dat was toevallig mijn eerst fantasy verhaal ooit. Misschien dat ik het ooit weleens herschrijf, maar het zou een heel lang boek worden omdat ik daarin echt alles tegelijk wilde doen.
Jeffrey: Echt leuk om dit allemaal te horen! Zo’n kijkje in de keuken bij de schrijvers is altijd erg leuk. Als het goed is lezen jullie zelf ook aardig wat. Zijn er nog boeken die jullie echt heel erg aan kunnen bevelen aan de lezers, die jullie bijv. geïnspireerd hebben om zelf ook te gaan schrijven?
Ursula: Ik moet zeggen dat ik erg veel schrijvers ontdekt heb via Instagram. Omdat ik veel Engelstalige boeken lees, kan ik je de volgende boeken aanbevelen: The Cards of Death serie van Tamara Geraeds en de Insomnia saga van Lynn Robin (beide Nederlandse schrijfsters). Caroline Noe, Stella Williams, W.A. Ashes. Een van mijn favoriete scifi schrijvers is Jeffrey Debris (degene die nu dit interview doet, red.) en een ander voorbeeld is Ben Alderson (fantasy). Nederlandstalige schrijvers die ik graag lees zijn Mara Li, Johan Klein Haneveld, Ninja Paap-Luijten en Sandra J. Paul. Momenteel lees ik Dizary, fantasievol verhaal! Een auteur die me geïnspireerd heeft om te schrijven is Charlaine Harris. Vooral haar toegankelijke taalgebruik was een trigger. Ik schrijf dat zelf ook, hoor ik vaak. Dat is een mooi compliment.
De transformatie van drie losse Engelse boeken naar één Nederlandstalig boek! 🙂
Nanouk: Hmm lastig, er zijn echt heel veel auteurs en boeken die ik geweldig vind en ieder verhaal draagt op zijn eigen manier wel bij aan mijn motivatie om meer te lezen en te schrijven denken ik. Ik zou ook echt niet een favoriet kunnen noemen of zo en ik denk dat dat ook juist wel mooi is. Zoveel mooie en leuke boeken voegen allemaal op een andere manier iets toe. Net als Ursula heb ik trouwens best wel veel (vooral Nederlandse) schrijvers via Instagram ontdekt, en ik probeer ook juist wel veel van Nederlandse schrijvers te lezen.
Jeffrey: Haha, Ursula, dan moet ik snel maar weer scifi gaan schrijven denk ik. Wij lezen natuurlijk ook veel fantasy van Nederlandse en Vlaamse auteurs en er zitten echt ontzettend goede tussen. Het is jammer dat veel mensen dan toch uitwijken naar buitenlandse auteurs, terwijl er echt juweeltjes tussen zitten in ons eigen taalgebied.
Ursula: Misschien kennen de lezers ze nog niet. We hebben in ieder geval wat tips gegeven.
Bren: Na al deze boekentips zijn we nog niet klaar met boeken. Veel verhalen bevatten de meest prachtige quotes. Wat is jullie favoriete bookish quote?
Ursula: “All we have to decide is what to do with the time that is given us.” — J.R.R. Tolkien
Nanouk: Oké ik krijg echt heel veel keuzestress van deze vraag, want er zijn te veel geweldige quotes en ik heb niet echt een favoriet. Een deel valt al af om hier te noemen, omdat ze Franstalig zijn en omdat Ursula die mooie al zei, zal ik ook even geen Tolkien doen. Deze uit The Ballad of Songbirds and Snakes vind ik wel heel interessant: “You can blame it on the circumstances, the environment, but you made the choices you made, no one else.”
De Tolkien verzameling van Nanouk
Bren: Wow, die is inderdaad erg mooi! Hebben jullie naast het schrijven ook nog andere hobby’s?
Nanouk: Oeeh, een beetje standaard dingen als lezen, wandelen, te veel netflix kijken en met vrienden afspreken. En verder vind ik het heel gaaf om te hiken en wildkamperen, al heb ik dat echt al te lang niet gedaan. Oh en zingen vind ik ook altijd heel leuk, al is dat niet per se prettig voor mijn omgeving.
Ursula: Hahaha, geeft niet Nanouk, als zingen je blij maakt, gewoon doen! Ik hou erg van tekenen, lezen en ik word blij van wandelen en e-fietsen.
Jeffrey: Wij vonden het echt ontzettend leuk om dit interview met jullie te hebben en we kijken natuurlijk ontzettend uit naar al jullie nieuwe werk in de toekomst. Is er nog iets wat jullie de lezers van dit interview mee zouden willen geven over boeken, lezen en schrijven?
Ursula: Ik hoop dat de lezers net zo genieten van mijn boeken als ik doe van het schrijven. Het is zo magisch om je onder te dompelen in een andere wereld. Hartelijk dank voor het lezen van dit interview!
Nanouk: Daar sluit ik me helemaal bij aan. Iedere lezer die van een verhaal kan genieten telt en ik hoop dat onze Drakenharten daaraan bij mogen dragen!
Bren: Dat gaan ze zeker doen! Mocht je nou denken na het lezen van dit gezellige interview: “Ja, die boeken moet ik écht lezen!” dan hebben we goed nieuws voor jullie! Je kunt de boeken namelijk winnen! We hebben samen met Nanouk en Ursula een leuk pakket samengesteld en we mogen een van jullie hier gelukkig mee maken! Hoe kun je winnen? Dat lees je hieronder!
Winactie Drakenharten
We hebben echt een mega gaaf pakket voor jullie! Kijk maar eens wat we allemaal te winnen valt! ^_^ Beide boeken zijn ook nog eens gesigneerd door de auteurs!
Wat moet je doen?
Reageer onder dit interview dat je mee wilt doen.
Volg ons blog door je in te schrijven voor onze e-mail updates, of als je een WordPress account hebt, volg ons dan via WordPress! Hoe je dat doet via e-mail? Klik of tik op Contact en vul vervolgens je e-mail adres in bij “Volg blog via e-mail”.
Reageren kan t/m vrijdag 25 Februari. Kort daarna maken we dan de winnaar via ons blog bekend aan jullie. Let er goed op dat je aan beide voorwaarden voldoet! Alvast heel veel geluk gewenst! En mochten jullie nog vragen hebben aan beide dames, stel ze dan ook gerust 🙂
Yougian – Het vergeten rijk is het derde deel uit de Yougian reeks. Daar kwam ik zelf helaas pas achter toen ik al vijftig pagina’s ver was en ineens besefte dat ik al met deel drie bezig was. Heel stom van mezelf natuurlijk, maar wat wil nu het geval zijn, de drie boeken zijn op zichzelf te lezen en daarom ben ik toch stug doorgegaan met lezen. 🙂
Het vergeten rijk vertelt het verhaal van Lynn en Cain, een twee-eiige tweeling die samen met hun klasgenoten op excursie gaan naar de mergelgrotten van Aborino. Lynn is geobsedeerd met de verhalen over de half-harpijen en wordt daardoor door de rest van haar klas vaak als erg dromerig gezien. Ze zit liever met haar snufferd in deze boeken weg te dromen en wil dan ook niets liever dan dat deze legenden waar zijn.
Tijdens hun bezoek aan de mergelgrotten gebeurt er echter iets vreselijks. Lynn en Cain komen vast te zitten door een instorting en moeten zich een weg zien te banen door de grotten naar de buitenwereld. Als ze eindelijk de grotten uit komen blijken ze zich te bevinden in het eeuwenoude gebied waar de half-harpijen leven. Al snel worden ze ontdekt door deze magische wezens, maar hun leider, Torin, wil ze niet weer terug laten keren naar de mensenwereld, in de angst dat Lynn en Cain vertellen over de half-harpijen en hun leven in de bergen in gevaar komt.
Yougian – Het vergeten rijk is een vermakelijk boek, waar we na eeuwen weer kennismaken met de half-harpijen. Ze leven afgezonderd van de mensheid in de kristalbergen en willen dit het liefst ook zo laten, omdat in de oorlog in het verleden grote verliezen zijn geleden. Vooral Torin, de leider van de half-harpijen is tegen mensen en wantrouwt Lynn en Cain vanaf het begin. De goedgezinde broers Vharn en Vholian zijn echter vanaf het begin vriendelijk naar de twee jonge mensen die ineens in hun midden zijn.
Het verhaal laat ons vooral zien hoe de samenleving van de half-harpijen nu na al die eeuwen is. Door de komst van de mensen wordt echter hun hechte gemeenschap op de proef gesteld. Daar komt ook bij dat Torin als mannelijke half-harpij geen magische krachten bezit en deze maar dolgraag zou hebben. Daarvoor wil hij erg ver gaan, misschien zelfs wel te ver? We krijgen als lezer van verschillende perspectieven het verhaal mee en daardoor krijg je een goed beeld van wat er allemaal gaande is in de kristalbergen.
Maar eigenlijk gebeurt er in het hele boek niet mega veel, tot tegen het einde aan alles explodeert en het ene na het andere chaotische gevecht zich ontpopt. Het was heel leuk om weer even in de wereld van Yougian te zijn, maar toch vond ik dit verhaal minder sterk dan het eerste deel. Hoewel het einde me niet los wilde laten en alles in rap tempo elkaar opvolgde was de start wat stroef en merkte ik dat er vooral veel werd verteld over de samenleving van de half-harpijen en hoe geweldig Lynn het vond ze nu eindelijk eens in het echt te zien. Ik had na afloop het gevoel dat er toch wel iets meer in had gezeten in deze afsluiting van de serie, hoewel de laatste akte van het verhaal zeker de moeite waard is.
Hartelijk dank aan Uitgeverij Hamley Books voor het beschikbaar stellen van het recensie-exemplaar in ruil voor mijn eerlijke mening.
Flaptekst: In de wereld Ayra wordt magie in evenwicht gehouden door wezens genaamd Wyndrygem. Zij worden eens in de honderd jaar geboren om Ayra te zuiveren van donkere magie. Maar als Wyndrygem Alma verliefd wordt op een kwaadaardige tovenaar, gaat het mis. De jonge Bryana brengt hoop. Alma krijgt een visioen: Bryana zal een zoon krijgen, die weleens Alma’s redding kan betekenen. Zijn naam is Daigho. Als Daigho zeventien is, wordt zijn vriendin lastiggevallen door een paar jongens. Hij verandert in een wezen met vleermuisvleugels, een gehaat ras in zijn wereld. Daigho vlucht en komt terecht op een compleet andere wereld: de Aarde, waar hij zijn menselijke gedaante weer aanneemt en vriendschap sluit met Fay. Maar hoezeer hij ook op haar gesteld is, Daigho wil naar huis. Hij wil antwoorden. Waarom verandert hij soms in een monster? Wat is zijn rol in Ayra, waar hij thuishoort en waar een gevangen tovenaar elk moment zijn macht terug kan krijgen? En wanneer komt het moment dat hij voor altijd een monster zal blijven…
Toen Daigho door de bezorger aan de deur werd gebracht kon mijn geluk niet op, want wat was ik onwijs nieuwsgierig naar het nieuwste boek van Latoya Morris. Het is een aardig dikke pil, maar goed, dat is niets vreemds in de wereld van de fantasy boeken. De cover roept gelijk veel vragen op, met hoe dit verhaal zal gaan lopen en dat maakte me er nog nieuwsgieriger naar. Ook omdat eerder verschenen boeken van Latoya mij zeker goed zijn bevallen 🙂 Maar bracht dit boek mij datzelfde gevoel?
“Ik heb er nooit echt in geloofd, andere werelden en zo. Maar nu….”
Ik ga denk ik een ontzettend onpopulaire mening hebben, want ik zag hier en daar al ratings voor het boek voorbij komen, waar ik mij persoonlijk gewoon niet in kon vinden en dat is zo lastig als blogger zijnde. (De recensies had ik zelf nog niet gelezen, want dat doe ik eigenlijk pas als ik de mijne geschreven heb en die online staat.) Het allerliefste wil je zelf ook zo enthousiast zijn. Het is niet dat ik het boek slecht vind, laat ik dat echt voorop stellen, want dat is het zeker niet. Het idee van het verhaal is echt goed, alleen ik vond het gewoon niet overtuigend genoeg gebracht, waardoor mijn fantasy liefhebbende hart er niet harder door ging kloppen. En dat vond ik echt erg jammer.
Het is een fantasy voor volwassenen, alleen dat kwam op mij niet bepaald zo over omdat de hoofdpersonages, Fay en Daigho en dan vooral Fay, zo kinderlijk eigenlijk nog overkwamen, zo een net puberleeftijd, nog net dat van kind naar puber gaande gevoel kreeg ik erbij. Daarbij vond ik Fay zo naïef en goedgelovig. Ze staat er geen moment van te kijken bijvoorbeeld dat Daigho uit een andere wereld komt, neemt het eigenlijk gelijk voor waar aan en zo nog wel meer dingen waar elk mens eigenlijk wel zijn twijfels op zijn minst even bij zou hebben, wat zij totaal niet had. Dat kwam zo raar over. En ook Daigho, zijn vriendin, waar hij stapelverliefd op is, overkomt iets verschrikkelijks op Ayra, vlak daarna moet hij vluchten en komt op een andere wereld terecht, de aarde. Maar al snel is hij gek op Fay geworden… kwam op mij ook niet echt over als iets dat na zoiets zo even kan gebeuren op die manier. En ik weet echt dat het een fantasy wereld is, maar dan nog is geloofwaardigheid wel belangrijk en dat miste bij mij vaak.
“Ik moet iets goedmaken en dit is de enige manier.”
Hierdoor kwam het boek op mij dan ook over als een Young Adult Fantasy. Maar dan komen er behoorlijk heftige scenes in voor en weet je al snel dat dit niet bedoeld is als YA en daar heel eerlijk ook niet voor geschikt is. Normaal hoeven er voor mij niet perse disclaimers op boeken als er iets in gebeurt, maar voor dit boek zou dat misschien wel moeten. Gewoon als waarschuwing dat er best wat gewelddadige seksuele misbruik scenes in voorkomen, het kan iemand die dit is overkomen namelijk behoorlijk triggeren en dan is er in ieder geval van te voren een waarschuwing geweest zodat die persoon er zelf voor kan kiezen dit boek wel of niet te gaan lezen. Ikzelf vond dat er eerlijk gezegd ook teveel van die scenes inzaten, het was niet perse nodig elke keer om over te laten komen wat een klootzak een bepaald persoon is. Dat is namelijk na één of twee keer ook wel duidelijk en sowieso ook door andere vuile spelletjes die er gespeeld worden. En dat zoiets gebeurd op een wel heel erg vaag moment, dat ik echt zat van W.T.F.… dat ging me echt alle verstand te boven. Ook klopte uiteindelijk Daigho op de cover niet qua uiterlijk volledig met hoe hij in het boek beschreven wordt, zijn huid is in zijn “monster”-vorm namelijk blauw/grijs, maar op de cover is zijn huid gewoon blank. Geen gigantisch ergerpuntje, maar het viel me wel op. In mijn persoonlijke mening zaten er wat dat betreft gewoon nog aardig wat haken en ogen aan het verhaal, ondanks dat ik het verder echt een vermakelijk boek vond en het verhaal goed is. Alleen het zou gewoon allemaal net een stuk beter zijn wanneer het anders gebracht zou worden. Het kwam wat traag op gang, waardoor ik pas na 200 bladzijden echt goed in het verhaal zat en het lastiger werd om neer te leggen. Waarschijnlijk door de genoemde gebeurtenissen eerder beschreven. En het is echt niet dat ik dit boek met de grond gelijk wil maken, want dat is niet zo.
Wat ik al zei het verhaal is echt goed bedacht en ik heb me tijdens het lezen ook zeker wel vermaakt ermee. En ik weet 100% zeker dat vele fantasy liefhebbers dit boek echt onwijs gaaf gaan vinden en dat ik gewoon een onpopulaire mening heb. En dat is ook gewoon goed. Het is echt ontzettend moeilijk om dit zo allemaal op te schrijven, want ik wou gewoon ook dat ik er volledig en gigantisch van had genoten. Maar ach, is het niet zo dat zelfs bij de allergrootste schrijvers er wel eens een boek tussen zit die je gewoon wat “meh” vindt, hoe groot fan je er ook van bent. Ik denk dat dit boek dat voor mij was. In de toekomst wil ik nog steeds graag boeken van Latoya haar hand lezen, want ik weet dat ze echt een goede schrijfster is en dat ze een hele fijne schrijfstijl ook heeft, dat ontbrak ook in dit verhaal niet, haar schrijfstijl is gewoon echt heel erg eigen en alleen zij kan het zo beschrijven en dat is echt wel knap. De worldbuilding is absoluut gaaf en de Wyndrygem in dit verhaal vind ik wel echt onwijs gaaf en super interessant en het ras waar Daigho toebehoort sprak me ook echt ontzettend aan. Dus een voldoende krijgt dit boek nog wel van me, ik geef het boek daarom ook (een magere) drie sterren.
“Maar er is altijd al een vreemde balans tussen goede en slechte magie geweest. Het is alsof lichte magie niet eens volledig kan bestaan zonder de donkere.”
Met dank aan Nanouk Kira voor het beschikbaar stellen van het recensie-exemplaar.
Flaptekst:
In Dremséa werkt Durégo Eron eraan om drakenridder te worden, een titel die hem de kans geeft om zijn familie trots te maken en zijn verleden achter zich te laten. Als hij bijna zijn titel krijgt, wordt Ydrá, de dochter van de stadsheer, ontvoerd. Om haar vrij te krijgen zal Durégo een reeks opdrachten moeten voltooien. Hij doet zijn best, al krijgt hij steeds meer het idee dat er een achterliggende reden is voor Ydrá’s gevangenneming. Haar ontvoerder kent geheimen die zelfs voor Durégo onbekend waren. Om Ydrá te redden zal Durégo deel moeten nemen aan een spel waarvan hij de regels niet kent. Een spel waarin hij net zo gevangen lijkt als de drekar die hij wil bevrijden. Drakenhart is het eerste deel van de Drakenhart-serie.
En toen waren er ineens twee boeken met de titel Drakenhart die heel kort op elkaar zijn uitgegeven! Eentje van Ursula Visser van Perubo Publishing en eentje van Nanouk Kira van Uitgeverij Macc. Ik mocht die van Nanouk lezen en was erg nieuwsgierig, mede door de cover die mij zeker aansprak.
Drakenhart is gelukkig weer geen epische strijd van goed tegen kwaad, maar het is wel een queeste. Durégo Eron wordt op pad gestuurd om de dochter van de stadsheer te zoeken, nadat zij ontvoerd is. Zijn tocht leidt hem al snel naar het Broederbos waar hij de ruïnes van een oude oorlog treft en verwikkeld raakt in een spel. In ruil voor drie opdrachten van de mysterieuze Róbin mag hij Ydrá weer meenemen. Maar hoe langer hij aanwezig is in de oude gebouwen, hoe meer Durégo begint te twijfelen aan zichzelf. Als dan ook nog blijkt dat zijn bondgenoten lang niet allemaal betrouwbaar zijn, begint dat gevoel alleen maar sterker te groeien.
Wat heb ik genoten van dit verhaal. Nanouk heeft een plezierige schrijfstijl. In het begin van het verhaal werd je overstelpt met namen en allemaal met een accent op de naam, wat het voor mij erg lastig maakte om iedereen uit elkaar te halen, maar na een paar hoofdstukken zat ik dan toch echt in het verhaal en vanaf het moment dat Durégo het Broederbos in gaat, ben je echt in voor een flink avontuur vol misleiding en intrige. Echt een ding voor mij. Vooral de enigmatische Róbin maakte het verhaal de moeite waard. Hij wordt in het begin neergezet als Durégo’s tegenstander, maar al snel kom je erachter dat er meer schuil gaat achter de jongen dan het uiterlijke doet vermoeden.
Durégo is, ondanks dat hij de hoofdrol speelt een antiheld. Hij wordt eigenlijk onvrijwillig betrokken in een situatie waar hij niet in wil zitten en ook ontbreekt het hem regelmatig aan motivatie om iets te willen doen aan de situatie waarin hij zit. Dat maakt hem absoluut geen slecht personage, maar juist erg interessant. Geen held kan zonder twijfel zichzelf zomaar in het avontuur storten en vooral op psychisch vlak gebeurt er in Drakenhart heel veel.
Dat Drakenhart onderdeel van een serie is, dat wordt richting het einde wel duidelijk. Het verhaal laat een hoop open voor het vervolg en doet ook flink wat beloftes. Wat ik zelf ook erg fijn vond aan dit verhaal was dat het niet het zoveelste drakenrijders verhaal was, want eigenlijk is dat in dit verhaal bijzaak. Wat het wel is, is een mooie reis door de wereld die Nanouk goed heeft neergezet en waar zeker nog meer in te beleven zal zijn. Het enige minpuntje voor mij, naast de accenten op de namen, was dat de hoofdstukken redelijk aan de lange kant waren, waardoor ik het boek niet even kon oppakken om even een hoofdstukje tussendoor te lezen. Als ik ging lezen moest ik dus echt het leesmoment even pakken. Veel lezers zullen dat echter geen probleem vinden, vooral fantasylezers niet 😉
Met dank aan Johanna Lime voor het beschikbaar stellen van het recensie-exemplaar.
Flaptekst:
Jima Revaldesh-Morane moet kroonprins van Laskoro zijn, maar hij is een dromer. Hoe kan hij dan de beschermheer worden van het grote koninkrijk? En hoe komt hij erachter waardoor de disharmonie in de bevolking is ontstaan?
De Wanzjen van Chyndyro heeft hoge verwachtingen van zijn jongste zoon. Maar Lucian wil zijn oudere broers niet in de weg staan. Hij leidt de vertalingscommissie, waar alleen mannen lid van zijn, totdat Kamilia zich aanmeldt.
Franck Gettferdrey, de oudste zoon van Norman, merkt dat zijn vader er vreemde ideeën op nahoudt. Na een schokkend voorval wordt hij de leider over de Ruiters en besluit bovendien de politiek in te gaan.
De drie dynastieën van Laskoro moeten na eeuwen weer samenkomen, maar kunnen ze met hun magie en met de technieken van het moderne Laskoro de dreigende oorlog voorkomen? Hoe stop je een vijand die zelfs voor magiërs onzichtbaar blijft?
In het verhaal volg je vier personages, Jima, Lucian, Franck en Kamilia. Deze personages hebben elk een eigen levenspad die in het boek met elkaar verweven raken. Maar wat moeten een kroonprins, een Wanzjen, een ruiter en een ‘gewoon meisje’ met elkaar?
Het begin van het boek roept gelijk vragen bij mij op. Een raadselachtig proloog is de start van dit verhaal. Een kijkje in het hoofd van Jima, de kroonprins. Je maakt op deze manier kennis met deze bijzondere jongen. Een jongen geboren in een koninklijke familie, die ineens voor het blok gezet word en kroonprins wordt. Maar hij heeft iets bijzonders: hij is volgens zijn familie en het volk namelijk een dromer. Maar is dat ook echt zo?
Dat is een vraag die meteen in je hoofd terecht komt. Tijdens de eerste hoofdstukken word je meegenomen in de omgeving van Yokan. Deze wordt goed omschreven en dat zorgt ervoor dat je je bij de omgeving een duidelijk beeld kunt vormen. De schrijvers hebben duidelijk voor ogen hoe het eruit ziet en weten dat ook duidelijk te maken. Daar waar de omgeving zo goed omschreven wordt mist de duidelijke uitleg helaas bij het uiterlijk van de personages. Dit komt omdat de personages afzonderlijk van elkaar worden neergezet en het even duurt voordat de verhaallijnen door elkaar gaan lopen. Hierdoor mis je als lezer een duidelijk beeld van de hoofdpersonages.
Doordat je als lezer de karakters eerst afzonderlijk volgt komt het verhaal traag op gang. Dit zorgde ervoor dat ik moeite moest doen om het verhaal door te komen. Het schoolleven van de kroonprins wordt afgewisseld met het traject van de Wanzjen, het leven van de ruiter en de opleiding van de jonge meid.
De verhaallijn vult zich met namen, terminologie en plaatsnamen. Dit alles zorgt ervoor dat het voor de lezer belangrijk is zijn hoofd erbij te houden of zelfs een papiertje naast je neer moet leggen om alles op te schrijven.
In de dynastie waarin geleefd wordt is magie een niet bekend gegeven. Een oud gegeven, iets wat vroeger was. Niet nu meer, althans dat is wat het volk gelooft, lang geloof je dat tijdens het lezen ook, want wat moet je als volk met magie terwijl je beschikt over vergevorderde technologie?
“Lucian, je bent klaar voor je eerste Wanzjen-test. Ik verwacht je morgen.”
Langzaam maar zeker bouwt het verhaal zich duidelijker op. Hier heeft de schrijfster het zeker niet laten liggen. Stap voor stap komen de personages in elkaars leven en delen vele gevoelens en gedachtes. Deze samenkomst van personages en omstandigheden monden uit in kleine schermutselingen die snel afgehandeld lijken te zijn en die maken de spanningsboog voor de lezer wiebelig.
Na de helft van het boek word je toch gegrepen door deze schermutselingen, waarom gebeuren deze vreemde dingen? Wat betekent dit voor de nieuwe koning? Waarom willen deze mensen juist het koninkrijk aanvallen? Deze vragen bleven ook nog wel even hangen, want het einde van dit eerste deel van de serie zorgt ondanks de langzame start toch wel dat je door wilt lezen.
De langzame start nam duidelijke wendingen. Al met al een verrassend boek, een verhaal met wendingen die nog niet helemaal duidelijk zijn. Ik ben benieuwd naar wat de rest van de serie zal doen.
Hartelijk dank aan Uitgeverij Hamley Books voor het beschikbaar stellen van het recensie-exemplaar in ruil voor mijn eerlijke mening.
“Jij bent aleitona. Als iemand het evenwicht kan bewaren, dan ben jij het.”
En daar was ‘ie dan, het derde deel in de Urban Fantasy trilogie “Overstekers”. Ik keek hier echt ontzettend naar uit en ben er ook zo snel mogelijk in begonnen met lezen toen ik het tweede deel uit had. Echter door een vijf daagse migraine aanval werd het lezen me eventjes nogal lastig gemaakt (als in: niet mogelijk) maar zodra dat weer kon ben ik gelijk weer verder gegaan met lezen. En ook dit deel wist me vanaf de allereerste pagina tot aan de laatste te boeien en vast te houden. Want dit boek zat boordevol gebeurtenissen, avontuur, hof intriges en spanning. Heerlijk!!!
“Omdat de troon de werelden regeert en de werelden het fundament zijn van de troon.”
Nadat er op de mensenwereld een magisch Portaal wordt vernietigd zit er niets anders op voor Mirabel dan terug te keren naar haar eigen wereld Aeterna. Ze moet zien uit te vinden wat er gebeurd is en hoe. Ze ziet er enorm tegenop, ondanks haar belofte aan haar zus Brumi om eens langs te komen, want ze is er niet voor niets vertrokken. De troon, het hof, het is gewoon niet haar ding, ze heeft een nieuw leven opgebouwd en wil dan ook niets liever dan zo snel mogelijk weer terug te kunnen keren naar haar leven in de wereld van de mensen. Dan wordt het terugkeren naar Aeterna nog urgenter als ze het verschrikkelijke nieuws van Ris hoort over zijn moeder en staat haar plan helemaal vast. Ze zal gaan en uitzoeken wat er nou precies in vredesnaam allemaal aan de hand is.
Daar aangekomen is echter niets meer zoals het was aan het Hof…haar moeder, de Koningin, heeft zich teruggetrokken uit de troonzaal en haar oom Helios lijkt zich er juist uitermate te amuseren… De troon zelf is volledig leeg, maar hij heeft zich de stoel eigen gemaakt waar Brumi hoort te zitten en dat pikt Mirabel niet, wat denkt die hooghartige eikel wel niet! Ze moet en zal met haar zus en de Koningin praten over alles wat er aan de hand is, maar de Koningin weigert elk bezoek en Brumi is in geen velden of wegen te bekennen…en de geruchten die ze opvangt over Brumi haar welzijn, zijn niet al te best. Kortom, nog meer problemen.. Maar Mirabel zou zichzelf niet zijn als ze hier niets aan zou willen doen. Ze zal Brumi vinden en ervoor zorgen dat alles weer zo wordt zoals het was op Aeterna, voordat zij er wegging. De balans tussen de werelden zal hersteld moeten worden en snel ook…Alleen gaat dit haar lukken zonder dat zij de gave hoeft te gebruiken die zij nooit had mogen accepteren? Of is die gave op dit moment nog het enige waardoor zij het zou kunnen redden? De werelden en alle levens daarin, staan op het spel en het lijkt erop dat Mirabel de enige is die hier iets aan kan en wil gaan doen, want aan Helios lijkt ze ook niet veel te hebben.
“Stel je eens voor dat je zou weten dat je een paar decennia zou leven en dat daarna de dood je komt halen. En dan komt iemand je aanbieden om daar verandering in te brengen. Zou dat je niet in de verleiding brengen?”
Wat heb ik weer genoten van dit verhaal en wat ga ik dit missen. Dat gevoel dat je krijgt als je een serie uit hebt wat je onwijs goed vindt…en dan…stilte…het besef dat het nu echt voorbij is en dan begint het gemis. Zo, dat had ik best wel even met deze trilogie. Natuurlijk heb ik de boeken in mijn kast staan, dus kan ze gelukkig altijd nog herlezen. Maar toch had ik echt even dat moment van boekenrouw. Elke fervent lezer weet vast waar ik het over heb 🙂 Petra Doom heeft met deze trilogie echt een onwijs gaaf Urban Fantasy verhaal weten neer te zetten en wat heb ik er weer veel van genoten. Geen standaard verhaal, maar heerlijk origineel. Alles wat ik zocht in een Urban Fantasy zit in deze trilogie, het was echt onwijs genieten. Ik hoop dan ook echt veel meer van haar in de toekomst te kunnen lezen, want met mij heeft ze er absoluut een fan bij!
“Ik verzette me tegen de kilte die zich over mijn lichaam verspreidde, maar de paniek had me te lang geparalyseerd: ik kon geen vin meer verroeren. Mijn gedachten vochten nog even, maar moesten het toen ook opgeven…”
Dus ben jij op zoek naar een goed Urban Fantasy verhaal en lijkt deze serie jou helemaal geweldig…dan hebben we iets onwijs leuks voor jullie 😀 Want deze week komt er een hele gave give-away online op ons blog waarbij je het eerste boek kunt winnen. Hoe gaaf is dat?! Hou ons blog en onze insta & facebook pagina dan ook goed in de gaten, want dit wil je toch niet missen!
Mijn recensies naar de eerste twee delen vind je hier :
Flaptekst: Wanneer Mirabel haar huis en bedrijf dreigt te verliezen, neemt ze noodgedwongen een nieuwe opdracht aan. Snezana, de machtigste Oversteker in de onderwereld van Westpoort, ligt onder vuur. Een signaal voor Mirabel om te bemiddelen. Terwijl Mirabel Westpoort tracht te behoeden voor een bendeoorlog, moet ze ook nog de daimonische invloed in haar leven onder controle krijgen.
Mirabel zit aardig met zichzelf in de knoop sinds ze erachter is dat zij beschikt over daimonische krachten. Ze moet hier echt haar weg nog in vinden, wil ze dit echt wel en hoe gaat ze hier precies mee om…en nog meer…haar vrienden, het hof, nee, niemand mag erachter komen dat zij deze macht bij zich draagt. En dat is niet gemakkelijk om zo’n geheim met je mee te dragen. Ronban is de enige die het weet, wat ook logisch is, hij heeft het haar geschonken. Maar gaat het Mirabel lukken om dit geheim voor haar beste vrienden en familie te blijven verbergen?
” Hij leek vastbesloten me die gave verder te leren gebruiken. Ik wist alleen niet of ik dat wel wilde. Ik wist ook niet zeker dat ik het niet wilde.”
Dan dreigen Mirabel en haar huisgenote en beste vriendin, Terya, hun huis kwijt te raken. En daarmee ook het bedrijf dat Mirabel runt, de pluktuin die aan het perceel verbonden is. Dit mag gewoon niet gebeuren, haar ziel en zaligheid ligt in haar bedrijf. Het zorgt ervoor dat ze een doel heeft en het maakt haar wie ze wil zijn. Er moet een manier te vinden zijn om het huis zelf te kunnen kopen. Maar dat gaat nog heel wat voeten in aarde hebben. Er is maar een manier hoe Mirabel hun thuis kan behouden… alleen de prijs die daar tegenover staat, is erg hoog. Ze zal de opdracht die Snezana haar aanbied aan moeten nemen, alleen dan zou ze het voor elkaar kunnen krijgen…Dit is echter geen gemakkelijke opdracht en zeker niet ongevaarlijk. Is de prijs die Mirabel hiervoor moet betalen misschien wel te hoog?
“Als hij me hierom zou haten, dan moest dat maar. Ik kon niet langer doen alsof ik geen verantwoordelijkheid droeg als ik niets deed. Alles was een keuze. En elke keuze had gevolgen.”
Het tweede boek in de Overstekers trilogie, is wederom een heerlijk Urban Fantasy verhaal. Van begin tot eind heeft het verhaal me weten vast te houden. Vanaf de eerste pagina waande ik me gelijk weer in de wereld van Mirabel. Waar het in deel een al een aardige flow had qua verhaalsopbouw, bouwde Petra met dit deel de boel nog even verder uit. De spanning spatte echt van de bladzijdes af. Ik wou gewoon niet stoppen met lezen, ondanks dat het vaak allang tijd was om te gaan slapen…maar ja…een goed verhaal en slapen…die twee dingen gaan gewoon niet samen, dan moet het ene gewoon even voor het andere wijken. De schrijfstijl van de schrijfster is zo prettig, vloeiend en heerlijk spontaan, het boek leest echt als een trein en dat is ontzettend fijn. Je verslindt gewoon het ene na het andere hoofdstuk en als je eenmaal het boek dichtslaat, wil je alleen maar meer. Wederom een heerlijk, leuk, spannend en gaaf Urban Fantasy verhaal, ik hou er gewoon van en ik hoop dat Petra Doom nog vele verhalen blijft schrijven in werelden als deze. Ik zal me er nooit in gaan vervelen. Ondanks dat de boeken echt dikke pillen zijn, zijn de hoofdstukken voor een fantasy vrij kort, dus je kan een pauze inlassen (als dat je lukt dan), waardoor dat ook veel prettiger te handelen is. Het lettertype is ook erg fijn, waardoor je ogen niet snel moe worden. Ik vind het zo ontzettend fijn lezen dan gewoon 🙂 Ik ben zeker fan van haar schrijven!
“Macht, hoe tijdelijk die ook is, werkt verslavend.”
Mint is al eeuwenlang gescheiden van de Andere Wereld die aan de andere kant van de bergen ligt. Deze bergen vormen een natuurlijke grens. Volgens de Minti woont er een barbaars volk zonder ziel en zonder respect voor het leven die hun Martazu-kaili-h’ina willen vangen en doden en om deze reden willen de Minti niets met hen te maken hebben. Het oversteken van de bergen is dan ook verboden en de straffen die erop staan zijn gruwelijk. Koning Perrel is een hardvochtige heerser die zijn rijk streng beveiligd.
Kristan is een Martazu-kaili-h’ina, een geschubde diersoort die kan vliegen en via telepathie met Thorian spreekt, zijn soort wordt in het kort ook wel Martes genoemd. Hij is Thorians beste vriend en zielsverwant. De Martazu-kaili-h’ina en de Minti zijn vanaf de geboorte verbonden met elkaar. Thorian heeft een jongere zus Ahuvah. Zij wil aan het hof van koning Perrel werken, omdat ze het geld goed kunnen gebruiken. Thorian en Ahuvah wonen samen met hun moeder. Hun vader is tijdens zijn werk omgekomen. Thorian werkt op het land om het gezin in hun levensonderhoud te voorzien, dit is echter niet voldoende en ook zijn zus zal aan de slag moeten. Ahuvah wordt aangenomen, echter tot haar schrik in een gevaarlijkere functie dan zij had verwacht.
Als Thorian op een dag door Kristan wordt gewezen op een dreigende lucht die boven de bergen hangt, besluit Thorian ondanks het verbod de Andere Wereld te betreden om samen met zijn Mart om uit zoeken wat er aan de hand is. Als zij samen eenmaal over de bergen heen zijn gevlogen en over de verboden wereld vliegen, verbaast Thorian zich over hoe mooi en vredelievend dat land er uit ziet. Hij ziet geen gruwelijke zaken zoals zijn koning Perrel het altijd doet voorkomen. Thorian ziet een stadje en besluit daar een kijkje te gaan nemen. Het is bedekt met een dikke laag stof en er is in eerste instantie geen teken van leven. Zodra Thorian echter een groepje met voor hem onbekende wezens ziet, besluit hij samen met Kristan terug te gaan naar Mint. Thorian is echter nieuwsgierig geworden naar wat hij heeft gezien en is benieuwd naar wie de wezens zijn. Ze zien er anders uit dan de volkeren waarmee de Minti handel drijven. Thorian gaat daarom voor een tweede keer naar de Andere Wereld, dit keer zelfverzekerder. Hij wil erachter komen waarom de stad verlaten is, welke wezens er leven in de voor hem onbekende wereld en waarom het al eeuwen verboden is deze wereld te betreden. Tot zijn schrik wordt hij al gauw ontdekt door een groep aanwezigen en is hij zijn leven niet zeker.
Ondertussen krijgt Obulon, de Duistere Heer en Heerser van het Zuiden, steeds meer macht en brengt zijn pionnen in beweging. De naderende oorlog krijgt steeds meer vorm. De leden van de Gezworen raad proberen met alle macht Obulon te verslaan en krijgen hierbij uit onverwachte hoek hulp.
De cover is erg mooi en vooral indrukwekkend, omdat je door een mannelijk personage, zo te zien een strijder, strak wordt aangekeken. De cover past bij het genre, het is gelijk duidelijk dat het om een fantasy verhaal gaat. Het derde en laatste deel van De laatste strijd begint met een spannende proloog met een kleine terugblik wat er in de eerdere delen is gebeurd.
Als Thorian de Andere Wereld betreedt, beschrijft Arwen Mannens erg goed hoe hij het verschil tussen het rijk van koning Perrel en de Andere Wereld ervaart. Samen met Thorian verbaas je je over de schoonheid van de stad ondanks dat deze door stof bedekt is. Het contrast is namelijk erg groot tussen de twee rijken. Daarnaast zijn haar beschrijvingen van de diverse landen en landschappen en de volkeren die er wonen net als in de eerste twee boeken van trilogie wederom erg mooi. Ook was ik onder de indruk van de sterke band tussen Thorian en Kristan. Ze passen uitstekend bij elkaar, ze behandelen elkaar als gelijken en vullen, waar nodig, elkaar aan. Echte zielsverwanten dus.
De schrijfster brengt de diverse personages overtuigend tot leven. Vooral de hoofdpersonages zijn goed uitgewerkt. Naast de strijd tegen de Duistere Heer hebben diverse personages hun eigen demonen waarmee ze moeten leren zien om te gaan. Sommige bestaan alleen in hun hoofd, anderen zijn maar al te reëel, maar beide soorten van lijden vergen echter het uiterste van het desbetreffende personage en zij zullen de kracht moeten opbrengen hiertegen weerstand te bieden.
Het was een aangenaam weerzien met de personages uit de vorige delen, zoals bijvoorbeeld Xiandrei en Xenia uit Liourain. Verder was ik onder de indruk van de Martazu-kaili-h’ina, wat een prachtige en wijze wezens zijn dit. Wat moet het bijzonder zijn om zo een zielsverwant te hebben.
Thorian en Kristan is een magisch avontuur met bijzondere wezens, een heerlijke fantasy met strijd tussen goed en kwaad, waar de nadruk niet zozeer op de strijd tegen het kwaad ligt, maar meer op de personages en de zaken waar zij persoonlijk mee te maken krijgen. Het boek heeft een verrassend einde, dat een opening laat voor een eventuele vervolgserie. Ik hoop van harte dat Arwen Mannens binnenkort weer gaat schrijven.
Ik geef De laatste strijd 3: Thorian en Kristan graag 4 sterren.
Hartelijk dank aan Johan Lubbers voor het beschikbaar stellen van het recensie-exemplaar in ruil voor mijn eerlijke mening.
Flaptekst: Myrthe leeft in een afgelegen dorpje en is sinds haar beste vriend door haar schuld is gestorven vaak alleen. Wanneer ze ontdekt dat ze een magiër is, besluit ze die krachten ten goede te gebruiken. Zelfs als dit haar veel strijd met haar vader oplevert. Ver weg van haar verbaast de dokter Leon zich over de hoge prijzen die zijn patiënten moeten betalen, wil de inquisiteur Oswald magiërs ten koste van alles in het gareel houden en luistert de dief Thoran een gesprek af dat hij nooit had mogen horen. In een land waar magiërs alleen mogen genezen, de staat hier totale controle over heeft en rebellen voor onrust zorgen, moeten ze alle vier beslissen aan welke kant ze nu echt staan.
Toen Johan mij vroeg of ik zijn tweeluik De Komeet wou lezen en mee wou doen aan zijn blogtour, leek me dat echt een ontzettend leuk idee. Al eerder las ik het boek “Vergane Glorie” van hem en dat was me echt goed bevallen. Ik was dan ook razend benieuwd naar zijn debuut. En die heb ik dan nu gelezen…
De cover verraad eigenlijk nog niet erg veel van het boek zelf, je ziet een meisje (Mirthe) vanaf de achterkant en hoog in de lucht komt een komeet voorbij. De komeet die in het boek een mega belangrijke rol speelt. Op het eerste gezicht dacht ik eerder dat het daardoor misschien wel iets met science fiction te maken had. Maar zodra ik het boek opensloeg en begon met lezen, was het me gelijk volkomen duidelijk dat dit toch echt fantasy was. Myrthe stal eigenlijk al vrij snel mijn hart, ondanks dat ze soms wat naïef en goedgelovig is, zit er toch ook een enorme kracht in haar. Ze is ontzettend lief en weet heel duidelijk wat ze wil. Vanaf het moment dat ze erachter komt dat ze een magiër is, wil ze nog maar een ding en dat is naar de stad Wavelingen, waar magiërs tot doktoren geschoold worden. Ze wil een doktor worden en mensen helen. En of haar ouders het hier nou wel of niet mee eens zijn, Mirthe laat zich niets anders vertellen en gaat alleen op weg naar haar doel. Eenmaal daar gekomen en op school zittende vallen haar al snel wat dingen op. Als eerste vindt ze het eigenlijk best wel saai, waar zij verwacht had lessen in de magie te krijgen, gaat het vooral over andere dingen rondom het doktor worden heen…Ze wil magie leren, haar gave tot uiting brengen en mensen helen. Waarom duurt het allemaal zo lang? Hiervoor zitten ze toch niet op school? Ook hoort ze soms dingen waardoor de woorden van haar vader, die tegen magiërs en de staat is, omdat volgens zijn zeggen het mensen onrecht aandoet en ze in de schulden brengt, toch meer en meer waarheid lijken te worden. En dit is toch iets wat niet zou moeten horen…toch?
“Hij had gelijk. In theorie is het goed om je aan de regels te houden. Als die regels het gehele systeem echter oneerlijk maken, is het juist fout om ze te blijven volgen.”
Doktoren van de staat is een boek dat je als je er eenmaal in begint met lezen, niet snel zomaar weer even naast je neer legt. Johan zijn schrijfstijl is spontaan en het is een ontzettend meeslepend verhaal. Het hele boek leest ontzettend lekker vlot weg en ik zat al snel in het verhaal. Er zit een fijne dosis spanning in, die zich hoe verder het verhaal vordert steeds meer en meer opbouwt. Gaandeweg leer je de personages steeds beter kennen. Myrthe en Thoran nog het beste, de manier hoe hun vriendschap ontstaat is misschien niet zo heel erg aardig van Thoran, maar zeker begrijpelijk en al snel zijn de twee toch echt heel hecht samen. Hoe magiërs worden behandeld is eigenlijk tenenkrommend gemeen, misschien te snappen door wat er heel lang geleden is gebeurd, maar dan nog… niet bepaald fair. Je leeft daarom ook echt onwijs met ze mee en hoopt dat alles anders zal worden op een dag. De rebellen zeggen dit te willen doen, maar of die nou ook echt de oplossing zijn…tsja, dat is natuurlijk altijd nog maar de vraag. Uiteindelijk zal een ieder zijn of haar eigen keuze moeten maken. Want welke kant is nou echt de beste en gaat ervoor zorgen dat het er eerlijker voor de gewone mens, maar ook de magiër aan toe zal gaan?
“Magie is om te helen en niemand houdt me meer tegen.”
Ik heb zeker genoten van dit verhaal en ben dan ook echt ontzettend benieuwd naar het tweede deel. Waar ik binnenkort ook in zal gaan lezen, want in februari zal mijn recensie in de blogtour daarvan online komen te staan. Johan’s eigen vlotte manier van schrijven, de worldbuilding, de spanning, de plottwists en de werking naar het eind van het boek toe maken gewoon dat je door moet lezen. Je wilt gewoon weten hoe het allemaal af gaat lopen. De oneerlijkheid van sommige dingen maakt je laaiend, maar ook weet hij je soms op een dwaalspoor te zetten. De personages komen zo goed over dat je ook daadwerkelijk een band met ze krijgt. Dat alles samen maakt het gewoon tot een heel plezierig verhaal om te lezen en maakt je ontzettend nieuwsgierig naar hoe het zich verder gaat ontwikkelen in het tweede deel 🙂
The Book Dragon's Nook 