Genre: Fantasy
Uitgeverij: Perubo Publishing
ISBN: 978-94-92702-15-9
Uitvoering: Paperback
Aantal pagina’s: 400
Uitgave: Juli 2019
Met dank aan Uitgeverij Perubo Publishing voor het recensie-exemplaar.
Review: Sapiens — Yuval Noah Harari
Genre: Non-Fictie, Geschiedenis, Filosofie, Psychologie
Uitgeverij: Uitgeverij Thomas Rap
ISBN: 978-94-004-0793-0
Uitvoering: Paperback
Aantal pagina’s: 462
Uitgave: December 2018 (32e druk)
Over dit boek had ik al een hoop gehoord en toen Bren en ik de laatste keer bij boekhandel Haasbeek in Alphen a/d Rijn waren heb ik dit boek van haar gekregen. Zodra ik klaar was met mijn vorige non-fictie boek ging ik direct hierin aan de slag, want ik was te nieuwsgierig naar dit boek. 😀
Drie Non-Fictie Must-reads (volgens Jeffrey)
Sinds ik mijn liefde voor lezen weer terug heb gevonden enkele jaren geleden ben ik ook flink non-fictie gaan lezen. Op een of andere manier raas ik een stuk sneller door dit soort boeken heen dan fictie. Waarschijnlijk omdat ik een echte wetenschapsfreak ben en minder problemen heb om theorieën in me op te nemen, dan een verhaal te visualiseren. Al gaat dat laatste me ook steeds beter af, omdat ik meer lees. Maar goed, non-fictie, daar gaat het over in dit artikel! Het is een van mijn favoriete genres, ik ben gek op nieuwe dingen leren, inzichten krijgen die ik nog niet had en mijn leven verrijken met wijsheid en kennis. Van filosofische werken tot wetenschapsboeken tot biografieën, ik hou van non-fictie! In dit artikel wil ik jullie dan ook drie tips geven voor goede non-fictie boeken waar ik enorm van heb genoten. Uiteraard gaan er meer tips in de toekomst volgen! 😉
Wonderland Summer Bookswap 2019
Laatst deed ik mee aan de Wonderland Summer bookswap 2019 op Facebook, een superleuke pagina waar meerdere keren per jaar een bookswap wordt gehouden met verschillende thema’s. Dit was voor mij de vierde keer dat ik mee deed aan een swap 🙂
Mijn swapmaatje heeft zo’n onwijs leuk pakket voor me samengesteld, dat wil ik gewoon gezellig met jullie delen 😀 Tis zo gaaf!!!
Voordat we mochten uitpakken moesten we eerst de ingepakte doos zo zomers mogelijk op de foto zetten. En dan maar wachten tot Kwante aangaf dat het goed was en het pakket geopend mocht worden 😀
Al snel werd het thema van de box duidelijk 😀 Beauty and the Beast. Ik was gelijk helemaal happy, terwijl ik nog niet eens de hele inhoud van het pakket had uitgepakt hahaha, maar het begon al met dit schattige kleurboekje en de kleurpotloden 🙂 Hoe cute!
Ook zaten er allerlei boekenleggers in, daar maak je me eigenlijk altijd wel blij mee 🙂 ik ben helemaal verzot op boekenleggers. Ik spaar ze al jaren en gebruik sommige ervan natuurlijk ook, altijd welkom bij me 😀
Dit ontroerde me echt, want wauw wat vind ik dit mega mooi. Een gehaakte booksleeve met daarop Belle. Dat is toch gewoon prachtig. Zelf als haakster wil ik al heel lang een booksleeve gaan haken, maar ik kan er de laatste tijd gewoon amper de tijd voor maken. Toen ik deze sleeve dan ook zag kon ik wel een gat in de lucht springen, want wat vind ik d’r prachtig! Onwijs mooi gemaakt en al gelijk in gebruik genomen ook 🙂 De sleeve is groot genoeg om er ook hardcovers in te vervoeren, ideaal!!
Natuurlijk hou ook ik weleens van iets te snoepen, en hoe mijn swapmaatje dit wist geen idee, want geloof niet dat ik het had gemeld, maar er zaten overheerlijke Skittles bij. Love them! Ook twee handige markers om je duim door te steken om zo tussen je boek te doen tijdens het lezen 🙂 en een schattige boekenlegger met een molentje eraan 🙂
Ook al zo onwijs leuk, een ketting met daaraan de roos in de stolp van Beauty and the Beast, vind ’t zo schattig. Heb de ketting dan ook gelijk een plekje bij mijn boeken van Beauty and the Beast in de boekenkast gegeven 🙂 Past er perfect bij 😀
En dan niet één, niet twee, maar liefst drie boeken zaten er in mijn prachtige pakket 😀 En dan ook nog de trilogie van Katherine Arden die ik al een hele tijd op mijn number one wishlist heb staan. Ik kon wel huilen en lachen tegelijkertijd van blijdschap. Zo onwijs lief dit!!!
En hier is dan nog een foto van het gehele pakket met alles bij elkaar. Is het niet gewoon ongelooflijk gaaf?! Ik vind in ieder geval van wel, en ben mijn swapmaatje Miranda Barhorst dan ook onwijs dankbaar dat ze al deze moeite voor me heeft gedaan en er zo een onwijs mooi en awesome pakket van heeft weten te maken 😀 Je hebt een hele happy Book Dragon van me gemaakt! En zal na de zomer in deze prachtboeken gaan beginnen met lezen. Zie mezelf al helemaal zitten op de bank met de katjes, kopje thee erbij, kaarsjes aan en heerlijk lezen in deze boeken 😀 Heb er nu al helemaal zin in 😀
De volgende swap waar ik aan mee doe van Wonderland is de Halloween editie, ik kijk er helemaal naar uit weer. Want, oh wat hou ik van Halloween! Heb ook al allemaal ideeën voor mijn swapmaatje terwijl ik nog niet eens weet aan wie ik gekoppeld ga worden hahaha, maar ook als die swap voorbij is, zal ik hem natuurlijk hier delen met jullie 😀
Happy Reading!!!
Liefs,
Bren
Review: Roest – Jasper Polane
Genre: Futuristische thriller
Uitgeverij: Quasis
ISBN: 978-94-92099-41-9
Uitvoering: Paperback
Aantal pagina’s: 202
Uitgave: Juli 2019
Met dank aan Quasis Uitgevers- Jasper Polane voor het beschikbaar stellen voor het recensie-exemplaar.
Roest is het tweede deel in de serie die zich afspeelt in het universum van De Zwijgende Aarde. Alle boeken zijn als standalone te lezen. Al had ik soms het gevoel bij Roest dat ik toch bepaalde dingen miste. Het las soms erg verwarrend en dingen gingen soms zo rap in elkaar over leek het wel, dat ik het niet helemaal lekker kon volgen. Dat vond ik erg jammer, want juist het futuristische thriller genre leek me zo onwijs leuk. Nu is er niets mis met de schrijfstijl van Jasper Polane, hij schrijft vlot en beeldend. Daardoor kreeg ik een goed beeld van hoe de wereld op Mars eruit zou moeten zien. Sam Peeters is een geweldig personage en haar leven intrigeerde me gelijk. Sam is magistraat van het Internationale Mars Akkoord, dat de koloniën op de rode planeet overziet. Ze is een rode dochter: zeven jaar geleden werd zij geïnfecteerd met een virus dat haar DNA heeft herschreven, ze is daardoor niet helemaal menselijk meer, maar ook niet volledig in de macht van de mutatie. Haar gevecht tegen de mutatie die dit virus veroorzaakt komt erg goed naar voren in het boek. Haar angst, kracht, woede, verdriet en onmacht komen goed tot leven. Jasper heeft dit zeker goed weten neer te zetten. Lees verder “Review: Roest – Jasper Polane”
Jeffrey’s TBR update Juli 2019
Begin dit jaar had ik mezelf voorgenomen om twintig boeken te gaan lezen. Momenteel staat de teller op dertien gelezen boeken! Dat is dus al een stukje meer dan ik had verwacht! Het zou natuurlijk top zijn als ik gemiddeld per twee weken een boek uitlees. Bren heeft me flink aangestoken met het leesvirus, dus we zitten vaak gezellig samen te lezen als het even uitkomt!
Aangezien er altijd flink wat boeken zijn die ik wil lezen, maar mijn tijd beperkt is, kies ik er meestal vijf uit die ik de komende periode wil lezen. Op die manier motiveer ik mezelf altijd om verder te lezen, omdat er ook nog zoveel andere leuke boeken op die TBR stapel liggen!
Review: Ze zien mij niet- Alice Bakker
Genre: Young-Adult / Jeugdboek
Uitgeverij: Godijn Publishing
ISBN: 978-94-92115-89-8
Uitvoering: Paperback
Aantal pagina’s: 210
Uitgave: Mei 2019
Met dank aan Uitgeverij Godijn Publishing voor het beschikbaar stellen van het recensie-exemplaar. 😀
“Ik sta daar, ze zien mij niet. Ik ben niet bang dat ze me pakken, want ze zoeken mij niet. Ik weet zeker dat ze mij niet zoeken. Ik ben op tv geweest. Zie ik mezelf daar achter het afzetlint, koekeloeren naar die brand. Een mooie brand dit keer, mooier dan de vorige. Eentje van de afdeling “goed gelukt”, zeg maar. Stond er ineens iemand met een microfoon voor me. Bijna vroeg hij me wat. Hij zag mij niet. Logisch. Ze zien mij nooit. -blz.26-
Dit verhaal speelt zich af in het stadje Vierblad, een leuk stadje waar de laatste tijd alleen wel heel veel branden woeden. En een van die branden komt wel erg dichtbij het leven van Aaron en zijn vrienden. Het huis van de tante van Kira krijgt als eerste te maken met een behoorlijk heftige brand, er is bijna niets meer over van haar eigendommen. Aaron en zijn vrienden houden er zelf ook wel van om naar een brand te kijken, maar zelf aansteken gaat ze te ver. Of toch niet? Thomas, Aaron zijn beste vriend, komt wel heel erg verdacht over, zou hij de brandstichter zijn? Of als het Thomas niet is, is het dan een van de anderen uit de vriendengroep? De brandweer vind ze ook al verdacht, omdat ze vaak te vinden zijn op de plaatsen van de brand. Dit maakt de argwaan naar elkaar er niet beter op. Dan besluiten de vrienden om gezamenlijk op onderzoek uit te gaan, om zo erachter proberen te komen wie in Vierblad de pyromaan nou eigenlijk is.
“In de verte hoor ik weer stemmen. ‘De brand slaat over op de volgende auto, snel!’ Ik ben te nieuwsgierig wie het zijn. De jerrycan verstop ik in het fietsenhok. Mijn capuchon kan af, ik wandel terug naar de parkeerplaats. ‘Mijn god,’ stamel ik zachtjes. ‘Hoe kan dat?’ In de verte herken ik ze en weet ik direct wie mijn plannetje saboteert. Wat hebben zij hier te zoeken?” -blz. 132-
Ze zien mij niet is het eerste boek dat ik van Alice Bakker heb gelezen. Eerst had ik mijn twijfels of dit boek nou wel echt iets voor mij zou zijn, want brandstichting is normaal niet echt een onderwerp waar ik zo snel over zou lezen. Maar soms moet je gewoon even buiten je comfortzone stappen en wat ben ik blij dat ik dat gedaan heb. Want wat is dit een ongelooflijk leuk en goed boek! Alice heeft werkelijk een heerlijk verhaal neergezet, ze heeft een vlotte schrijfstijl waardoor ik het boek in een paar uurtjes uit had. Het verhaal zit erg goed in elkaar, is goed te volgen en houdt ook de spanning over wie het nou zou kunnen zijn er goed in. Ook wist ik eindelijk eens niet gelijk vrij in het begin al wie de brandstichter zou zijn, dat vond ik zo ongelooflijk fijn 😀 Het boek is ook nog eens op zo’n manier gedrukt en geschreven dat het voor mensen die dyslectisch zijn of moeite hebben met lezen door ander redenen, toch benaderbaar is. Het lettertype is zeer prettig en de witruimte tussen de regels helpt voor meer rust aan de ogen. Ook zijn de hoofdstukken kort, waardoor dat voor veel mensen erg vloeiend leest. Nu heb ik zelf geen dyslexie, maar ken genoeg mensen in mijn omgeving die dit wel hebben en die zouden dit boek zeer zeker kunnen waarderen.
Ze zien mij niet is werkelijk een heerlijke page turner, een boek over vriendschap en loyaliteit. Als je begint met lezen wil je het boek gewoon niet meer wegleggen. Alice weet je al snel mee het verhaal in te trekken en daar gaf ik me maar wat graag aan over. Een absolute aanrader voor de jeugd, de Young-Adult liefhebbers 🙂 en natuurlijk ook voor mensen met dyslexie. Ik raad dit boek absoluut aan 🙂
Dit boek krijgt van mij dan ook 4 sterren 🙂
Rating: 🌟🌟🌟🌟
Happy Reading!!!
Liefs,
Bren
Review: Het schooltje van Auschwitz — Mario Escobar
Genre: Roman / Waargebeurd verhaal
Uitgever: Kokboekencentrum Uitgevers
ISBN: 9789043531382
Uitvoering: Paperback
Aantal pagina’s: 302
Uitgave: 2019
Met dank aan Uitgeverij Kokboekencentrum en leesclub De Perfecte Buren voor het beschikbaar stellen voor het recensie-exemplaar.
Berlijn, 1943.
In Het schooltje van Auschwitz wordt het verhaal verteld van Helene Hannemann, een Duitse vrouw die getrouwd is met haar zigeunerman Johann. Samen hebben ze vijf kinderen. Ondanks dat het leven in Duitsland niet makkelijk voor ze is, zijn ze dolgelukkig met elkaar. Op een dag staat Helene op het punt haar kinderen naar school te brengen. Halverwege de trap naar beneden wordt als snel duidelijk dat dit niet zal gaan gebeuren. De Gestapo houdt ze tegen en dwingen ze mee terug te gaan naar boven hun appartement in. Hier wordt het gezin verteld dat Helene haar man en kinderen gedeporteerd zullen worden. Dit alleen omdat ze van Roma-afkomst zijn. Tegen Helene, die natuurlijk van Duitse afkomst is, wordt kort en hard medegedeeld dat ze thuis mag blijven en maar een nieuw leven met een Duitse man moet gaan beginnen en zo zuivere Arische kinderen op de wereld kan zetten. Hier moet Helene absoluut niets van weten en weigert dan ook haar man en kinderen mee te laten nemen, ze staat erop ze niet in de steek te willen laten en als ze hen mee willen nemen dan zullen ze Helene ook mee moeten nemen. Helene wordt hierdoor samen met haar gezin op transport gezet naar het helse Auschwitz.
“Op bevel van Reichsfuhrer-SS Heinrich Himmler moeten alle Sinti en Roma van het Rijk in speciale kampen ondergebracht worden. ‘declameerde de sergeant. Waarschijnlijk had hij de woorden de afgelopen dagen al tientallen keren herhaald.” -blz.16-
Bij aankomst in Auschwitz worden Helene en haar man van elkaar gescheiden, haar kinderen blijven wel bij haar. Ze kan nu alleen nog maar hopen dat de Nazi’s haar man niets aan zullen doen. Al snel wordt het in het kamp duidelijk dat Helene van beroep verpleegster is en wordt hierdoor gedwongen om te gaan werken onder de gevreesde kamparts Josef Mengele. Op het moment dat ze Mengele voor het eerst ontmoet kan ze zich nog lang geen voorstelling maken tot waar deze man later in staat blijkt te zijn. Josef Mengele vraagt Helene om een schooltje te starten voor de zigeuner kinderen in Auschwitz, ze kan het niet geloven dat hij dit meent, maar besluit uiteindelijk toch ja te zeggen. Ze hoopt hiermee het afgrijselijke leven in het kamp te kunnen verbeteren voor in ieder geval de kinderen.
“Ik zou ervoor zorgen dat het schooltje het beste zou zijn wat een concentratiekamp ooit gezien had. Eindelijk begreep ik waarom het lot me naar Auschwitz had gebracht en vielen de stukjes op hun plek: de scheiding van mijn man, die afschuwelijke eerste dagen – misschien was het dan toch niet allemaal voor niets geweest. Ik kon nu een beetje hoop brengen in het zigeunerkamp in Birkenau. Ik kon proberen zoveel mogelijk kinderen in leven te houden, totdat deze vreselijke oorlog voorbij was. -Helene,blz.100-
Het verhaal van Helene Hannemann en haar vijf kinderen is echt gebeurd. Achterin het boek heeft de schrijver een stuk historische toelichting geschreven waar hij hier wat verder over uitweidt. Ik blijf het altijd een raar iets vinden om sterren te geven aan een boek als dit. Dit omdat het verhaal natuurlijk ongelooflijk heftig is, het is een deel uit onze geschiedenis die nooit had mogen gebeuren. Maar ook een die nooit vergeten mag worden in de hoop dat dit niet nog eens zal gebeuren. Mario Escobar heeft met dit boek een goed beeld gegeven van hoe het er toentertijd aan toe is gegaan. De kracht van Helene als echtgenote en moeder is zo ongelooflijk groot en mooi om te lezen, maar tegelijkertijd is het zo intens triest en verdrietig als je leest over wat al die mensen hebben moeten meemaken in dat verschrikkelijke kamp. En dat allemaal doordat iemand zijn haat zo nodig moest verspreiden. Ik zal en wil dat nooit begrijpen. Maar ondanks dat ik het moeilijk vind om sterren te geven voor een boek als dit, omdat ik het afschuwelijk vind wat er is gebeurd, ga ik dat natuurlijk wel doen. Mario heeft namelijk een enorm goed boek geschreven, het is intens verdrietig en ik heb het dan ook een aantal keren weg moeten leggen omdat ik er niet meer tegen kon, maar hij heeft absoluut laten overkomen wat hij wou bereiken met dit boek. Helene haar verhaal zal op deze manier nooit vergeten worden. Daarom ook een dikke 5 sterren!
“Alles loopt ten einde, als in een toneelstuk van Shakespeare. Het noodlot is onvermijdelijk, alsof de schrijver van dit macabere theatrale werk wilde dat bij het hele publiek de monden open zouden vallen. Onverbiddelijk tikken de minuten naar het laatste bedrijf weg. Nadat het doek is gevallen, blijft Auschwitz verder schrijven aan zijn verhaal van terreur en kwaad, maar zijn wij nog slechts zielen in het hellevuur die rondspoken in Hamlets kasteel, zij het zonder het vermogen om iemand te vertellen over de misdaden die tegen de zigeuners begaan zijn. Ik mis Johann. Ik heb geen idee wat er met hem is gebeurd, maar in de chaos die Auschwitz is geworden, vrees ik dat de nazi’s alle hinderlijke getuigen van hun misdaden uit de weg zullen ruimen.” -stuk uit het dagboek van Helene Hannemann, blz.278-
Rating: 🌟🌟🌟🌟🌟
Happy Reading!!!
Liefs,
Bren
Review: Houden van dingen die niet perfect zijn — Haemin Sunim
Houden van dingen die niet perfect zijn by Haemin Sunim
My rating: 5 of 5 stars
Soms heb je van die boeken die je bijna blind pakt in de winkel. Dat was bij “Houden van dingen die niet perfect zijn” het geval. We waren in Amstelveen bij Boekhandel Blankevoort en bij de kassa lag een grote rij boeken. Daar vond ik dit boek tussen. Ik pakte het op en las de achterflap even vluchtig door en zonder blikken of blozen ging het boek bij de rest van onze gekozen boeken. Eenmaal thuis las ik een kort stukje en al snel was ik zo’n dertig pagina’s verder.
“Als iemand je om een gunst vraagt,
vergeet dan niet dat je optie hebt om te zeggen:
‘Het spijt me echt, maar ik kan dat niet doen.’
Je bent niet verplicht iets te doen
wat te veel druk op je legt.
En als de relatie te gespannen wordt
omdat je die gunst niet hebt verleend,
is het nooit een goede relatie geweest.”
Het boek is verdeeld in acht verschillende hoofdstukken waarin Haemin Sunim verschillende dingen aan de kaak stelt. Aan de hand van diverse anekdotes en mooie verzen probeert hij je dingen van een andere kant te laten bekijken en je kracht te geven. Haemin Sunim is een boeddhistische monnik, maar hij heeft ook lang gestudeerd in Amerika. Hierdoor zit hij in een unieke positie waar hij veel van de Westerse en Oosterse beschaving mee heeft gekregen en op die manier ook goed snapt dat wij Westerlingen vaak (te) drukke levens leiden en onze agenda’s vaak ons leven bepalen.
Waarschijnlijk heb ik dit boek op het juiste tijdstip opgepakt, want ik zat de laatste tijd best wel in een dip, vanwege een verbroken vriendschap en zorgen over twee van onze katten, waar het even niet zo goed mee ging. Hierdoor heb ik veel kracht uit dit boek kunnen putten.
De opbouw van het boek is ook erg mooi gedaan. Eerst gaat het over dat je goed voor jezelf moet zorgen, daarna worden familie, empathie en relaties aangehaald en vervolgens geeft Haemin Sunim je nog diverse dingen mee voor moed, helen, verlichting en acceptatie. Het boek staat vol met wijsheden en kleurige illustraties met mooie quotes erbij.
“Als ik een boek zie dat ik wil lezen, koop ik het gewoon.
Ik hoef het niet meteen te lezen;
als het maar op mijn boekenplank staat
doe ik dat op een gegeven moment vanzelf.
Ook al is het een boek dat je beter
als deurstopper zou kunnen gebruiken
of een ingewikkeld filosofisch werk,
er komt een moment waarop ik ervan zal kunnen genieten.”
Ik denk dat iedereen het wel met de bovenstaande quote eens zal zijn 😉 “Houden van dingen die niet perfect zijn” krijgt van mij vijf sterren, wat een heerlijk boek is dit en ik denk dat veel mensen er heel wat aan kunnen hebben het eens te lezen. Het zit vol met stukken die je een spiegel voorhouden, die je anders tegen bepaalde zaken aan laten kijken, maar die je ook troost kunnen geven. We zijn niet perfect en we leven in een onvolmaakte wereld, maar we moeten altijd proberen het goede te vinden, want dat is er zeker!
Beoordeling:
Cover art: 🌟🌟🌟½
Papiergeur: 🌟🌟🌟🌟
Print/lettering: 🌟🌟🌟🌟🌟
Originality: 🌟🌟🌟🌟
Inhoud: 🌟🌟🌟🌟🌟
Overall: 🌟🌟🌟🌟🌟
Happy reading!
Jeffrey
Review: Duistere Troon – Kendare Blake
Genre: Young Adult / Fantasy
Uitgever: HarperCollins
ISBN: 978 94 027 0283 5
Uitvoering: Paperback
Aantal pagina’s: 383
Uitgave: april 2019
Hartelijk dank aan Uitgeverij HarperCollins en Boeken- en leesclub De Perfecte Buren voor het beschikbaar stellen van het recensie-exemplaar.
“Drie duistere koninginnen.
een drieling, onschuldig en klein.
Samen ter wereld gekomen,
maar niet om vriendinnen te zijn.
Drie duistere zussen,
alle drie beeldschoon.
Twee van hen zullen sneuvelen.
Slechts een verdient de troon.”
Duistere Troon speelt zich af op het eiland Fennbirn, een geheimzinnig eiland wat ver verborgen ligt van de gewone kust. Elke generatie wordt er door de regerende koningin een drieling gebaard, drie meisjes, de drie erfgenamen van de troon. Arsinoe, Mirabella en Katherine zullen het gevecht om deze troon met elkaar aan moeten gaan, zoals vele generaties koninginnen hen voorgingen. Het is geen simpel spelletje, maar een gevecht van leven en dood. Maar een van de zusjes kan de uiteindelijke koningin worden, maar daarvoor zal zij wel het leven moeten nemen van haar zusters. Wie van de Koninklijke zusjes zal het aankunnen en zal bereid zijn om haar gezusters te vermoorden, wie zal er als overwinnaar uit de bus komen en de troon bestijgen?
Mirabella, de Elementaliste lijkt voorbestemd te zijn als winnares in de ogen van het volk, haar gaven zijn zo ontzettend sterk dat men zegt dat ze de heftigste stormen kan oproepen en de absolute controle heeft over het vuur. Maar wil Mirabella die troon wel? Het zou toch geen enkel probleem moeten zijn voor haar, met haar intens sterke en machtige gave om haar zusters te verslaan en zo de troon op te eisen?
Arsinoe zou een Naturaliste behoren te zijn. Ze heeft alleen nog steeds geen krachtdier en kan geen bloem tot bloei brengen in haar eentje, terwijl dat toch juist een van de krachten is van een Naturaliste, hoe zit dit? Arsinoe weet dondersgoed waarom, niet lang geleden is ze achter een goed bewaard geheim gekomen en beseft dat dit enorm in haar voordeel zou kunnen werken.
Katherine, naar zeggen de gifmengster, maar oh zo zwak dat ze was. Ze zou de gevaarlijkste giffen tot zich kunnen nemen zonder daar ook maar last van te krijgen, toch werd Katherine altijd flink ziek van het vergif, dit geheim hebben de Arrons, de familie gifmengers die de koningin met de toxische gave beschermen, die om haar heen staan altijd verborgen weten te houden. Katherine was altijd een lieve meid en werd door ieder gezien als de zwakste van de drie koninginnen, maar niets is minder waar. Katherine is totaal veranderd en er is niets meer over van het eens zo onschuldige lieve meisje. Ze is kil en berekenend, neemt grote hoeveelheden gif tot zich en haar enige droom is de volledige macht over het gehele eiland, ze wil dan ook niets liever dan haar zusters zo snel mogelijk om het leven brengen. Wat is er in vredesnaam met Katherine gebeurd dat ze zo haatdragend is geworden?
“Ooit was ik een grijze muis,’ zegt ze en ze trekt een van haar handschoenen uit. Ze steekt haar hand in de kooi om over het kleine achterlijfje te aaien. ‘Maar nu niet meer.’ – Katherine.blz,20-
Nog nooit eerder is het er zo anders dan alle voorgaande generaties aan toe gegaan tijdens de jaarlijkse troonsbestijging. De mensen vragen zich zelfs af of deze koninginnen wel geschikt zijn om over het eiland te heersen. Toch woedt de strijd voort, wie van de meiden zal heersen?
“Weet je wat ik vind? Vraagt Katherine. ‘Ik vind je zonde. Een verspilling.’ Haar vingers glijden over Mirabella’s aderen en benijden haar om haar gave huid. ‘Jij bent de sterkste’, zegt ze. ‘Jij zou de uitverkorene kunnen zijn. Maar van dichtbij ben je zo’n teleurstelling. Je ogen staan zo behoedzaam als die van een mishandelde hond en dat terwijl jij en ik allebei weten dat je nog nooit van je leven bent geschopt. Heel anders dan ik. Ik ben mishandeld met gifstoffen, met opengeknepen blaren, ik moest kotsen tot ik ervan huilde. ‘Ik mag dan de zwakste zijn, maar ik ben een koningin, door en door.- Katherine. Blz.280-
Duistere Troon is het tweede deel in de ‘Three Dark Crowns’ serie, geschreven door Kendare Blake. Een aparte serie die mij al vrij snel in zijn greep wist te krijgen, zij het dat ik het eerste deel een langzaam verloop vond hebben, wat uiteindelijk tegen het einde helemaal goed kwam en ervoor zorgde dat ik absoluut verder wou lezen. En dat maakte ze in dit boek helemaal goed. Wat een heerlijk vervolg, de spanning zit er al vanaf het begin goed in. Je wil gewoon niet anders dan verder lezen om er zo achter te gaan komen hoe het de drie koninginnen en hun gevolg vergaat.
Kendare Blake heeft een vlotte, vloeiende schrijfstijl waardoor ze je al snel in deze wereld meetrekt. De personages weet ze zo neer te zetten dat je er een band mee krijgt, zo had ik in het eerste deel nog niet helemaal een idee wie nou precies mijn favoriet was, elke koningin heeft wel iets en ook weer niet, maar ik denk nu wel echt dat de Elementalistische koningin Mirabella mij voor zich heeft weten te winnen. Het verhaal is uniek in zijn soort, ik heb nog niet eerder iets in deze context gelezen. Gewelddadig, bloederig maar ook zeker teder en mooi, heerlijk verslavend. Ik wil zeker meer lezen van deze serie, ik heb genoten! Ik geef de Duistere Troon dan ook 4 sterren en kijk erg uit naar het derde deel.
Rating: 🌟🌟🌟🌟
Happy Reading!!!
Liefs,
Bren
The Book Dragon's Nook 