Yougian – Het vergeten rijk is het derde deel uit de Yougian reeks. Daar kwam ik zelf helaas pas achter toen ik al vijftig pagina’s ver was en ineens besefte dat ik al met deel drie bezig was. Heel stom van mezelf natuurlijk, maar wat wil nu het geval zijn, de drie boeken zijn op zichzelf te lezen en daarom ben ik toch stug doorgegaan met lezen. 🙂
Het vergeten rijk vertelt het verhaal van Lynn en Cain, een twee-eiige tweeling die samen met hun klasgenoten op excursie gaan naar de mergelgrotten van Aborino. Lynn is geobsedeerd met de verhalen over de half-harpijen en wordt daardoor door de rest van haar klas vaak als erg dromerig gezien. Ze zit liever met haar snufferd in deze boeken weg te dromen en wil dan ook niets liever dan dat deze legenden waar zijn.
Tijdens hun bezoek aan de mergelgrotten gebeurt er echter iets vreselijks. Lynn en Cain komen vast te zitten door een instorting en moeten zich een weg zien te banen door de grotten naar de buitenwereld. Als ze eindelijk de grotten uit komen blijken ze zich te bevinden in het eeuwenoude gebied waar de half-harpijen leven. Al snel worden ze ontdekt door deze magische wezens, maar hun leider, Torin, wil ze niet weer terug laten keren naar de mensenwereld, in de angst dat Lynn en Cain vertellen over de half-harpijen en hun leven in de bergen in gevaar komt.
Yougian – Het vergeten rijk is een vermakelijk boek, waar we na eeuwen weer kennismaken met de half-harpijen. Ze leven afgezonderd van de mensheid in de kristalbergen en willen dit het liefst ook zo laten, omdat in de oorlog in het verleden grote verliezen zijn geleden. Vooral Torin, de leider van de half-harpijen is tegen mensen en wantrouwt Lynn en Cain vanaf het begin. De goedgezinde broers Vharn en Vholian zijn echter vanaf het begin vriendelijk naar de twee jonge mensen die ineens in hun midden zijn.
Het verhaal laat ons vooral zien hoe de samenleving van de half-harpijen nu na al die eeuwen is. Door de komst van de mensen wordt echter hun hechte gemeenschap op de proef gesteld. Daar komt ook bij dat Torin als mannelijke half-harpij geen magische krachten bezit en deze maar dolgraag zou hebben. Daarvoor wil hij erg ver gaan, misschien zelfs wel te ver? We krijgen als lezer van verschillende perspectieven het verhaal mee en daardoor krijg je een goed beeld van wat er allemaal gaande is in de kristalbergen.
Maar eigenlijk gebeurt er in het hele boek niet mega veel, tot tegen het einde aan alles explodeert en het ene na het andere chaotische gevecht zich ontpopt. Het was heel leuk om weer even in de wereld van Yougian te zijn, maar toch vond ik dit verhaal minder sterk dan het eerste deel. Hoewel het einde me niet los wilde laten en alles in rap tempo elkaar opvolgde was de start wat stroef en merkte ik dat er vooral veel werd verteld over de samenleving van de half-harpijen en hoe geweldig Lynn het vond ze nu eindelijk eens in het echt te zien. Ik had na afloop het gevoel dat er toch wel iets meer in had gezeten in deze afsluiting van de serie, hoewel de laatste akte van het verhaal zeker de moeite waard is.
Hartelijk dank aan Uitgeverij Hamley Books voor het beschikbaar stellen van het recensie-exemplaar in ruil voor mijn eerlijke mening.
Flaptekst: In de wereld Ayra wordt magie in evenwicht gehouden door wezens genaamd Wyndrygem. Zij worden eens in de honderd jaar geboren om Ayra te zuiveren van donkere magie. Maar als Wyndrygem Alma verliefd wordt op een kwaadaardige tovenaar, gaat het mis. De jonge Bryana brengt hoop. Alma krijgt een visioen: Bryana zal een zoon krijgen, die weleens Alma’s redding kan betekenen. Zijn naam is Daigho. Als Daigho zeventien is, wordt zijn vriendin lastiggevallen door een paar jongens. Hij verandert in een wezen met vleermuisvleugels, een gehaat ras in zijn wereld. Daigho vlucht en komt terecht op een compleet andere wereld: de Aarde, waar hij zijn menselijke gedaante weer aanneemt en vriendschap sluit met Fay. Maar hoezeer hij ook op haar gesteld is, Daigho wil naar huis. Hij wil antwoorden. Waarom verandert hij soms in een monster? Wat is zijn rol in Ayra, waar hij thuishoort en waar een gevangen tovenaar elk moment zijn macht terug kan krijgen? En wanneer komt het moment dat hij voor altijd een monster zal blijven…
Toen Daigho door de bezorger aan de deur werd gebracht kon mijn geluk niet op, want wat was ik onwijs nieuwsgierig naar het nieuwste boek van Latoya Morris. Het is een aardig dikke pil, maar goed, dat is niets vreemds in de wereld van de fantasy boeken. De cover roept gelijk veel vragen op, met hoe dit verhaal zal gaan lopen en dat maakte me er nog nieuwsgieriger naar. Ook omdat eerder verschenen boeken van Latoya mij zeker goed zijn bevallen 🙂 Maar bracht dit boek mij datzelfde gevoel?
“Ik heb er nooit echt in geloofd, andere werelden en zo. Maar nu….”
Ik ga denk ik een ontzettend onpopulaire mening hebben, want ik zag hier en daar al ratings voor het boek voorbij komen, waar ik mij persoonlijk gewoon niet in kon vinden en dat is zo lastig als blogger zijnde. (De recensies had ik zelf nog niet gelezen, want dat doe ik eigenlijk pas als ik de mijne geschreven heb en die online staat.) Het allerliefste wil je zelf ook zo enthousiast zijn. Het is niet dat ik het boek slecht vind, laat ik dat echt voorop stellen, want dat is het zeker niet. Het idee van het verhaal is echt goed, alleen ik vond het gewoon niet overtuigend genoeg gebracht, waardoor mijn fantasy liefhebbende hart er niet harder door ging kloppen. En dat vond ik echt erg jammer.
Het is een fantasy voor volwassenen, alleen dat kwam op mij niet bepaald zo over omdat de hoofdpersonages, Fay en Daigho en dan vooral Fay, zo kinderlijk eigenlijk nog overkwamen, zo een net puberleeftijd, nog net dat van kind naar puber gaande gevoel kreeg ik erbij. Daarbij vond ik Fay zo naïef en goedgelovig. Ze staat er geen moment van te kijken bijvoorbeeld dat Daigho uit een andere wereld komt, neemt het eigenlijk gelijk voor waar aan en zo nog wel meer dingen waar elk mens eigenlijk wel zijn twijfels op zijn minst even bij zou hebben, wat zij totaal niet had. Dat kwam zo raar over. En ook Daigho, zijn vriendin, waar hij stapelverliefd op is, overkomt iets verschrikkelijks op Ayra, vlak daarna moet hij vluchten en komt op een andere wereld terecht, de aarde. Maar al snel is hij gek op Fay geworden… kwam op mij ook niet echt over als iets dat na zoiets zo even kan gebeuren op die manier. En ik weet echt dat het een fantasy wereld is, maar dan nog is geloofwaardigheid wel belangrijk en dat miste bij mij vaak.
“Ik moet iets goedmaken en dit is de enige manier.”
Hierdoor kwam het boek op mij dan ook over als een Young Adult Fantasy. Maar dan komen er behoorlijk heftige scenes in voor en weet je al snel dat dit niet bedoeld is als YA en daar heel eerlijk ook niet voor geschikt is. Normaal hoeven er voor mij niet perse disclaimers op boeken als er iets in gebeurt, maar voor dit boek zou dat misschien wel moeten. Gewoon als waarschuwing dat er best wat gewelddadige seksuele misbruik scenes in voorkomen, het kan iemand die dit is overkomen namelijk behoorlijk triggeren en dan is er in ieder geval van te voren een waarschuwing geweest zodat die persoon er zelf voor kan kiezen dit boek wel of niet te gaan lezen. Ikzelf vond dat er eerlijk gezegd ook teveel van die scenes inzaten, het was niet perse nodig elke keer om over te laten komen wat een klootzak een bepaald persoon is. Dat is namelijk na één of twee keer ook wel duidelijk en sowieso ook door andere vuile spelletjes die er gespeeld worden. En dat zoiets gebeurd op een wel heel erg vaag moment, dat ik echt zat van W.T.F.… dat ging me echt alle verstand te boven. Ook klopte uiteindelijk Daigho op de cover niet qua uiterlijk volledig met hoe hij in het boek beschreven wordt, zijn huid is in zijn “monster”-vorm namelijk blauw/grijs, maar op de cover is zijn huid gewoon blank. Geen gigantisch ergerpuntje, maar het viel me wel op. In mijn persoonlijke mening zaten er wat dat betreft gewoon nog aardig wat haken en ogen aan het verhaal, ondanks dat ik het verder echt een vermakelijk boek vond en het verhaal goed is. Alleen het zou gewoon allemaal net een stuk beter zijn wanneer het anders gebracht zou worden. Het kwam wat traag op gang, waardoor ik pas na 200 bladzijden echt goed in het verhaal zat en het lastiger werd om neer te leggen. Waarschijnlijk door de genoemde gebeurtenissen eerder beschreven. En het is echt niet dat ik dit boek met de grond gelijk wil maken, want dat is niet zo.
Wat ik al zei het verhaal is echt goed bedacht en ik heb me tijdens het lezen ook zeker wel vermaakt ermee. En ik weet 100% zeker dat vele fantasy liefhebbers dit boek echt onwijs gaaf gaan vinden en dat ik gewoon een onpopulaire mening heb. En dat is ook gewoon goed. Het is echt ontzettend moeilijk om dit zo allemaal op te schrijven, want ik wou gewoon ook dat ik er volledig en gigantisch van had genoten. Maar ach, is het niet zo dat zelfs bij de allergrootste schrijvers er wel eens een boek tussen zit die je gewoon wat “meh” vindt, hoe groot fan je er ook van bent. Ik denk dat dit boek dat voor mij was. In de toekomst wil ik nog steeds graag boeken van Latoya haar hand lezen, want ik weet dat ze echt een goede schrijfster is en dat ze een hele fijne schrijfstijl ook heeft, dat ontbrak ook in dit verhaal niet, haar schrijfstijl is gewoon echt heel erg eigen en alleen zij kan het zo beschrijven en dat is echt wel knap. De worldbuilding is absoluut gaaf en de Wyndrygem in dit verhaal vind ik wel echt onwijs gaaf en super interessant en het ras waar Daigho toebehoort sprak me ook echt ontzettend aan. Dus een voldoende krijgt dit boek nog wel van me, ik geef het boek daarom ook (een magere) drie sterren.
“Maar er is altijd al een vreemde balans tussen goede en slechte magie geweest. Het is alsof lichte magie niet eens volledig kan bestaan zonder de donkere.”
Dit korte verhaal heb ik drie jaar geleden geschreven, toen ik nog single was. Bren en ik zijn ruim twee jaar samen. Dit verhaal is een reminder aan iedereen dat de dingen niet altijd zo lopen als we zouden willen. Zoals Phil Collins zingt: “You can’t hurry love, you’ll just have to wait”. Ik wens jullie veel leesplezier met dit korte verhaal, weliswaar in het Engels, want dat blijft mijn favoriete taal, sorry 😉
Happy reading!
~Jeffrey
Today I wanted to surprise you. I know it’s cliché to do this on Valentine’s Day, but I’m a hopeless romantic, and I like to show it. Just before you went to sleep last night, I turned off your alarm. I had gone out of my way to ensure that you had the day off from work. I contacted your manager and told her I had a surprise in the works for you. I’m glad she allowed you a day off, because work had been busy lately and apparently there were others who wanted a day off on Valentine’s Day. This idea comforted me somehow. I wasn’t the only one who was going to give in to this commercially driven invention of a holiday.
I got up early to make you breakfast. Boiled some eggs, baked some croissants. Fresh orange juice. The works. Your reaction when I woke you up was golden. Of course it was well past time to get up for work. Your smile when I told you I managed to get you the day off from work was one I’ll never forget. We enjoyed breakfast, basking in the sunlight and listening to some easy tunes from a playlist I created for this moment. I had every detail worked out. It was perfection, like the ones you see in romantic movies.
We drove up to the beach and had a long stroll, discussing our lives, hopes and dreams. We sat by the beach house and had a small lunch. Then I took you to a nearby museum we had always wanted to visit, but never did for some reason. After the museum, we had a couple of drinks at a small café and then I took you out for dinner. I had made reservations at that Japanese restaurant you always tell me about. The one where they make your food at the table. It was possibly the best food I ever had.
When we finally made it back home we were too exhausted for anything else. We went to bed and you fell asleep in my arms. When you were lying there, and I was holding you I just couldn’t help but shake that one thought. You’re perfect in every conceivable way. It’s just too bad you’re from another nation. My imagination.
Hartelijk dank aan Inge Sleegers voor het beschikbaar stellen van het recensie-exemplaar in ruil voor mijn eerlijke mening.
Toen Inge Sleegers mij benaderde of ik haar debuut wou lezen leek me dat ontzettend leuk. Want een paranormaal young adult verhaal over een ouijabord en een geest, klinkt wel echt als iets voor mij. De cover vind ik echter niet bepaald dat je zegt geweldig, de maan had nog de meeste aantrekkingskracht op me (niet dat dat zo vreemd is in mijn geval, want ik hou van de maan). Maar ik besloot de cover niet te laten bepalen wat ik van het verhaal zou vinden…don’t judge a book by its cover, toch? Wat bij mij soms wel lastig is, want ik heb echt een gigantisch zwak voor mooie covers. Als je het boek openslaat kom je een tekening tegen, die ik behoorlijk passend vond bij het verhaal.
De kilte van een zomernacht gaat over Lara. een gothic meisje dat samen met haar twee vrienden naar een klassenfeestje gaat. Ze heeft hier eigenlijk totaal geen zin in, maar heeft er toch aan toegegeven omdat haar vriendin er zo graag naartoe wilt. Op het feest worden ze net als op school vreemd aangekeken en raar behandeld, enkel en alleen omdat ze anders zijn dan de rest. Toch weet Lara haar klasgenoten aardig van repliek te geven met haar sarcastische opmerkingen. Wanneer het feestje toch wel heel erg doods lijkt te gaan worden, kondigt haar vriendin aan om dan een spel te spelen op het ouija bord dat ze meegebracht heeft. Ze doen het af als iets onzinnigs, maar op het moment dat er daadwerkelijk een geest gehoor geeft aan hun oproep wordt de groep al snel bang, het spel wordt zonder af te sluiten onderbroken. Iets wat je nooit mag doen met een ouija bord. Al snel merkt Lara vreemde dingen op om zich heen, wat het is kan ze niet gelijk plaatsen, maar ook daar komt rap verandering in. De geest die zij opgeroepen hebben, Daniel, heeft zich aan haar verbonden en wil niet van wijken weten. Er is maar een manier hoe Lara hem kan doen verdwijnen…maar wil ze dat eigenlijk nog wel dat hij weer gaat?
Ik vond het een vermakelijk verhaal, Inge heeft een fijne, vlotte schrijfstijl waardoor je al snel door het verhaal schiet. Ik heb af en toe ook erg moeten lachen om de sarcastische opmerkingen van het vriendengroepje. De personages zijn goed neergezet, de enige die ik graag wat meer uitgediept had gezien is de geest Daniel. Hij komt uit de jaren negentig, waar hij is overleden op zijn negentiende. Hij kan nog geen afscheid nemen van het leven omdat hij vindt dat er iets belangrijks is dat gedaan moet worden. En dat is er ook zeker. Toch had ik graag meer over hem willen lezen, net als over zijn zusje en dat vond ik toch wel een gemiste kans. Verder is het zeker een leuk verhaal om te lezen, er zit een fijne spanningsboog in en je wil absoluut weten hoe het af gaat lopen. De emoties van zeker Lara worden erg goed neergezet en je voelt ook echt met haar mee. Jammer genoeg gebeurt het erg vaak nog als je niet bent als de rest dat je dan ook gelijk behandelt wordt alsof er iets mis met je is. Dit laat Inge zeker goed naar voren komen in het boek. De kracht van vriendschap staat op de voorgrond in dit boek en dat is zeker iets heel erg moois, want vriendschap is ook iets ontzettend fijns. Het is zeker een leuk debuut en ik zal in de toekomst ook echt vaker iets van Inge haar hand willen lezen.
Een tijd geleden las ik het boek “Vakantievlinders”. Deze hadden we gekocht toen COVID-19 ons land (okay, de hele wereld)naar het leek even iets minder in de ban nam, gekocht bij de signeersessie van Vannessa Thuyns bij een van onze favoriete lokale boekhandels, Boekhandel Blankevoort in Amstelveen. We hebben een ontzettend gezellige middag gehad, lekker veel gekletst en echt waar, Vannessa is zo’n ontzettend leuk mens! Haar boek leek me erg leuk dus die moest natuurlijk mee, yes, gesigneerd en al. Toen brak de *piep* volledig uit in ons land en las ik het boek pas veel later dan ik eigenlijk had gewild. De lente en de zomer gingen voorbij…de herfst ook en de winter brak aan, het was echt een ontzettende druilerige, grijze rotdag en ik had zo’n behoefte aan iets wat me op zou beuren. Ik ben voor een van onze boekenkasten gaan staan en haalde er dit boek uit en oh wat hoopte ik dat het me zou opvrolijken…
“In de natuur kan ik al mijn gedachten uitschakelen. Het is mijn beste medicijn.”
Dit boek bevat drie romantische feel good verhalen die bovenal gaan over liefde, vriendschap, heerlijke vakanties op prachtige plaatsen en nog heel wat meer. Ze spelen zich af in Vlieland, Napels en Tirol. Lekker verschillend dus. Normaal ben ik niet bepaald van de verhalenbundels, maar deze niet uit tig verhalen van verschillende schrijvers bestaande leek me een stuk prettiger lezen. En daarbij… Feel good!! Niet elke keer aan een andere schrijfstijl hoeven wennen enzovoorts. En de verhalen waren echt leuk! Vannessa heeft een hele fijne eigen schrijfstijl die je al snel veroverd om door te willen lezen. Ik heb werkelijk genoten met lezen. Het waren gelukkig geen mierzoete verhalen, maar wel met precies genoeg romantiek en humor dat het ontzettend lekker weg las. Het werkte dus, ik kwam uit mijn dip die ik op dat moment had.
Nu had ik al eens eerder een boek van Vannessa haar hand gelezen, namelijk “Knetterverliefd” en die vond ik ook echt ontzettend leuk. (recensie ervan kun je hier vinden) Verhalen die je even doen vergeten waar je bent en je meenemen naar landen ver weg of een eiland dichtbij. Ik werd al helemaal enthousiast over de plaatsen en tijdens het lezen waande ik me er ook echt. Dus als jij ook toe bent aan even heerlijk ontspannen, ga dan echt dit boek lezen en laat je meenemen met Lisa, Josefien en Simone naar Vlieland, Napels en Tirol. Ik wens je er echt ontzettend veel plezier!
WINACTIE!
Denk je na het lezen van deze recensie: “Wow, dit boek wil ik écht graag lezen!” Dan hebben we goed nieuws voor je, we geven namelijk in samenwerking met Vannessa Thuyns een gesigneerd exemplaar van Vakantievlinders weg, met uiteraard wat bookish goodies en wat lekkers om jouw leesgenot nog meer te vergroten! Meedoen kan tot en met 14 februari 2021 en deelnemers dienen woonachtig te zijn in Nederland, of België!
Wat je moet doen? Heel simpel:
Reageer onder dit bericht dat je mee wilt doen aan deze winactie
Volg The Book Dragon’s Nook per e-mail
Hoe doe je dat? Ga naar Contact en vul vervolgens je mailadres in bij het kopje Volg blog via e-mail. Dat is alles! Makkelijk hè? 😛
Hartelijk dank aan Uitgeverij SVM Publishing voor het beschikbaar stellen van het recensie-exemplaar in ruil voor mijn eerlijke mening.
Flaptekst; In een oogwenk veranderde mijn leven. Het was de bedoeling dat ik aan mijn studie zou beginnen als lid van het ijshockeyteam van Harkness. In plaats daarvan verschijn ik in een rolstoel op de campus. Alles aan mijn nieuwe leven is moeilijk en er is maar een persoon die dat snapt. Tegenover mijn kamer zit namelijk de enige andere studentenkamer die speciaal toegankelijk is voor mindervaliden. En daar woont de onwaarschijnlijk aantrekkelijke Adam Hartley. Zijn been is op meerdere plaatsen gebroken. We krijgen een band vanwege gedeelde frustratie over kapotte liften, ijshockeywedstrijden en teleurstellingen. We zijn gewoon vrienden, tot die nacht waarin alles uit elkaar valt. Of in elkaar klikt. Het enige wat ik weet, is dat ik voor hem gevallen ben. En hard ook. Maar kan Hartley wel van iemand houden die zo gebroken is als ik? In zijn donkerbruine ogen schuilen zijn eigen demonen. En terwijl mijn problemen voor iedereen duidelijk zichtbaar zijn, zitten zijn littekens diep van binnen verborgen.
Toen ik het boek voor het eerst in mijn handen had, was er iets in me dat zei; “Oh Bren…waar begin je aan, het gaat over ijshockey”. Ik ben geen fan van ijshockey, ik heb er geen hekel aan, maar het is niet mijn soort sport. Maar de titel van het boek “Gevallen Dromen” en de cover die spraken me zo aan, ik wou het gewoon lezen en dat deed ik. Of ik er spijt van had? Nope, geen moment. De schrijfstijl van Sarina Bowen is zo ontzettend spontaan gewoon, heerlijk. En het verhaal…loved it! Ze heeft de personages zo goed beschreven dat je het gevoel krijgt ze echt te kennen en al snel merk je nog maar weinig van de realiteit om je heen. Het las echt zo fijn weg, heb me geen seconde verveeld gewoon.
“Weet je wat het is, we zijn allemaal breekbaar. Het is gewoon dat de meeste van onze vrienden het geluk hebben dat ze dat nog niet weten.”
De strijd van Corey was voor mij zo herkenbaar, het ene moment sta je letterlijk nog vol in het leven en het andere lijkt alles van je weggerukt te zijn en zit je in een rolstoel…misschien wel voor altijd. Op dat moment is het ontzettend zwaar om het leven nog te zien als een dierbaar en mooi iets, maar voelt het ontzettend oneerlijk. Ik leefde daarom ook echt zo ontzettend mee met haar, ik weet hoe zwaar die strijd is en hoe moeilijk het is om de kracht te vinden om door te gaan. Toch is Corey naar Harkness gegaan en zet ze door. De vriendschap die ze daar krijgt met Hartley is zo ontzettend leuk. Zijn vriendin, oh wat haatte ik haar mee met Corey. Wat een afgrijselijk mens is dat zeg, wat zag hij toch in haar? Corey zal kei en keihard aan zichzelf moeten werken om toch weer te kunnen leren lopen, daarvoor zal ze verder moeten gaan met revalidatie therapie en dat valt haar ontzettend zwaar. Maar zou het haar met de kracht van vriendschap (en een stiekeme verliefdheid, ofc) wel lukken om door te zetten? En gaat Hartley dan toch eindelijk eens inzien dat Corey niet alleen een ontzettend leuke vriendin is, maar ook wel eens meer dan dat voor hem kan zijn. En dit zijn nog maar een paar rode lijnen in het verhaal die ervoor zorgden dat ik door wou blijven lezen. Want Corey heeft zo haar problemen, maar Hartley heeft er anders ook genoeg, alleen hij probeert ze uit alle macht voor zich te houden…“Jij bent de eerste persoon met wie ik wil praten als ik opsta en de laatste die ik wil zien als ik ga slapen.”Ik kan dan wel niet echt wat met ijshockey hebben, maar in deze serie vind ik het werkelijk waar geen enkel probleem om erover te lezen. Want het hoort er gewoon echt bij en ik ben het echt eens met de quote die voorop het boek staat: “Niemand schrijft over ijshockey zoals Sarina Bowen.” Want wat was dit een ontzettend mooi en leuk boek om te lezen. Ik heb me geen seconde verveeld en was als een kind zo blij dat ik verder kon lezen in het tweede boek van deze serie en hoop dan ook echt dat er meer in uit worden gebracht. Mijn recensie van het tweede boek zal binnenkort te lezen zijn hier op ons blog.“Hope is the thing with feathers-That perches the soul-And sings the tune without the words-And never stops – at all – Emily DickensonCover: 🌟🌟🌟🌟
Vertelling: 🌟🌟🌟🌟
Originaliteit: 🌟🌟🌟🌟
Verhaal: 🌟🌟🌟🌟
Lettertype: 🌟🌟🌟🌟1/2
Papiergeur: 🌟🌟🌟
Overall: 🌟🌟🌟🌟Happy Reading!
BrickHeadz, het is een beetje een “you love ‘em” of “you hate ‘em” dingetje van LEGO. Zelf noem ik ze de betere versie van Funko’s, omdat je er ook nog eens plezier aan beleeft om ze te bouwen. Nu was ik al een tijd op zoek naar deze set van Kylo Ren met de Sith Trooper uit Episode IX, maar kon ze alleen voor ver boven de adviesprijs vinden. Ik was dan ook zó blij dat ik deze set kreeg voor Kerst/Yule van onze vriend Robin! ^_^
Het leuke aan dit soort dubbele sets BrickHeadz is dat je er twee keer zoveel bouwplezier van hebt, of je kunt gezellig samen ieders eentje bouwen. Dat hebben Bren en ik ook wel eens eerder gedaan en dat was echt zo leuk!
Zoals altijd bij dit soort dubbele sets zitten er ook twee aparte bouwinstructies bij en zijn de BrickHeadz apart in een zakje verpakt.
Kylo Ren is in deze versie als Supreme Leader Kylo Ren ontworpen, met de helm die opnieuw in elkaar is gezet, met de rode naden. Ik vond hem zelf erg gaaf qua design, maar toch blijf ik de Kylo Ren uit Episode 7, waar hij ook nog een kap over zijn helm droeg de beste versie. Toch is het rare dat in deze versie van BrickHeadz het wel lijkt alsof hij ook een kap opheeft. Bonus punten dus van mij! 😉
De Sith Trooper, ook door velen “Red Trooper” genoemd, is denk ik een van mijn favoriete Stormtrooper designs. Ook in Star Wars: Galaxy of Heroes is het een van mijn favoriete units, die perfect in een First Order of Sith team past en de tegenstanders compleet van de kaart vaagt. Zijn wapen, de ST-W48 Blaster Rifle, maakt ook echt een heerlijk geluid!
De details van de helm zijn ook erg goed gedaan. Gelukkig geen stickers die geplakt hoefden te worden, want daar heb ik altijd best een hekel aan. Ik tril net iets teveel vaak als ik ze probeer te plakken en ze komen eigenlijk bijna nooit helemaal naar mijn zin op het project. Maar goed, die ellende had je dus niet met deze hele set BrickHeadz. Kudos dus voor LEGO!
Ik heb echt veel bouwplezier gehad van deze twee BrickHeadz. Al met al ben je niet veel langer dan drie kwartier bezig, als je rustig aan doet. Dus dit is echt perfect voor even een lekker momentje voor jezelf.
Overall score: 🌟🌟🌟🌟½
Prijs: n.v.t. (want ik heb deze set kado gekregen)
Hartelijk dank aan Uitgeverij De Crime Compagnie voor het beschikbaar stellen van het recensie-exemplaar in ruil voor mijn eerlijke mening.
“Wie kun je nog vertrouwen als je geheugen je in de steek laat”
Flaptekst: Het leven van Franka is totaal veranderd. Er zijn weken voorbijgegaan waarvan ze zich niets herinnert. Ze ontdekt dat haar moeder is overleden en haar man gedraagt zich ineens erg afstandelijk. Franka is niet meer de vrouw die ze was voordat ze een hersenbloeding kreeg. Maar langzaam bekruipt haar het akelige gevoel dat niet alle veranderingen aan haar hersenletsel toe te schrijven zijn…
Toen ik zag dat dit boek uit zou komen was mijn interesse gelijk gewekt. Zelf weet ik uit eigen ervaring hoe ontzettend moeilijk het is om na een ziekteperiode weer te herstellen en hoe het is als je geheugen je keihard in de steek laat. En het is dan echt ongelooflijk moeilijk om te weten wie je nog kan vertrouwen, juist omdat zoveel van wat men je zegt jou als wereldvreemd voor komt. Wie zegt dat dat wel zo is allemaal? Ik was dan ook razend nieuwsgierig hoe de schrijfster een onderwerp als dit zou gaan verwerken in het boek.
“Kun je iemand voor je zien staan en met hem praten terwijl die persoon er niet is?”
Loes den Hollander heeft een ontzettend vlotte schrijfstijl, waardoor je al lezend door het boek heen schiet. Ze zet je behoorlijk vaak op een verkeerd spoor, net als je denkt dat je weet hoe het in elkaar zit brengt ze je toch stiekem weer op gedachten door ineens een andere kant op te gaan. De gebeurtenissen zijn zo ontzettend vreemd, dat het absoluut niet raar is dat Franka vragen begint te stellen, maar elke keer lijkt ze tegen een muur op te botsen. Haar man begint steeds vreemder gedrag te vertonen en neemt afstand van haar, de dood van haar moeder en het hoe en waarom daarom heen kan gewoon niet kloppen. En zo spelen er nog heel wat dingen. Franka besluit het er niet bij te laten zitten en moet en zal achter de waarheid komen. Zelfs als dat volledig tegen de verhalen van haar familie en vrienden ingaat. Iets klopt er niet en wat dat is, zal boven tafel moeten komen.
“Mijn moeder is dood. Fataal hartfalen. En ondanks haar uitdrukkelijke wens om begraven te worden is ze gecremeerd. Hier klopt iets niet.”
Het boek houdt er aardig de vaart in. Het is niet dat je zegt ontzettend spannend of eng, maar houd je zeker wel in de greep. dit omdat je gewoon wilt weten hoe alles precies in elkaar zit. Wie spreekt er in vredesnaam nou de waarheid… of is Franka na haar hersenbloeding toch echt het spoor bijster geraakt? Het boek bevat flink wat plottwists en zet je best eens op het verkeerde been, eigenlijk is het best een mind fuck te noemen. Ik heb me zeker vermaakt tijdens het lezen van Loes haar zesentwintigste thriller alweer en hoop er in de toekomst nog vele meer van haar hand te mogen lezen. Haar boeken staan nog altijd garant voor een aantal uur leesplezier en ik weet zeker dat vele thriller liefhebbers dit boek zouden waarderen.
Met dank aan Nanouk Kira voor het beschikbaar stellen van het recensie-exemplaar.
Flaptekst:
In Dremséa werkt Durégo Eron eraan om drakenridder te worden, een titel die hem de kans geeft om zijn familie trots te maken en zijn verleden achter zich te laten. Als hij bijna zijn titel krijgt, wordt Ydrá, de dochter van de stadsheer, ontvoerd. Om haar vrij te krijgen zal Durégo een reeks opdrachten moeten voltooien. Hij doet zijn best, al krijgt hij steeds meer het idee dat er een achterliggende reden is voor Ydrá’s gevangenneming. Haar ontvoerder kent geheimen die zelfs voor Durégo onbekend waren. Om Ydrá te redden zal Durégo deel moeten nemen aan een spel waarvan hij de regels niet kent. Een spel waarin hij net zo gevangen lijkt als de drekar die hij wil bevrijden. Drakenhart is het eerste deel van de Drakenhart-serie.
En toen waren er ineens twee boeken met de titel Drakenhart die heel kort op elkaar zijn uitgegeven! Eentje van Ursula Visser van Perubo Publishing en eentje van Nanouk Kira van Uitgeverij Macc. Ik mocht die van Nanouk lezen en was erg nieuwsgierig, mede door de cover die mij zeker aansprak.
Drakenhart is gelukkig weer geen epische strijd van goed tegen kwaad, maar het is wel een queeste. Durégo Eron wordt op pad gestuurd om de dochter van de stadsheer te zoeken, nadat zij ontvoerd is. Zijn tocht leidt hem al snel naar het Broederbos waar hij de ruïnes van een oude oorlog treft en verwikkeld raakt in een spel. In ruil voor drie opdrachten van de mysterieuze Róbin mag hij Ydrá weer meenemen. Maar hoe langer hij aanwezig is in de oude gebouwen, hoe meer Durégo begint te twijfelen aan zichzelf. Als dan ook nog blijkt dat zijn bondgenoten lang niet allemaal betrouwbaar zijn, begint dat gevoel alleen maar sterker te groeien.
Wat heb ik genoten van dit verhaal. Nanouk heeft een plezierige schrijfstijl. In het begin van het verhaal werd je overstelpt met namen en allemaal met een accent op de naam, wat het voor mij erg lastig maakte om iedereen uit elkaar te halen, maar na een paar hoofdstukken zat ik dan toch echt in het verhaal en vanaf het moment dat Durégo het Broederbos in gaat, ben je echt in voor een flink avontuur vol misleiding en intrige. Echt een ding voor mij. Vooral de enigmatische Róbin maakte het verhaal de moeite waard. Hij wordt in het begin neergezet als Durégo’s tegenstander, maar al snel kom je erachter dat er meer schuil gaat achter de jongen dan het uiterlijke doet vermoeden.
Durégo is, ondanks dat hij de hoofdrol speelt een antiheld. Hij wordt eigenlijk onvrijwillig betrokken in een situatie waar hij niet in wil zitten en ook ontbreekt het hem regelmatig aan motivatie om iets te willen doen aan de situatie waarin hij zit. Dat maakt hem absoluut geen slecht personage, maar juist erg interessant. Geen held kan zonder twijfel zichzelf zomaar in het avontuur storten en vooral op psychisch vlak gebeurt er in Drakenhart heel veel.
Dat Drakenhart onderdeel van een serie is, dat wordt richting het einde wel duidelijk. Het verhaal laat een hoop open voor het vervolg en doet ook flink wat beloftes. Wat ik zelf ook erg fijn vond aan dit verhaal was dat het niet het zoveelste drakenrijders verhaal was, want eigenlijk is dat in dit verhaal bijzaak. Wat het wel is, is een mooie reis door de wereld die Nanouk goed heeft neergezet en waar zeker nog meer in te beleven zal zijn. Het enige minpuntje voor mij, naast de accenten op de namen, was dat de hoofdstukken redelijk aan de lange kant waren, waardoor ik het boek niet even kon oppakken om even een hoofdstukje tussendoor te lezen. Als ik ging lezen moest ik dus echt het leesmoment even pakken. Veel lezers zullen dat echter geen probleem vinden, vooral fantasylezers niet 😉
“Heb jij altijd al het idee dat je anders bent dan anderen? Voel je een diepe verbondenheid met de natuur? Ben je geïnteresseerd in spiritualiteit? Grote kans dat jij een heks bent!”
‘De weg van de Heks’ was echt een boek die ik gewoon moest en zou hebben. Want ik en hekserij gaan al vele jaren hand in hand, het maakt mij tot de persoon wie ik ben. Eerst had ik het boek via Story Tell gelezen en toen wist ik het helemaal zeker, ik moest dit boek in de papieren vorm hebben. Dus heb ik het boek besteld op de website van Lunadea zelf en kreeg ik het gesigneerd in huis. Heks zijnde vind ik het heerlijk om te lezen over hekserij en natuurlijk vind ik sowieso dat je nooit genoeg boeken kan hebben als mens, maar als heks kun je dat gewoon ook niet over dit onderwerp en als je er daardoor nog iets bij leert is dat natuurlijk helemaal mooi. Dit boek geeft je daar dan ook alle ruimte voor.
Ik was zelf heel erg gaan twijfelen over mijzelf en mijn spiritualiteit, ondanks dat dit al vanaf kinds af aan bij mij aanwezig is, ik zag entiteiten en voelde van alles aan, de binding met de natuur is er altijd al heel diep geweest en ga zo maar door. Maar de twijfel om er nog voor uit te komen dat ik een heks was kwam door verkeerde relatiekeuzes en zelfs sommige familieleden (waar ik dus ook geen contact meer mee heb) die me niet lieten zijn wie ik echt ben, het afkeurden, er belachelijk over deden. mij mijn zelfvertrouwen afnamen en ga zo maar door. Op school extreem gepest worden, zonder dat ze dit überhaupt van me wisten, hielp toen ook niet bepaald mee. Maar na nogal wat ellende te hebben meegemaakt besloot ik na een ernstig ziekbed in 2017/2018 dat het genoeg was geweest. Ik beloofde mijzelf dat als ik het zou overleven, ik er alles aan zou doen om de persoon die ik echt ben weer tot uiting te laten komen. En ik overleefde het….mijn pad strekte zich voor mij uit en een van de boeken die daar een extreem grote rol in heeft gespeeld, is toch echt dit boek. Tijdens het lezen ervan gaf zij mij weer de handvatten die ik kwijt was, nam mijn onzekerheden weg en heeft mij dat oh zo gemiste en belangrijke stuk van mijzelf weer terug gegeven. Mijn heks zijn…ik.. oftewel, mijn mij zijn! Het meest kostbare goed dat je als mens hebt, jezelf zijn en de vrijheid om dat ook daadwerkelijk te mogen en kunnen zijn.
In dit boek vertelt de schrijfster je via haar persoonlijke ervaringen wat hekserij is, hoe zij dat heeft ervaren door de jaren heen en hoe zij ermee omgaat. Hoe het toe te passen in je leven, hoe magisch denken werkt en hoe je dat in de praktijk kan brengen. Ze laat je kennismaken met de jaarfeesten en het voor ons zo belangrijke jaarwiel. Geeft wat informatie over rituelen, de maanfasen, kruiden en zo nog heel wat meer. Ook staat er een stukje in over de geschiedenis van de hekserij, waarvan een ieder weet dat dit absoluut heel wat zwarte bladzijdes in onze geschiedenis inneemt. Ze neemt je stap voor stap mee op het pad der hekserij. Lunadea haar schrijfstijl is ontzettend vlot, spontaan en zeer toegankelijk. Ik zat er gelijk vanaf de allereerste bladzijde in en las het in no time uit. Dus zeker een aanrader voor als je eens iets over dit onderwerp zou willen lezen. Ook staan er oefeningen en tips in het boek die je mag doen (niets moet) om te ervaren hoe jij je daarbij voelt en of het iets voor je is. Dit maakt het niet alleen een ontzettend fijn boek om te lezen, maar ook een erg nuttig werkboek. Daarbij kun je ook als naslagwerk gebruiken, wat hartstikke handig is 🙂
“Hekserij is leven vanuit je eigen, natuurlijke, bezielde kern.”
In de meeste boeken over hekserij staan vaak veel regeltjes, trust me, ik kan het weten ik heb er namelijk nogal wat verzamelt in mijn leven. Dit moet je doen, dat mag niet, dit is de enige manier en ga zo maar door….Soms zat ik echt wel eens van ‘nou…nog ff en we hebben een bijbel of streng lesboek onderhand voor ons liggen’ (niets mis met de bijbel mensen, ieder zijn geloof en levenswijze, helemaal prima wat mij betreft). En als iets mij tegenhoudt, is het dat opgelegde wel. Want hekserij is voor mij juist die vrijheid van hoe je in jouw leven staat en wat jij ermee kan en mag doen, zolang je er natuurlijk een ander geen schade mee doet. Het leven met de natuur en de seizoenswisselingen, de maan en zo nog meer. Al die opgelegde dingen weerhielden mij dan vaak om verder te lezen of het als serieus op te vatten. Het belemmerde mij vaak dan, want het voelde gewoon niet prettig en niet vertrouwd en als iets belangrijk is in de hekserij is het wel dat vertrouwen in de natuur en jezelf. Daarom is de moderne hekserij, zoals Wicca, voor mij persoonlijk niets, ik ben toch echt een traditionele heks en sta ook met beide voeten op de grond. Te zweverig is voor mij niet iets, maar dat is natuurlijk voor een ieder verschillend. Jij moet jezelf er prettig bij voelen en het ervaren als iets eigen, niet iets dat is opgelegd, want dat is absoluut niet de bedoeling.
Een kijkje in een klein gedeelte van mijn collectie spirituele boeken. Deze staat naast mijn nachtkastje 🙂
En dat is iets wat Lunadea in dit boek zo ontzettend goed weergeeft ook. Zij doet niet aan “moeten“, ze zegt jou niet wat te doen, maar geeft juist adviezen en tips die je aan kan nemen en kan toepassen in je leven als jij dat als prettig ervaart. Ze legt op een heerlijk nuchtere manier uit wat hekserij is, vanuit haar nu al meer dan twintig jaar aan levenservaring als heks. Haar motto: “Do no harm, but take no shit.” zou wat mij betreft inderdaad de enige echte regel in de hekserij horen te zijn. Lunadea gaf mij tijdens het lezen van haar boek echt het volledige gevoel van “thuis” komen weer terug. Alles viel terug op zijn plaats en ik voelde de heks in mij weer wakker worden, ik kwam eindelijk weer echt tot bloei en dat gevoel was voor mij echt zo ontzettend fijn en zo vertrouwd. Voor het eerst in tijden voelde ik mij niet meer alleen erin, niet meer tegengehouden en alles was zo ontzettend herkenbaar. Nu weet ik dat het lang niet voor iedereen zo is om er openlijk voor uit te kunnen komen dat je een heks bent, dit kan door verschillende factoren zijn, maar ik heb eigenlijk mijn hele leven al geweten dat ik anders was en ben dan anderen. Zo hou ik van rust en stilte en een fijne wandeling door de natuur, daar kom iik pas echt tot rust van. Ik ben geen uitgaanstype, maar toch echt een huismus en spiritualiteit is al van jongs af aan een passie van mij geweest en zo nog veel meer. Gelukkig is dit nog steeds zo en had ik alleen weer even een “wake up call’ nodig en heb ik eindelijk weer de heks in mijzelf toegelaten, #trotsop. En daar ben ik Lunadea zo ontzettend dankbaar voor, het liefste zou ik haar zo’n dikke knuffel willen geven daarvoor 🙂
“Gedurende het jaar verandert de temperatuur doordat de zon op een andere plek ten opzichte van de aarde komt te staan. Dat heeft invloed op het weer, wat weer invloed heeft op de natuur en zo zie je dat alles met elkaar is verbonden.”
Heb jij interesse in hekserij, al zou het alleen zijn om er gewoon wat meer over te willen weten, of ben je op zoek naar een fijn en handig naslagboek? Of ben jij misschien wel zoekende, stop dan met zoeken en schaf dit boek aan. Zet een lekkere kop warme thee, zet er gezellig wat kaarsjes bij aan en nestel je heerlijk op de bank met dit boek. Wie weet is hekserij ook wel het pad dat bij jou hoort. Ik wens je in ieder geval alvast heel veel lees en leerplezier! Ik kijk in ieder geval alweer ontzettend uit naar haar volgende boek!
Je kunt het boek natuurlijk bij Bol bestellen, maar nog beter zou zijn bij je plaatselijke boekhandel, de Uitgeverij of gewoon echt bij Lunadea zelf en dat kan via deze link: https://www.lunadea.nl/
The Book Dragon's Nook 