Hartelijk dank aan Uitgeverij Hamley Books voor het beschikbaar stellen van het recensie-exemplaar in ruil voor mijn eerlijke mening.
De zusjes Celi en Phaun wonen samen in hun huisje in het prachtige Wederwoud. Celi is echter ernstig en ongeneeslijk ziek, waardoor Phaun de zorg draagt voor haar oudere zus. Ze cijfert zich hier behoorlijk door weg, al neemt ze de verzorging met alle liefde op zich. Maar dan op het moment dat Celi steeds meer en meer lijkt te verslechteren doet er zich een unieke kans voor. Er lijkt een oplossing te bestaan om Celi te kunnen genezen, echter is dit er een met een prijs. Phaun bedenkt zich geen moment en start zo snel mogelijk aan haar queeste door het Wederwoud… Dit brengt vele gevaren met zich mee en zal het uiterste van haar vragen. Zal Phaun sterk genoeg zijn om hier zich tegen te kunnen wapenen?
“Als we niet beter weten, hoe weten we dan dat het juist is waar we in geloven?”
De cover van het boek is weer eens een plaatje, iets wat je absoluut aan Uitgeverij Hamley Books wel kan overlaten. Het maakt je gelijk nieuwsgierig naar het verhaal en die letters van de titel zijn echt stunning.
Het verhaal zelf is vanaf het begin af aan al pakkend en neemt je al heel snel mee de wereld in van Celi en Phaun. Toen ik het boek had opgepakt om te gaan lezen had ik het dan ook in no time uit.
Het verhaal is lekker vlot geschreven en de personages zijn goed uitgewerkt waardoor je al snel een band met ze opbouwt. Het is geschreven vanuit Phaun haar kijk op de wereld, het is in haar ik-vorm geschreven waardoor je Phaun dan ook het allerbeste leert kennen. De cliffhanger aan het eind is echt killing…. nu moet ik dus wachten tot het volgende deel uitkomt tot ik weet hoe het verder gaat…aaargh. Niettemin is die cliffhanger wel ontzettend goed en daardoor vergeef ik het Valentijn dan ook wel, hahaha. Ik ben absoluut mega nieuwsgierig naar het volgende deel en hoop daarin de wereld en haar regels, de personages en de wetten en al nog beter te leren kennen.
“De dingen die ik had meegemaakt, de dingen die ik had gezien…Hadden ze me dusdanig veranderd? Was er geen weg mee terug? “
Hartelijk dank aan Uitgeverij Hamley Books voor het beschikbaar stellen van het recensie-exemplaar in ruil voor mijn eerlijke mening.
Flaptekst:
Een mysterieus wolkendek verschijnt aan de hemel en hult de wereld in duisternis. De mensen in Vera’s omgeving beginnen zich anders te gedragen. Nog even kan Vera genieten van dat wat ze het liefste doet: schilderen, het liefst bloemen. Maar die verwelken en de kleuren verdwijnen. En buiten dreigt gevaar. De veranderingen in Vera’s familie en vriendengroep eisen al haar aandacht op. Thuis lopen de dingen uit de hand, de wanhoop komt steeds dichterbij. En dan verschijnt de schim. Is er nog een weg terug naar het licht?
Als eerste moet ik gewoon even kwijt dat ik deze cover echt gaaf vind, het kleurenspel met blauw, de prachtige mysterieuze en creepy takken met scherpe doornen eraan en het lettertype. Alles past zo perfect bij elkaar, het spreekt zo aan en je wil dan ook gewoon niet anders dan onmiddellijk beginnen met lezen in het boek zodra je hem in handen hebt. Wat ik dan ook gedaan heb, kreeg het boek eergisteren binnen en morgen komt deze recensie online in de blogtour, daar zat ik dus ook totaal niet mee. Foto gemaakt voor op social media en lezen maar 😀
“Als de kleur uit de wereld verdwijnt”
Ja, wat zou jij dan doen? Ik persoonlijk zou echt gek worden, ik ben een nachtmens hoor, maar net als elk levend wezen en elke plant heb ik zon nodig en de prachtige kleuren die de natuur ons schenkt. Dus stel je voor dat er ineens van de ene op de andere dag een gigantisch duister wolkendek boven de aarde verschijnt, dat geen enkel licht meer doorlaat, zelf niet dat van de maan en de sterren, je zult dus volledig in het duister leven. Met alleen het licht van elektriciteit. Zou jij dat aankunnen? Dit overkomt Vera in haar wereld, van het ene op het andere moment is er nergens meer een sprankje natuurlijk licht meer. Wat begon met een gigantische onverklaarbare storm, eindigde met de Duisternis. Al snel spreken ze op het nieuws over dat het iets paranormaals zou moeten zijn, maar wat precies, daar heeft niemand een antwoord op. Langzamerhand beginnen de mensen om Vera heen ook steeds meer te veranderen in hun gedrag, ze worden argwanend, angstig, kwaad en ga zo maar door. Vera probeert iedereen zo goed mogelijk te helpen en alles in de juiste banen te leiden, maar daardoor vergeet ze wel erg vaak om zelf eens “nee” te zeggen…En of dit nou wel echt zo verstandig is?
“Er staat iets te gebeuren, Vera. Ik voel het. Het is niet veilig.”
Stille Duisternis is een boek dat me vanaf de allereerste bladzijde al voor zich wist te winnen en waarom wist ik eigenlijk nog niet eens gelijk. Sowieso is de schrijfstijl van Fenneke er een die zo ontzettend vlot en beeldend is waardoor je gewoon verder wilt lezen, je ziet alles voor je ogen tot leven komen en de personages zijn goed neergezet. Maar ook die hele Duisternis en alles wat eromheen gebeurd wist me zo te intrigeren. Ik had het boek dan ook echt in no time uitgelezen. Buiten dat het een verhaal is over de kracht van vriendschap geeft het boek ook goede inzichten in hoe mensen gebukt kunnen gaan onder allerlei dingen en dat een luisterend oor, een knuffel of gewoon even er zijn voor een ander, zo ontzettend belangrijk is. Het verhaal laat je zien hoe ontzettend belangrijk kleuren en licht zijn in ons leven. Hoe hard we dat allemaal nodig hebben.
“Voor het eerst zag ze haar lachen, met lichtjes in haar ogen en ze wist dat ze iets goeds had gedaan. Misschien was er niet alleen nog maar ellende op deze wereld.”
Ik ben door het lezen van dit debuut ontzettend nieuwsgierig naar het werk van Fenneke in de toekomst, want dat ik meer van haar wil lezen, dat is zeker 🙂
Hartelijk dank aan Uitgeverij Hamley Books voor het beschikbaar stellen van het recensie-exemplaar in ruil voor mijn eerlijke mening.
Flaptekst: Bij de terugkeer van Liv’s vader uit Amerika wordt haar leven volledig omgegooid. Hij is immers niet langer meer de man waar ze altijd naar opkeek, waardoor hun vader-dochter relatie compleet de mist in gaat. Een normaal onbezorgd tienerleven lijkt niet voor haar bestemd te zijn, tot ze Jasper ontmoet. Jasper, die haar hart op korte tijd verovert. Hij laat haar wegdromen onder een hemel van sterren. Maar niet alle sterren schitteren als kristal. Sommigen zijn zo hard als karton.
Allereerst de cover, want hoe simpel die eigenlijk ook is, tegelijkertijd straalt het zo’n warme en knusse sfeer uit. En ik kreeg gelijk zin in koffie met caramel touch… thank you for that! 😛 Het is gewoon echt zo’n uitnodigende cover, je krijgt gelijk zin om het boek op te pakken en te gaan lezen en dat heb ik dan ook snel gedaan 🙂
Maar zo lieflijk als de cover eruit ziet zo anders is het verhaal, want my goth, wat gebeurt er veel in het leven van Liv. Het begint als een redelijk rustig verhaal, maar gaandeweg bouwt het zich steeds verder op en krijg je meer en meer te weten van wat er allemaal gaande is en nog gaat gebeuren. Liv haar leven staat werkelijk op zijn kop. En de dingen die er gebeuren komen niet over als dat het alleen maar in een fictief verhaal zou kunnen voorkomen, nee, het kan iedereen overkomen. Ik denk dan ook dat vele andere meiden van Liv’s leeftijd zichzelf in haar zullen herkennen. Ze is geen meid die werelden overwint zoals in fantasy verhalen, nee ze heeft haar eigen leven te leven en dat is al moeilijk genoeg met alles wat er om haar heen gebeurt. En dan wordt ze verliefd op Jasper, een intens lieve en mooie jongen, alleen hij lijkt volledig onbereikbaar voor haar en daarbij een jongen als hij kan iedereen krijgen, dan ziet hij toch zeker niets in haar. De twee tieners bouwen langzamerhand een mooie, diepe vriendschap op, maar of het ooit meer zal zijn dan dat?
“Wat is er gebeurd met het beeld dat iedereen ons als kind gaf? Waar zijn de happy endings van alle sprookjes gebleven? Misschien heeft Jasper gelijk en moet ik me ook afvragen of er echt niet iets is als houden van. Sterker nog: of houden van er nog toe doet.”
Kartonnen Sterren is een verhaal dat aan de ene kant heerlijk relaxt wegleest, maar laat ook heel goed zien dat het leven niet alleen maar over rozen gaat en dat er verdriet in verschillende gradaties bestaat, onzekerheid en al. Maar het allermooiste is, dat hoe donker het soms ook kan zijn en hoeveel verdriet je dan ook kan hebben er altijd ergens wel een heldere ster zal schijnen die het lichtje weer laat opbloeien. Dit verhaal is absoluut mooi en ik heb echt een traan of wat weg moeten pinken op een gegeven moment, maar juist dat ik me zo in kon leven in het verhaal, maakt het ook zoveel echter. De band die je met Liv en de andere personages krijgt is mooi en voelt echt en dat is een van de dingen die dit boek zo goed maakt.
“Zonder liefde, zou de wereld niets zijn.”
Seren J. Smedts is de jongste auteur waar ik ooit een boek van heb gelezen en met dit debuut, dat zij schreef op haar zestiende heeft ze nu al een aardige indruk op me weten achter te laten. Ik ben dan ook razend nieuwsgierig hoe zij zich verder zal gaan ontwikkelen en wat we nog meer van haar hand te lezen krijgen, want een ding heeft ze met dit boek al wel bewezen, schrijven zit haar in het bloed. En ik, ik zou graag nog heel veel meer van haar willen lezen. Hamley Books heeft er wederom een absolute topper bij!
“Dan zie ik hem. Een licht, fel puntje dat tevoorschijn komt achter een wolk. Zo fel, dat zelfs de maan er niets bij is.”
Hartelijk dank aan Uitgeverij Hamley Books voor het beschikbaar stellen van het recensie-exemplaar in ruil voor mijn eerlijke mening.
Waarschuwing die voorin het boek staat en mij ook nuttig lijkt om te delen gelijk :* Dit boek bevat gevoelige inhoud over depressie en zelfpijniging bij jongeren. Indien je hier zelf ook gevoelig voor bent, wees dan voorzichtig bij het lezen.*
In dit verhaal maken we kennis met Liv en Emerald, twee meiden die samen al een fiks verlies in hun jonge leven hebben meegemaakt. Zo is Liv met haar moeder verhuisd naar de andere kant van het land na het overlijden van haar vader. Ze proberen daar hun leven weer op te pakken en opnieuw te beginnen. Op haar eerste dag in de kantine leert ze Emerald kennen, al lijkt die nogal op zichzelf en geeft niet echt de signalen af dat de twee ooit vriendinnen zullen worden. Maar dan worden ze partners voor de rest van het jaar voor hun gezamenlijke les natuur/scheikunde. Al snel ontwikkelt zich een hechte vriendschap tussen de twee meiden. Ze komt te weten dat Emerald ook een groot verlies heeft geleden, haar zus is een jaar geleden omgekomen bij een verkeersongeluk, ze zegt dat ze ermee kan leven, alleen of dat ook wel echt de waarheid is? Hoe hechter de vriendschap wordt hoe meer vragen Liv over Emerald begint te krijgen. Ze draagt altijd lange kleding en als Emerald erachter komt waarom dat is, krijgt ze de schrik van haar leven.
“Ik wil zo graag vragen naar Emerald’s littekens en uitgelopen mascara. Ik wil dat ze met me praat, dat ze me alles vertelt. Ik wil weten waarom ze zo betrapt keek in de badkamer, terwijl ze alleen maar naar de tandpasta zocht. Ik wil weten waarom ze het mij niet kan vertellen. Maar wat als ze het me vertelt en me dan niet meer wil zien?” — blz.114—
Het gedrag van Emerald begint hoe verder de vriendschap gaat zich steeds vreemder te ontwikkelen, ze lijkt de hele boel bij elkaar te liegen en Liv begrijpt absoluut niet waarom. Ook gedraagt ze zich heel erg bezitterig en kan van het ene op het andere moment ineens onwijs kwaad worden. Liv besluit haar op een gegeven moment hierop aan te spreken, dit loopt alleen niet zo best af, Emerald wordt woest en beschuldigt haar van verschrikkelijke dingen. Liv denkt dat het het beste is om haar even met rust te laten en weer met haar te praten als ze is afgekoeld….maar dat loopt volledig anders af dan wat ze verwacht had. De levens van beide meiden staat volledig op hun kop en Liv probeert er alles aan te doen om Emerald bij te staan, maar in plaats van dat ze dat toelaat, lijkt ze steeds vreemder te doen. Ze heeft totaal geen oog voor hoe het met Liv gaat en probeert haar zelfs een vriendje op te dringen, iets waar Liv helemaal geen behoefte aan heeft…een vriendje is wel het laatste waar ze behoefte aan heeft. Terwijl Liv probeert alles zo goed mogelijk te doen, krijgt ze weer contact met haar vroegere beste vriendin, hierdoor wordt ook het verleden voor Liv weer opgehaald over haar vader en komt ze erachter dat ze zijn dood misschien toch nog niet zo goed verwerkt heeft als dat ze dacht.
“Ik knik en snik nog wat, terwijl ik lach vanbinnen. And that’s how it’s done.” —blz.196—
Voor verdriet heeft niemand tijd is het debuut van Monica Haak en wat voor eentje. Het verhaal neemt je mee in een rollercoaster van emoties en al. Ik kon me inleven bij beide hoofdpersonages, al kon ik Emerald soms zelf wat aandoen. Ik leefde absoluut mee met haar verdriet en vond het echt verschrikkelijk voor haar dat ze zoveel leed, maar voor haar gedrag naar Liv toe kon ik werkelijk geen respect opbrengen. Dat manipulatieve gedrag vond ik echt zo not done. Ikzelf weet met mijn psychische ziekte en aandoeningen heel erg goed wat verdriet en depressie met je kunnen doen, maar om dan via manipulatie je zin proberen te krijgen is voor mij op geen enkele manier goed te praten, ik vond dat echt zo walgelijk. Begrijp me niet verkeerd, ik voelde absoluut met Emerald mee en begreep haar pijn ook daadwerkelijk alleen haar manier van handelen naar Liv vond ik gewoon echt niet goed te praten. Leefde daardoor ook zo mee met Liv, zij heeft het ook absoluut niet makkelijk, is haar vader verloren, twijfels over geaardheid en haar nieuwe beste vriendin is ziek. Ze probeert haar aan alle kanten te helpen, maar wordt soms gewoon gebruikt. Natuurlijk snap ik heel goed dat je van verdriet aardig kunt doordraaien en depressie is heftig al helemaal als je er ook suïcidale gedachten door hebt. Ik begrijp het door en door, weet hoe het voelt en hoe het gaat, maar een ander daarvoor zo bewerken dat ze alles voor je doen, nee, not done.
Dat ik dus vervuld werd met allerlei emoties door het lezen van dit verhaal is wel duidelijk, maar dat betekend ook echt dat het onwijs goed is geschreven. Het gebeurt namelijk, dit soort dingen. Mensen worden depressief, mensen doen aan zelfkastijding en er zijn mensen die zelfmoord plegen of een poging doen tot. En dat maakt dit boek zo ontzettend belangrijk, want ik ben een groot voorvechter dat het taboe rond deze onderwerpen doorbroken wordt. Dat je je niet meer hoeft op te sluiten voor de wereld omdat ze gelijk een oordeel over je hebben, maar je je juist, hoe ongelooflijk klote je ook voelt, gehoord wordt. Want dat is zo ontzettend belangrijk. Monica heeft echt een goed verhaal geschreven, een ware gevoelens rollercoaster, maar ook een over de kracht van vriendschap. Want als er iets is wat de zwaarste gebroken harten wel kan helen, dan is het dat wel. En dat komt in dit boek zo ontzettend mooi ook naar voren. Echt heel erg mooi geschreven. Maar inderdaad zoals in het boek voor je begint met lezen en ik hier boven in mijn recensie ook heb gequote het is een verhaal met behoorlijk gevoelige onderwerpen die niet voor iedereen slim zijn om te gaan lezen. Desondanks zeker een aanrader!
“Er is in het leven geen antwoord op wat je zou moeten doen, als je maar iets blijft doen. Het leven is geen sprint, het is een marathon. Ren niet naar de eindstreep, maar kijk om je heen en geniet van het uitzicht. Adem de frisse lucht in, voel de wind op je gezicht en luister naar de vogeltjes of de regen op een wat mindere dag. Voel hoe je haren door de war vliegen. Zelfs als het stormt en regent: kijk om je heen en voel hoe je leeft.” —blz.263—
*Ben je zelf ook gevoelig voor depressie, donkere gedachten of wil je van je af praten? Weet dat er dan hulp voor je is.
Voor Nederland: 113 – zelfmoordpreventie Voor België: 1813 -Tele-onthaal.
Hartelijk dank aan Uitgeverij Hamley Books voor het beschikbaar stellen van het recensie-exemplaar in ruil voor mijn eerlijke mening.
Het allereerste wat je natuurlijk opvalt aan een boek is de cover en wauw….deze is gewoon echt adembenemend mooi. De kleurencombinatie, de adelaar die zo’n belangrijke rol speelt in dit boek en het lettertype, gewoon alles aan het design is werkelijk waar geweldig. Zo’n boek dat je alleen al koopt om de cover…maar dan… is het verhaal ook zo goed? Dat is natuurlijk wel altijd weer de vraag.
Ik kan je zeggen;Hell yeah! Freaking love this book!Emmelie Arents heeft met dit debuut zo’n onwijs gaaf, meeslepend en geweldig goed verhaal neergezet. Dit is wat ik fantasy noem, ik begon met lezen en kon (en wou) het boek gewoon niet meer wegleggen, ik moest en zou weten hoe het verder ging, hoe het af zou lopen en heb het boek dan ook in een ruk uitgelezen.
Joana Sky wordt volledig ten onrechte beschuldigd van het beoefenen van magie op haar verloofde. Ze zou een hartbewerking over hem hebben uitgesproken. Hierdoor worden zij en haar verloofde veroordeeld tot de doodstraf, maar net op het moment dat de beul zijn werk kan doen wordt Joana gered. De koning heeft andere plannen met haar en wil dat zij voor hem komt werken. Nou ja….werken? Eigenlijk heeft ze hier niets over in te brengen en heeft ze te doen wat hij wil. Ze moet en zal zijn meest machtige en sterkste wapen worden, het meisje dat de macht heeft om iemands leven te nemen… Het leven van zijn vijanden…”De adelaars“. Een groep rebellen die tegen de koning zijn, zij die streven naar gelijkheid, vrijheid en die zoveel meer onrecht uit de wereld willen helpen. De koning wil dat Joana ze volledig te gronde richten, iets wat Joana absoluut niet wil. Zij heeft juist respect voor deze rebellengroep en wilde niets liever dan zich bij hun aansluiten om zo te zorgen dat de koning van zijn plek wordt verstoten. Niet de adelaars zijn hier de bad guys, dat is de koning zelf met zijn giftige, tirannieke gedrag. Niemand zal ooit vrij zijn zolang hij aan de macht is. Toch kan ze niet anders dan haar lot ondergaan en zal ze de trainingen om de sterkste bewerker ooit te worden moeten volgen, of ze dit nou wil of niet. Zal Joana het lukken om haar hart te wapenen tegen dit onrecht en overeind te blijven staan of zal ze toch moeten doen wat de Koning haar opdraagt?
“Ik weet niet of dit soort gevangenschap een beter vooruitzicht is dan executie,’ mompelde ik. ‘Voor de tweede keer in korte tijd verlies ik mezelf. Alleen denk ik dat er deze keer niemand zal zijn om mij te redden.” -blz.53-
Emmelie Arents heeft met het schrijven van dit boek een absolute plek in de top verdiend. Vanaf de allereerste pagina tot aan de laatste bladzijde wist ze me in vervoering te brengen en nam me mee de wereld van Joana in. Bij elk woord dat zij geschreven had kwam er steeds meer van deze fantasy wereld tot leven voor mijn ogen en ik heb me werkelijk waar geen seconde verveeld. Want wauw, wat is dit verhaal waanzinnig gaaf en goed. Als je dit boek nog niet in je bezit hebt, twijfel dan niet en ga het aan je collectie toevoegen, alleen de cover is het al waard, maar het verhaal zelf laat je ook zeker niet in de steek. Emmelie heeft een ontzettend spontane en enthousiaste schrijfstijl, waardoor je niet meer wilt stoppen met lezen. Spannende plottwists, intriges, liefde, verraad en ga zo maar door. Alles wat je in een fantasy zoekt vind je in dit verhaal. Ook het artwork bij elk hoofdstuk is verbluffend mooi, het heeft echt iets van de Victoriaanse stijl en laat ik daar nou echt helemaal weg van zijn. Al met al het hele boek is gewoon een must have voor je boekenkast. Je zal er zo geen spijt van krijgen. Ik kijk zo onwijs uit naar haar volgende boeken, met mij heeft ze er absoluut een fan bij in ieder geval!
“Na een korte stilte zei hij: ‘Ik heb toch niet veel meer om voor te leven.’ Ik glimlachte verdrietig. ‘Dat is iets wat we gemeen hebben.’ -blz.147-
The Book Dragon's Nook 