Review: Fluisterwoud – Jennifer Murgia

Genre: Young Adult
Uitgever: Dutch Venture Publishing
ISBN: 9789493265011
Uitvoering: Paperback
Aantal pagina’s: 303
Uitgave: April 2022

Hartelijk dank aan Uitgeverij Dutch Venture Publishing voor het beschikbaar stellen van het recensie-exemplaar in ruil voor mijn eerlijke mening.

Screenshot_20220427-102252_bolcom

Flaptekst:

Doordat ze is opgevoed door een oude waarzegster in het Zwarte Woud, heeft Rune twee waardevolle lessen geleerd: neem alleen uit het woud wat je echt nodig hebt en kijk nooit, maar dan ook echt nooit iemand in de ogen in het dorp. Want lang geleden is er iets vreselijks gebeurd in het bos…en nu spoken de fluisteringen van een bruut omgekomen moeder met een geheim daar rond.
Rune wordt gedwongen om alles wat ze ooit heeft gekend te ontvluchten en hoort al snel over een erfenis waar ze aan verbonden is; eentje die doordrenkt is met angst, hekserij en moord. Een geboorterecht dat verder reikt dan het graf en doordringt tot in het woud, waar Rune niet langer veilig is.

De omslag van het boek sprak me gelijk toen ik het in handen had gelijk aan, natuurlijk nog steeds geen groot fan van personages op de cover, maar het gehele plaatje roept iets mysterieus op en het lettertype waarin de titel van het boek is geschreven is zo pretty. Dan de achterkant van het boek, want oh my.. ik vind het echt prachtig, de tekening zou zo uit een waar Book of Shadows kunnen zijn gekomen en ik vind het echt ontzettend mooi, zit er zelfs aan te denken het te gaan natekenen voor mijn eigen magisch dagboek 🙂 Maar dan draait het uiteindelijk natuurlijk om het verhaal.

20220427_102035

Ik hou van boeken over hekserij, zowel de fictieve verhalen als de non fictie en leerzame verhalen. Dus het kon niet anders dan dat ik dit boek gewoon moest lezen natuurlijk. En ik heb er werkelijk geen seconde spijt van. Want wat is dit een goed boek, nee niet lief en schattig, dat zeker niet. Want Rune haar leven is verre van makkelijk te noemen. Ze leeft met haar voogdes Matilde in het Zwarte Woud, Matilde is een waarzegster en heler, dit echter allemaal onder nogal geheime omstandigheden want de tijd waarin Rune leeft is in 1627…de tijd dat de heksenvervolgingen nog in volle gang waren. Rune wordt gek van de stem die haar continu blijft volgen en haar biologische moeder blijkt te zijn, ze wil dolgraag meer leren over de rituelen die Matilde houdt, maar daarvan wordt ze afgescheiden en dat vind ze ontzettend oneerlijk. En dan op een dag gebeurt er iets verschrikkelijks en Rune haar hele leven staat volledig op haar kop. Niets is meer zoals zij het kende en ze zal moeten vluchten. Maar hoe kun je volledig vluchten als je niet weet wat je allemaal te wachten staat en waar je eigenlijk heen moet. Ze is onzeker en zal zelfstandig moeten leren wat haar krachten zijn en hoe die te gebruiken naar eer en geweten. Gaat dit haar lukken of wordt de steeds duister wordende wereld van het dorp naast het Zwarte Woud haar dan toch fataal?

Screenshot_20220425-094130_Facebook

Ik heb echt genoten van dit verhaal, zoals de schrijfster in haar “noot” van het boek al vermeldt is dit verhaal niet op waarheden berust, maar de plaatsnamen, rivieren, steden en kastelen bestaan nog altijd echt in het Duitsland van nu. Ik vind het echt ontzettend goed dat er in dit boek geschreven wordt over de waanzin van de heksenvervolgingen. Veel mensen denken vaak inderdaad alleen aan het Amerikaanse Salem of aan Engeland als het daarom gaat, maar deze verschrikkelijke gebeurtenissen hebben over de gehele wereld plaats gevonden (en zijn in sommige delen van de wereld nog steeds aan de gang zelfs). Beieren Duitsland was een van de plekken in Europa waar de grootste en meeste heksenprocessen hebben plaatsgevonden en streep ook echt Nederland niet weg. Het was een volle eeuw vol verschrikkingen voor bovenal vrouwen, maar ook kinderen, mannen en vele dieren kwamen om in de idioterie die de massahysterie toentertijd veroorzaakte. Er werd geen recht gedaan, er werd niet eens eerlijk gekeken of iemand wel schuldig was. En dat vind ik ontzettend goed naar voren gebracht worden in dit boek. Is het leuk om over dingen te lezen die de mensheid anderen heeft aangedaan, nee, want het liefste zou je willen dat het nooit heeft plaats gevonden. Maar is het belangrijk dat er nog altijd aandacht aan wordt besteed, ja! Zeker weten, want alleen dan kan men (hopelijk) leren van de fouten en de idioterie die er heeft plaats gevonden en zal dit niet weer gebeuren. Dit boek geeft echt op een niet al te heftige manier in fictieve vorm weer hoe het er toentertijd aan toe kon gaan, maar ook zitten er zeker hele mooie delen in het boek. Zoals de kracht van het vertrouwen, vriendschap en het leven met en naar de natuur. Wijze lessen waar elk mens, heks of niet, echt veel aan zou kunnen hebben. Ik raad dit boek dan ook echt zeker aan om te gaan lezen en hoop in de toekomst ook zeker meer van Jennifer Murgia te zullen lezen.

Cover: 🌟🌟🌟🌟
Vertelling: 🌟🌟🌟🌟1/2
Originaliteit: 🌟🌟🌟🌟1/2
Verhaal: 🌟🌟🌟🌟1/2
Lettertype: 🌟🌟🌟🌟
Papiergeur: 🌟🌟🌟🌟
Overall: 🌟🌟🌟🌟
Liefs,

Bren

Advertentie

Kort Verhaal: Valentine’s Day

Dit korte verhaal heb ik drie jaar geleden geschreven, toen ik nog single was. Bren en ik zijn ruim twee jaar samen. Dit verhaal is een reminder aan iedereen dat de dingen niet altijd zo lopen als we zouden willen. Zoals Phil Collins zingt: “You can’t hurry love, you’ll just have to wait”. Ik wens jullie veel leesplezier met dit korte verhaal, weliswaar in het Engels, want dat blijft mijn favoriete taal, sorry 😉

Happy reading!
~Jeffrey
04 - Short Story - Valentine's Day
Today I wanted to surprise you. I know it’s cliché to do this on Valentine’s Day, but I’m a hopeless romantic, and I like to show it. Just before you went to sleep last night, I turned off your alarm. I had gone out of my way to ensure that you had the day off from work. I contacted your manager and told her I had a surprise in the works for you. I’m glad she allowed you a day off, because work had been busy lately and apparently there were others who wanted a day off on Valentine’s Day. This idea comforted me somehow. I wasn’t the only one who was going to give in to this commercially driven invention of a holiday.
I got up early to make you breakfast. Boiled some eggs, baked some croissants. Fresh orange juice. The works. Your reaction when I woke you up was golden. Of course it was well past time to get up for work. Your smile when I told you I managed to get you the day off from work was one I’ll never forget. We enjoyed breakfast, basking in the sunlight and listening to some easy tunes from a playlist I created for this moment. I had every detail worked out. It was perfection, like the ones you see in romantic movies.
We drove up to the beach and had a long stroll, discussing our lives, hopes and dreams. We sat by the beach house and had a small lunch. Then I took you to a nearby museum we had always wanted to visit, but never did for some reason. After the museum, we had a couple of drinks at a small café and then I took you out for dinner. I had made reservations at that Japanese restaurant you always tell me about. The one where they make your food at the table. It was possibly the best food I ever had.
When we finally made it back home we were too exhausted for anything else. We went to bed and you fell asleep in my arms. When you were lying there, and I was holding you I just couldn’t help but shake that one thought. You’re perfect in every conceivable way. It’s just too bad you’re from another nation. My imagination.
Copyright © 2020, Jeffrey Debris

Short story: Reflections

“So, it’s done then?” he asked.
I gave him a sideways glance and nodded.
“Yep. Another chapter closed,” I replied. A soft sigh escaped my lips.
“I suppose you learned a lot, then?” the older man continued.
“More than I could ever have hoped for. Although I am a little bit sad that it all had to end this way.”
My gaze moves over the lake. Its surface is as smooth as a mirror. The only sounds are coming from insects, small birds and the two of us talking.
The wooden bench we’re sitting on is old, but functional.
“In my experience a lot of things never really end the way we hoped they would. It’s just that the way things are and the way we hope things are that aren’t aligned most of the time. But when they do, it’ll be a moment to cherish and never forget,” the old man says as if the latter rarely happened for him.
I look back at him. Deep wrinkles, especially the ones close to his eyes, tell me that he has had a live full of laughter, but when I look deep into his emerald green eyes, I can see there’s more than meets the eye. Wisdom and a sense of great calm. Something I have been aiming for myself and hope to achieve one day.

I had met him some time ago when I first discovered this place right in the middle of our village. An almost hidden path along the lake with lots of trees. Perfectly hidden behind a street. When I first came there I hadn’t expected to see anyone else, but there he was. An older man, sitting on this very same bench where we were speaking now. He had invited me to come and talk and we had done so from then on.
“So, why are you sad, then?” the old man asked, breaking the silence that had been there for some time.
“Well, it’s just the way this all ended, I suppose. I mean, I know that I came out a winner and that I’ve grown this last half year, but it’s just that I had hoped for something more.”
“Like what, cake and a pat on the back?”
I suppress my laugh, but a strange snort comes out anyway.
“No, nothing like that. It’s weird that I haven’t heard a single word from my colleagues after I left. Nor from one of my bosses. Not a single word. Don’t you think that’s weird?”
He looks at me with one raised bushy eyebrow.
“Do you think it would have mattered if they had said something? Wasn’t that the whole problem all along? The fact that they never included you, that they let all your talent go to waste? Let me rephrase the question… Would it have had any worth to you if they had said anything?”
I stay quiet for a while to think and look across the lake. When you’re sitting here, enjoying the quiet, it really does put things in perspective somehow. I look back at the old man again.
“I suppose you’re right. It wouldn’t have changed a thing. If they would have thanked me for my efforts, it would’ve been empty words, based on nothing but lies. Maybe I was just looking for some kind of validation, or closure.”
“Heh, closure… Now there’s an odd thing, if you ask me. And just like those cherished moments I mentioned a moment ago, it’s something you’ll rarely get. There will always be unspoken words and unanswered questions. Those are just facts of life, son.”

Reflections

Although I’m not really his son, the word does comfort me. Ever since we met he told me I could discuss anything with him, but we never told each other’s names and don’t expect anything from one another, except the company we share from time to time at this spot. A very odd relationship, perhaps, but those were the old man’s terms and I agreed to them.
“So, now I move forward,” I say to no one in particular, or perhaps mostly to myself. As some words of encouragement.
“It’s the only way, really. Can’t go back and change things. Time can be a real pain in the arse…” the elderly man says with audible pain in his voice. Or perhaps regret.
“Do you have regrets?” I ask carefully.
The old man laughs heartily for a moment.
“Don’t we all? But mostly regret for the things I did do, not vice versa. I learned that a long time ago. Sometimes you have to get up and do something, even though you might regret it later. Especially when you feel it’s the right thing to do. Like telling a friend the truth. You know it will hurt them at that moment, because sometimes the truth hurts and people would rather avoid it. But when you’re true friends, you tell the truth. When you’re lovers, you tell the truth. Or well, perhaps not always…”
I frown at him.
“Not always?”
“No, not when your girl has taken hours to choose what to wear and prepare for a fun night and she asks you if you like her dress, or make-up and you both kinda know it could’ve been better. Honesty has a very important place, but so do little white lies. Trust me.”
“I would trust you about as far as I can throw you.”
“That’s reassuring,” the old man retorts, “Anyway, I digress. We were talking about moving forward. I think too many people are stuck in the past. I see it everywhere around me. All those old people I’m stuck with… all they ever do is talk about their past, because they feel they no longer have anything to look forward to. So they start looking back. A lot. So much it becomes really bothersome. That’s why I sit here, where it’s quiet,” he says, making a gesture to our surroundings.

A couple of birds chase after each other through the trees and fly off into the distance.
“What is it you are looking forward to, then?” I ask my old friend.
“Normally I’d tell young fellas like you to stop bothering an old man like me with questions like that. But I’ll indulge you, since I like you.”
“That’s oddly friendly…”
The old man gives me a toothy smile.
“I am oddly friendly, aren’t I? Well, like I said, a lot of people my age, all they think they can look forward to is their deaths. They look back at their lives and most of what they see is the good moments and a whole lot of regret that they wasted so much time on a useless job, or people who didn’t deserve it. Once you see that it’s a big waste of time to be stuck in the past, you can start enjoying your life, even at my age. I have a lot to look forward to. It’s in the small things, like going to a cafe and ordering a cup of coffee. Enjoying the sun coming in from the windows in the morning. Sitting inside when it’s stormy outside and reading a good book with my cat on my lap. And meeting you every now and then and talking about life. Giving advice, even though you solve most of your problems yourself and you don’t even know it. I’ll happily take credit for it, of course,” the man says laughing. I join his laughter, then he enters a coughing fit. I help him by patting him on the back and before too long, his breathing seems to be back to normal.
“Thank you, lad,” he says.
“You’re welcome.”
“I think you’re on the right track, you know. You seem to have good grasp on life and the things that truly matter by now. Try to hold on to that.”
I smile at him.
“I will, and perhaps one day I’ll be the old man giving advice to a stranger on this bench.”
The old man fixes his gaze on the water and the corners of his lips curl up in a warm smile.
“Try looking in the mirror again in thirty or so years. And maybe you’ll find me there,” he says.
I smile back at him and get up.
“Hopefully,” I say, “Have a nice day, sir.”
“Likewise, lad.”
As I continue my walk, I turn back and look at the bench, only to find that it’s empty. A comforting warmth covers me, along with a deep feeling of gratitude. I smile and walk on. Time to move forward. It’s the only way time goes for us.

Copyright © 2020, Jeffrey Debris

Review: Als katten van de wereld verdwijnen — Genki Kawamura

Genre:                    Fictie / Magisch realisme
Uitgever:               Meulenhoff
ISBN:                      9789029093385
Uitvoering:            Hardcover
Aantal pagina’s:   200
Uitgave:                 2019

Japanse (pop)cultuur en verhalen zijn altijd al onderdeel geweest van mijn leven. Ik ben opgegroeid met SEGA en Nintendo consoles en de meeste videogames die ik speelde waren van Japanse developers. Later kwam ik ook in aanraking met anime en de Japanse stijl van verhalen vertellen heeft mij daardoor altijd gegrepen.

9200000108605288.jpg

Lees verder “Review: Als katten van de wereld verdwijnen — Genki Kawamura”