The Book Dragon's Nook

Jeffrey’s vierde wrap-up van 2020

Daar zijn we dan al aan de vierde editie van 2020 van mijn wrap-ups! Ik heb wederom vijf boeken gelezen en wil ze kort even nalopen met jullie om te zeggen wat ik er nou van vond ten opzichte van mijn verwachtingen. Maar, als eerste heb ik een andere mooie boodschap, want: Ik heb mijn Goodreads Reading Challenge voor 2020 al voltooid! Whoop whoop! Heel eerlijk gezegd had ik niet verwacht dat ik al in de eerste vijf maanden van het jaar mijn leesdoel zou halen, maar een paar dingen liggen daar aan ten grondslag. Ten eerste kwam ik onverhoopt veel thuis te zitten (zoals velen natuurlijk, vanwege Corona), maar ik heb ook echt die leeslust weer terug van vroeger en dat is echt een heerlijk gevoel!

Maar goed, laten we eens kijken naar de boeken die ik de afgelopen tijd heb gelezen! Daar gaan we 🙂

Dit was de selectie, drie fictie en twee non-fictie boeken. 🙂

Abdij van de Nacht — Ellis van Zijll

Dit boek hadden we tijdens het Boek10 evenement van Godijn Publishing meegekregen als recensieboek. Alleen de kaft nodigt al uit tot lezen, vond ik zelf! Ik had geen idee wat ik precies van Ellis van Zijll kon verwachten. Dit is haar debuut en wat voor eentje! Al snel waan je je in haar fantasywereld waar de hoofdpersoon onderdeel wordt van een sekte die een wolvengod aanhangt. Het boek is van begin tot eind spannend en ik kan dit boek dan ook niet genoeg aanraden! Voor mijn volledige review, check deze link! Nu is het wachten op het volgende deel, want ik wil graag weten hoe het verder gaat 😉

Monsterlijke Microben — Marc van Ranst & Geert Bouckaert

Dit kinderboek was erg leuk om te lezen, al wist ik niet zo heel goed of een kinderboek mij wel zou kunnen bekoren. Het vertelt in simpele taal wat microben precies zijn en waarom virussen zo gevaarlijk zijn. Ook bevatte het boek diverse multiple choice toetsen en staan er achterin diverse experimenten die je uit kunt voeren om meer te leren over de wondere wereld van de micro-organismen! Zeker in deze tijden een interessant boek dat vooral dus voor kinderen en hun ouders een goede manier is om ze iets bij te brengen over bijvoorbeeld het Corona virus. Ik heb er ook nog een aantal dingen uitgehaald die ik niet wist, dus het is zeker niet alleen voor kinderen een nuttig boek! Check mijn review via deze link!

In tijden van besmetting — Paolo Giordano

Dit boekje heb ik van Bren gekregen en het is een essay geschreven door een Italiaanse arts die midden in de crisis zat. Italië is natuurlijk ernstig getroffen door het Corona virus en dit boekje gaat in op het gevaar van het virus, dat we niet te licht moeten denken, maar wat het vooral wil doen is mensen hoop geven dat alles weer beter gaat worden. Ik had wel een beetje gemengde gevoelens over het boekje, mede omdat veel informatie al bekend, of zelfs verouderd was, maar omdat de schrijver vooral een boodschap van hoop mee wil geven kon ik hem uiteindelijk beter waarderen. Mijn eerlijke mening is uiteraard te lezen in mijn review!

City of Bones — Cassandra Clare

Het was hoog tijd dat ik eens een boek ging lezen in het Shadowhunters universum van Cassandra Clare. Deze boeken zijn zo geliefd door Bren dat ik écht moest weten waarom dat nou zo was. Ben ik nu fan? Ik geef eerlijk toe dat ik het echt een heerlijk boek vond, ja! Ik ga dus ook zeker verder, wat betekent dat Bren mij nu al verslaafd heeft gemaakt aan twee series… Warrior Cats en Shadowhunters. Waar houdt het op? 😛 Geen idee, maar ik heb echt genoten van het boek, ondanks dat ik wel wat puntjes van kritiek had, maar dat heb ik nog meer op mijn eigen fandoms. Zoals je hierna kunt lezen 😉 Mijn volledige review voor City of Bones is uiteraard ook op ons blog te lezen!

Star Wars: Queen’s Shadow — E.K. Johnston

Het gevaar van Star Wars fan zijn is dat er zo veel naast de films is. Series, boeken, comics, noem maar op. Het is dan ook bijna niet te volgen als je alles wilt bijhouden, of je moet alleen maar non-stop Star Wars willen lezen, zien en horen. Dat gaat zelfs deze fanboy te ver, dus ik kies altijd welke boeken me interessant lijken. Padmé Amidala is een favoriet personage van me en ik was dan ook super benieuwd naar dit boek. Helaas was dit er voor mij eentje die de plank redelijk missloeg met een verhaal dat maar niet echt op gang leek te komen en waar ook vrij weinig in gebeurde. Voor mij is Star Wars toch meer echt Wars en dit boek was meer Star Politics. Een boek waarin dat wél goed is uitgewerkt is Darth Plagueis, waar je ziet hoe deze Sith Lord met zijn nieuwe apprentice Darth Sidious de boel op stelten zet. Ik had gehoopt op meer van dat, maar helaas. Op naar de volgende 😉 Mijn volledige review is hier te lezen!

Dat was ‘m!

Mijn vierde wrap-up is bij deze weer een feit! Al met al veel goede boeken, maar toch ook wat missers deze keer, helaas. Van de week post ik mijn volgende vijf TBR boeken, daar zit weer wat meer non-fictie in, want ik heb zin om nieuwe dingen te leren! 🙂

Hopelijk vonden jullie deze wrap-up leuk om te lezen! Ik vond het in ieder geval weer leuk om erover te schrijven 😉

Happy reading!

Liefs,

~Jeffrey

Review: Queen’s Shadow — E.K. Johnston

Genre:	Science Fiction
Uitgever:	Disney Lucasfilm Press
Serie:	Star Wars
ISBN:	978-136802425-9
Uitvoering:	Hardcover
Aantal pagina’s:	345
Uitgave:	Maart 2019

Queen’s Shadow is het tweede boek van E.K. Johnston in het voor mij zo geliefde Star Wars universum. Wederom speelt in dit verhaal een vrouwelijk karakter de hoofdrol. Na een boek over Ahsoka Tano te hebben geschreven dat zich tussen Episode 3 & 4 afspeelt volgen we in dit boek Padmé Amidala. Dit boek gaat over de periode waarin ze aftreedt als koningin en haar carrière begint als senator in de Galactic Republic. Maar is dat ook een beetje spannend, of is het alleen maar politiek geneuzel?

E.K. Johnston had met het boek van Ahsoka een redelijk goed boek neergezet die zich focust op één personage. Mijn grootste kanttekening toen was dat het nogal even duurde voor het verhaal op gang kwam en dat het ook wel echt helpt als je eerst de Clone Wars hebt gezien, zodat je weet hoe het er met Ahsoka aan toe gaat. Dat laatste geldt ook voor dit boek, want je moet wel weten wie Padmé is en je zou dan dus toch minimaal de prequel trilogie gezien moeten hebben. Eigenlijk lijken deze boeken geschreven te zijn voor de échte fans (ik dus) die meer willen weten over een specifiek personage. En dan is het natuurlijk erg tof dat er van dit soort boeken verschijnen!

Queen’s Shadow gaat dus over de tijd waarin Padmé geen koningin van Naboo meer is. Het boek is opgedeeld in vijf delen met elk wat hoofdstukken. In het eerste deel volgen we haar als ze aftreedt en vervolgens een aanbod krijgt om als senator voor Naboo verder te gaan. Dit is een aanbod dat Padmé natuurlijk niet aan haar voorbij kan laten gaan. Ook leren we alle handmaidens kennen, maar ze hebben allemaal namen die zoveel op elkaar lijken dat ik geen idee had wie wie was. We hebben bijvoorbeeld Sabé, Rabé, Cordé, Saché en nog een stel waar ik de namen van kwijt ben. Nu was het hele idee natuurlijk al dat de handmaidens allemaal ook als body double voor Padmé kunnen fungeren, maar dat ze ook nog eens namen hebben als Kwik, Kwek en Kwak helpt nou niet om een band met ze te krijgen.

Ook dit boek lijdt weer aan een zeer trage start en nadat ik door de eerste twee delen heen had geworsteld vroeg ik me af of er nog wel echt iets boeiends zou gebeuren. Er zit weinig actie in het boek en alles draait om het senatorschap en hoe Padmé daar een weg in vindt en bondgenoten maakt met belangrijke figuren als Bail Organa en Mon Mothma. Toch kabbelt het de hele tijd maar een beetje voort en zit er op een gegeven moment ook een stuk in het verhaal waarin Padmé uitgenodigd is op een feest en daar ter plekke een switch moet uitvoeren met een van haar handmaidens. Hier wordt heel erg veel aandacht aan besteedt, maar uiteindelijk vroeg ik me echt af waarom ze überhaupt die switch perse nodig hadden, want die handmaiden die zich als haar voordoet had dat prima al vanaf het begin kunnen doen. Het voelde in ieder geval vrij nutteloos aan en compleet onlogisch.

Heb ik nog iets positiefs te melden over dit boek? Want ik weet dat ik erg kritisch ben (wat ook moet als Star Wars fan 😛 ). Ja, ik heb echt wel kunnen genieten van dit boek, omdat het je een beter beeld geeft van hoe de Republic werkt en ook leer je meer over personages die je in de series alleen even kort voorbij ziet komen. Vooral vanaf het moment dat Padmé ook met de latere Rebellenleiders in contact was werd het verhaal interessant en wilde ik graag verder lezen hoe alles ging aflopen. Toch gebeurt er relatief weinig om het boek heel erg aan te bevelen en zou ik dit boek alleen lezen als je een mega Padmé fan bent en alles over haar wilt weten. Andere Star Wars fans kunnen beter de Thrawn trilogie gaan lezen, als ze zich willen wagen aan boeken in A Galaxy Far, Far Away… 😉

Cover: 🌟🌟🌟🌟½
Vertelling: 🌟🌟🌟🌟
Originaliteit: 🌟🌟🌟
Verhaal: 🌟🌟½
Lettertype: 🌟🌟🌟
Papiergeur: 🌟🌟🌟🌟
Overall: 🌟🌟🌟

Happy Reading!

Liefs,

Jeffrey

Review: Titanium – Mara van Ness

Genre: Scifi
Uitgever: Quasis
ISBN: 978-94-98099-43-3
Serie: De zwijgende aarde #3
Uitvoering: Paperback
Aantal pagina’s: 153
Uitgave: Juli 2019

Met dank aan Uitgeverij Quasis voor het beschikbaar stellen van het recensie-exemplaar in ruil voor mijn eerlijke mening.

“Titan, begin 24e eeuw.

Het Las Vegas van het zonnestelsel. Vergok je geld in een van de casino’s, surf op de methaanzeeën of bezoek een van de ‘kuuroorden’ waar elke maas in de wet benut wordt om je levensduur te rekken zonder je belastingvoordeel kwijt te raken.

Wanneer het contact met de aarde verbroken wordt, strandt wetenschapster Emmelie hier zonder geld of meetapparatuur. Om zich bezig te houden stort zij zich op haar oude liefde: theoretische natuurkunde. Tijdens haar zoektocht naar de Theorie van Alles stuit zij op een schandaal dat de manier van leven op Titan weleens op zijn kop zou kunnen zetten…”

Titanium is het derde deel in “De Zwijgende Aarde” scifi reeks, elk boek is door een andere auteur geschreven en ook elk met een apart genre. Zo valt Titanium onder absurdistische feelgood. Feelgoods lees ik vaak zat, maar een absurdistische had ik nog nooit van gehoord, laat staan gelezen, dus dat maakte me nog meer benieuwd naar dit boek. Maar het heeft absoluut woord gehouden aan het absurdistische gedeelte, want absurd was het zeker weten! Maar wel op een grappige manier. De polsband die Emmelie draagt heeft me menigmaal laten lachen en ik zou er echt heel wat over hebben om die zelf ook in bezit te hebben. Ik hou van sarcasme en vind het heerlijk als dat in boeken terug komt, alleen werd het soms te voorspelbaar bij sommige personages waardoor het echte sarcastische effect er wel vanaf werd gehaald en dat vond ik toch wel wat jammer. Mara van Ness heeft absoluut een fijne schrijfstijl waardoor je het boekje al snel uit hebt en vooral met Emmelie en Niek een band op kan bouwen.

“Zolang de wet is zoals die is en zolang er puren zijn met geld, zal je altijd dit soort praktijken hebben. Als het niet hier gebeurt, dan wel ergens anders. Dan kun je maar beter er zelf zo veel mogelijk voordeel uit halen, toch?” -blz.37-

Er is nog steeds geen contact met de aarde en hierdoor komt zij vast te zitten op Titan, maar wel zonder al haar apparatuur, want dat is nog steeds op Aarde. Hierdoor is zij genoodzaakt om een baantje te gaan zoeken (die ze gelukkig ook vindt), waardoor ze wel in haar levensbehoeftes kan voorzien. Al snel krijgt ze daar vriendschap met de beste chirurg van Titan, Lotte, alleen de operaties die Lotte uitvoert daar is Emmelie niet erg van gecharmeerd. Ze denkt er zo het zijne van, maar zolang het blijkbaar geaccepteerd wordt is daar nou eenmaal weinig aan te doen. Dan gebeurt er iets waar zowel Lotte als Emmelie niet op zaten te wachten en dat laat hun beider leven en dat van de bewoners op Titan aardig op hun kop staan. Om dit alles tot een goed eind te kunnen brengen zullen de vrouwen flink wat in hun mars moeten hebben…gaat dit ze ook lukken, of raakt Emmelie de enige persoon, Niek, waar zij gek op is dan toch kwijt?

Ik vond Titanium een vermakelijk boekje om te lezen, alleen had ik wat meer diepgang in het verhaal fijner gevonden. Dit omdat alle delen draaien om het letterlijke zwijgen van de aarde waar wij ons op bevinden, maar dan in de 24e eeuw en ik daar toch meer over zou willen weten. Wel vond ik het erg goed gedaan dat de Puren zich verheven voelen boven de mensen die niet “puur” meer zijn en daarmee wordt het racisme van, jammer genoeg vandaag de dag, heel subtiel aangehaald. Dit vond ik erg goed gedaan, want laten we eerlijk zijn, wat maakt het uit als je anders bent dan anderen, of een andere huidskleur hebt, we hebben allemaal bloed door onze aderen stromen en niemand is verheven boven een ander. Het is een leuk boekje en je vermaakt je er absoluut een paar uurtjes mee en ik vermoed dat het volledige verband met alles pas bij elkaar komt als je alle vijf de delen die deze serie bevat hebt gelezen. Daar ben ik dan ook zeker benieuwd naar. Het schandaal dat Emmelie ontdekt op Titan is er wel een van absurde proporties waar je toch eigenlijk niet eens over na wilt denken dat zoiets zou kunnen gebeuren. Al gebeuren dingen als dat natuurlijk al wel op de zwarte markt, maar dat het een soort van wordt gedoogd door de mazen in de wet, daar zou je als mens toch niet aan willen denken. Toch durf ik dit boekje zeker aan te raden aan andere lezers die van humor houden en scifi, verwacht alleen geen hoogstaand science fiction verhaal, maar dat is met dit deel dan ook niet de bedoeling lijkt me. Maar vermakelijk is het absoluut 😀 Ik ben dan ook zeker benieuwd naar de rest van de serie en of het zwijgen van de Aarde tot een oplossing gaat komen.

Cover: 🌟🌟🌟🌟
Vertelling: 🌟🌟🌟🌟
Originaliteit: 🌟🌟🌟🌟
Verhaal: 🌟🌟🌟1/2
Lettertype: 🌟🌟🌟
Papiergeur: 🌟🌟🌟
Overall: 🌟🌟🌟1/2

Happy Reading!

Liefs,

Bren

Review: Hotel Silvermaen – Marieke Frankema

Genre: Kinderboek vanaf 10 jaar
Uitgever: Nimisa Publishing
ISBN: 978 94 9 23 37 146
Uitvoering: Paperback ( met cd!)
Aantal pagina’s: 110
Uitgave: Oktober 2016

Hotel Silvermaen valt als allereerste op door de prachtige vormgeving op de cover. Een oude boom die over de gehele omslag doorloopt, met een heldere volle maan op de achtergrond en is ook nog eens heel gaaf glow in the dark!!! Hoe awesome is dat! En als je denkt dat dat alles is, zit er ook nog een cd achterin het boek met daarop alle liedjes die je in dit magische, muzikale verhaal al lezende tegenkomt. Dus als je het leuk vindt, kun je gezellig meezingen met alles 🙂 en waan je jezelf al snel in het intrigerende Hotel Silvermaen van Tante Dora. En geloof me, dat wil je echt!

Het verhaal is geschreven voor kinderen vanaf tien jaar, dit omdat er ook wel wat griezelige dingen in voor komen. Maar wel hele gave, griezelige dingen! Nannette is opgegroeid in een verschrikkelijk rot weeshuis, ze verloor haar ouders al op jonge leeftijd en had verder geen familie waar ze terecht kon. Ze wordt heel erg gepest en weet niet of ze ooit wel gelukkig zal worden. Dan komt er een handgeschreven brief voor haar binnen en die brief zou van haar tante Dora zijn. Nannette heeft nog nooit van haar gehoord, ze had toch helemaal geen familie meer? Maar tante Dora vraagt haar in de brief of ze bij haar wil komen wonen, dat is voor Nannette natuurlijk een lot uit de loterij. Haar kans om eindelijk dat rottige weeshuis met die nog rottigere pestkoppen te kunnen verlaten.

Nanette is heel erg bang dat ze haar niet lief zullen vinden, de pestkoppen hebben altijd gezegd dat ze maar stom en raar was, ze is anders dan de andere kinderen. Maar gelukkig is haar angst ongegrond want haar tante vind haar juist hartstikke lief en het lijkt erop dat Bob en Tina dat ook vinden. Zij vinden haar hartstikke lief en normaal…alleen zijn hun dat wel?

Marieke had dit superlieve bericht in het boek geschreven 🙂

“Probeer maar niet aan mij te ontkomen
Ik ben een wezen uit jouw engste dromen
Ik krijg wat ik wil, ik krijg alles gedaan
Zorg dat ik eeuwig kan blijven bestaan.” -blz.34-

Nannette komt er al snel achter dat er heel wat meer bestaat dan alleen maar verhaaltjes uit boeken…sommige verhalen lijken juist eerder tot leven te komen…daar zou je toch eigenlijk bang van worden van bepaalde wezens? Maar Nannette voelt zich al vrij snel thuis bij haar tante en diens personeel van het hotel, alleen komt daar dan toch de Magisch Inspecteur roet in het eten gooien… Hij geeft ze drie dagen de tijd om te bewijzen dat Nannette over magische krachten bezit, zo niet, dan zal ze onmiddellijk terug naar het weeshuis moeten. Vanaf dat moment staat opnieuw de wereld van Nannette op haar kop, ze wil helemaal niet weg uit Hotel Silvermaen, ze wil juist blijven, een echt thuis hebben. En daar begint dan ook het avontuur op zoek naar de magische krachten van Nannette.

“Jullie hebben tot overmorgen middernacht om te bewijzen dat dit mensenkind magische krachten bezit. En de wet wordt niet overtreden. Hij keek nadrukkelijk van tante Dora naar Bob. ‘Veel succes. Dat zullen jullie nodig hebben.’ Hij keek Nannette nog even aan. ‘Pak je koffer maar niet uit.’ -blz.55-

Wat was dit een ongelooflijk leuk verhaal, ik kan hem zeker aanraden aan kinderen om dit te gaan lezen en natuurlijk lekker mee te zingen met alle musical liedjes die in het boek in tekst staan en op de cd worden gezongen. Leef je uit en geniet, want dat is toch het allerbelangrijkste! Maar ik weet ook dat genoeg mensen die heel wat ouder dan 10 jaar zijn echt intens van dit verhaal kunnen genieten. De schrijfstijl van Marieke Frankema is zo heerlijk spontaan, het sprankelt gewoon van de pagina’s af. Ik ga het boek dan ook zeker bewaren voor als mijn neefje en nichtje ouder zijn, zodat zij dit verhaal ook kunnen lezen en gezellig mee kunnen zingen met de liedjes. Wat ik vooral ook erg leuk en goed vond aan het verhaal is dat het je heel goed meegeeft dat anders dan de rest zijn helemaal zo erg nog niet is. Ieder mens is uniek, het maakt niet uit hoe je eruit ziet, of je slim bent, of wat dan ook, jij mag gewoon jezelf zijn. En als jij dat toelaat dat je dat mag, dan zul je een heel stuk gelukkiger zijn ook. En dat vond ik zoiets moois dat Marieke dat op zo’n leuke wijze in dit boek heeft weten mee te geven. Het is toch iets wat bij veel kinderen, maar ook volwassenen toch heel erg speelt, het anders zijn dan anderen en kan dat wel, word je dan wel geaccepteerd? Maar ook de personages zijn geweldig in dit boek, de prachtige illustraties en de CD erbij, het is gewoon van het begin tot het eind een onwijs leuk verhaal dat je eigenlijk wel in je boekenkast moet hebben staan, al was het alleen al voor de cover 😀 Een absolute aanrader voor kinderen vanaf tien jaar!

“Ergens klopte haar hart nog verwachtingsvol en hoopte ze op dat kleine kansje dat ze toch kon blijven. Maar om niet meer pijn te voelen dat ze nu al deed, verborg ze die gedachten heel diep in haar geest. Het was zo al erg genoeg, nog een keertje teleurgesteld worden, zou echt te veel zijn. “blz.89–

Ik ben dan ook zeker heel erg benieuwd naar het tweede deel over Hotel Silvermaen waar Marieke nog mee bezig is. Want ik wil natuurlijk wel weten hoe het Nannette, tante Dora, Bob en Tina verder vergaat.

Cover: 🌟🌟🌟🌟🌟
Vertelling: 🌟🌟🌟🌟🌟
Originaliteit: 🌟🌟🌟🌟
Verhaal: 🌟🌟🌟🌟🌟
Lettertype: 🌟🌟🌟🌟🌟
Papiergeur: 🌟🌟🌟🌟
Overall: 🌟🌟🌟🌟🌟

Happy Reading!

Liefs,

Bren

Review: City of Bones — Cassandra Clare

Genre:    Urban Fantasy
Uitgever:    Walker Books
ISBN: 978-1-4063-0762-7
Uitvoering:    Paperback
Aantal pagina’s: 510
Uitgave: 2015

Clary Fray is een jonge meid die samen met haar moeder in New York woont. Tijdens een avond stappen ziet ze een bijzondere jongen die ze besluit te volgen. Vervolgens is ze getuige van deze jongen, die helemaal niet zomaar een normale jongen blijkt te zijn, maar een demon. Vanaf dat moment zal haar leven nooit meer hetzelfde zijn en komt ze erachter dat er meer is in de wereld dan ze voor mogelijk had gehouden.

Bren is al jaren fan van de Shadowhunters wereld van Cassandra Clare en eerder was het haar al gelukt om mij aan een andere favoriete serie van haar verslingerd te krijgen, namelijk Warrior Cats. Hoewel het misschien niet zo verbazingwekkend is dat ik die laatstgenoemde leuk vind, omdat katten daarin de hoofdrol spelen 😉

Maar goed, ik dacht: Ik ga me ook eens wagen aan deze serie, nadat Bren me er al zoveel over had verteld. En dat viel me absoluut niet tegen! Urban fantasy is geen totaal onbekend genre voor me, want series als Supernatural zijn dat natuurlijk ook. Het gaat er dan ook vooral om hoe het allemaal neer is gezet en qua world building is deze serie echt zeer hoogstaand! Cassandra Clare neemt je door middel van Clary mee die wereld in en je komt steeds meer te weten over de wereld van de Shadowhunters, over hun mythen en sagen, hun cultuur en geschiedenis.

Dan zijn er nog de personages. Nu moet ik zeggen dat ik Clary op zich niet een mega boeiend personage vind, ze wordt meegetrokken een wereld in waar ze in eerste instantie niks mee te maken wil hebben, maar omdat haar moeder plots verdwijnt en ze haar kostte wat kost terug wil vinden moet ze wel. Ze komt er dan uiteraard ook achter dat ze zelf Shadowhunter bloed heeft. Wat dat betreft natuurlijk wel een beetje cliché. Maar het gaat erom hoe er mee omgegaan wordt natuurlijk 😉

Alle personages zijn flink sarcastisch en daardoor merkte ik op een gegeven moment wel dat het “nieuwtje” er een beetje af was en werd het soms ook wel vervelend, maar heel vaak en vooral de stukken met Magnus Bane heb ik echt moeten lachen. Omdat de cast redelijk beperkt blijft kun je alles goed volgen en leer je ze ook echt goed kennen. En omdat er continu weer actie is wil je ook door blijven lezen en weten hoe het allemaal verder gaat.

Kortom, ik ben om! Ik heb echt genoten van dit boek! Ben dan ook van plan om deze serie van The Mortal Instruments in ieder geval helemaal uit te gaan lezen. Daarna staat er nog zoveel in de kast, dat ik me vast wel verder ga vermaken nog 😉

Cover: 🌟🌟🌟🌟
Vertelling: 🌟🌟🌟🌟🌟
Originaliteit: 🌟🌟🌟🌟
Verhaal: 🌟🌟🌟🌟½
Lettertype: 🌟🌟🌟🌟🌟
Papiergeur: 🌟🌟🌟🌟🌟
Overall: 🌟🌟🌟🌟½

Happy Reading!

Liefs,

Jeffrey

Review: Ik zie je in Cockleberry Bay – Nicola May

Genre:                     Feelgood
Uitgever:                 Zomer & Keuning
Serie:                       Cockleberry Bay #2
ISBN:                       9789020537635
Uitvoering:             Paperback
Aantal pagina’s:    333
Uitgave:          Mei 2020

Hartelijk dank aan Uitgeverij Zomer & Keuning voor het beschikbaar stellen van het recensie-exemplaar in ruil voor mijn eerlijke mening.

Ik zie je in Cockleberry Bay is het tweede deel van de populaire feelgood serie over het fictieve Britse kustdorpje Cockleberry Bay en haar inwoners. Na het lezen van het eerste boek “Het winkelje in Cockleberry Bay”, was ik natuurlijk razend benieuwd naar hoe het allemaal verder zou gaan en ik ben dan ook zo snel als ik kon opnieuw Cockleberry Bay ingestapt om te kunnen zien hoe het iedereen vergaat.

“De zieligste op de wereld is hij die zijn dromen inlevert voor zilver en goud.”-blz.20-

Rosa heeft het helemaal voor elkaar in het prachtige kustdorpje. Ze runt met veel plezier haar winkeltje “The Corner Shop” waar ze producten voor de huisdieren in het dorp verkoopt. Het loopt geweldig en ze voelt zich er helemaal thuis. Zij en haar teckel Hot vermaken zich prima. En natuurlijk heeft ze dan ook nog eens de liefde van haar leven van heel dichtbij leren kennen. Je zou denken dat ze haar geluk niet meer op kon en helemaal happy de peppy zou zijn. Echter gaat de liefde jammer genoeg niet altijd over rozengeur en maneschijn. Rosa kan nog zo gelukkig zijn met haar liefde, maar toch begint ze steeds meer en meer te vermoeden dat zijn intenties helemaal niet zo zuiver zijn als dat hij ze wil laten overkomen…ze vermoedt dat hij haar bedriegt en dit trekt ze absoluut niet. Ook al probeert hij haar keer op keer te zeggen dat er niets aan de hand is, toch vertrouwt Rosa er maar niets van. Als ze uiteindelijk zijn mail checkt en daar voor haar het ultieme bewijs van zijn ontrouw heeft gevonden en hem daarmee confronteert loopt het uit op een fikse ruzie. Maar is Rosa zelf ook wel zo trouw gebleven? Want dat is ook nog maar de vraag. Uiteindelijk lopen de gemoederen en de jaloezie zo hoog op dat hij besluit dat het beter is om elkaar een tijd niet te zien of te spreken…

“Toen ze zag dat haar fantastische man moederziel alleen en met schokkende schouders naar de zee liep, voelde ze een pijnlijke steek in haar hart.”-blz.150-

Rosa probeert zichzelf staande te houden en denkt in het begin dat het vast allemaal nog wel mee zal vallen. Maar hij houdt voet bij stuk, neemt de telefoon niet meer op, beantwoord haar voicemail en berichten niet. Rosa begint hem nu toch echt te missen, hoe zelfstandig ze ook kan zijn, zonder hem voelt ze zich verloren. Ze begint, mede door de hulp van haar vrienden, te beseffen dat er toch echt iets moet veranderen wil ze dat haar huwelijk nog te redden is. Maar daarvoor zal ze zelf heel veel offers moeten brengen, de drank laten staan is daar een van en haar verleden onder ogen komen en zich er niet meer door laten lijden ook. En tegelijkertijd ook nog de shop draaiende houden, haar klanten tevreden houden en met het leven dealen. Gaat dit Rosa allemaal lukken en gaat het lukken om weer samen te zijn met de liefde van haar leven? Een ding is zeker, makkelijk zal het pad niet zijn….maar het zou toch absoluut wel waard moeten zijn. Toch?!

“Wat denk jij soms toch een belachelijke dingen! Straks beweer je nog dat ik stiekem op vrouwen val.” -blz.173-

Wederom kreeg Nicola May het voor elkaar om me de wereld van Cockleberry mee in te nemen en me er geen moment te laten vervelen. Wat een rollercoaster was dit weer, een heerlijk feelgood verhaal met onwijs veel geweldige sarcastische humor en personages die zich nog dieper in je hart weten te verankeren. Dat het leven niet altijd makkelijk is en zal zijn, maar dat er voor bijna alles wel een oplossing te vinden is, laat dit verhaal perfect overkomen. Allerlei emoties en blokkades komen er wel voorbij, waar menig mens in zijn of haar leven wel voor komt te staan. En juist die dingen maken een verhaal als dit ook zo geloofwaardig. Het geeft je het gevoel dat je ze echt kent, het zouden je buren kunnen zijn. En wat wil je ze graag helpen om de juiste keuzes te maken, maar net als in het echte leven zal ook Rosa daar ( met wat hulp van haar intens lieve vrienden) toch echt zelf achter moeten komen.

“Soms is het beter om rustig af te wachten en niks te zeggen. Toen dacht ze aan wat haar moeder altijd zei. Vraag je eerst eens af of je iets aardigs te zeggen hebt. En zijn je woorden überhaupt nodig?” -blz.306-

Hou jij van een goed verhaal met veel humor, dat je hardop laat lachen en soms doet huilen, je echte vriendschappen laat zien en offers laat maken voor de ware liefde, zonder dat het een klef verhaaltje wordt? Dan is deze serie absoluut voor jou! Nicola May heeft met dit tweede deel in de serie weer een geweldig boek neergezet en ik durf me absoluut fan te noemen. Want wat is dit weer een heerlijk verhaal. Ik kijk enorm uit naar het derde deel in deze trilogie, maar gelukkig heb ik het manuscript al liggen, dus ik waan me al snel weer in het prachtige pittoreske kustdorpje Cockleberry Bay. En ik raad je aan om dat ook te doen. Pak een lekkere mok thee of iets anders lekkers, een stuk chocolade en ga lekker in die zon zitten of op de bank met de boeken uit deze serie en voor je het weet zet je je zorgen opzij en geniet je. Want deze trilogie is werkelijk verslavend goed!

“Je bent niet bang om lief te hebben – je bent bang om liefgehad te worden.”-blz.200-

Cover: 🌟🌟🌟🌟1/2
Vertelling: 🌟🌟🌟🌟🌟
Originaliteit: 🌟🌟🌟🌟🌟
Verhaal: 🌟🌟🌟🌟🌟
Lettertype: 🌟🌟🌟🌟🌟
Papiergeur: 🌟🌟🌟🌟🌟

Overall: 🌟🌟🌟🌟🌟

Happy Reading!!!

Liefs,

Bren

Review: Kies voor mij — Stefanie van Mol

Genre :                    New Adult
Uitgever:                 Dutch Venture Publishing
Serie:                       Full Moon #1
ISBN:                       9789492585066
Uitvoering:             Paperback
Aantal pagina’s:     213
Uitgave:                   Juni 2017

In dit boek volgen we de verhalen van Jonathan en Camille. Vroeger waren ze elkaars buren, nou ja niet alleen dat, ze waren elkaars beste vrienden. En voor Camille is Jonathan de eerste jongen waar ze onwijs verliefd op werd. Samen waren ze onafscheidelijk en hadden ze een diepe, vriendschappelijke band. Tot die ene dag aanbrak die alles op zijn kop zette. Jonathan speelt drums en heeft nooit iets anders gewild dan de muziek wereld ingaan om het helemaal te gaan maken. Echter is zijn vader het hier allesbehalve mee eens en dwingt Jonathan om te kiezen tussen zijn familie en zijn muziek. Dat deed voor hem de deur letterlijk dicht, hij pakte zijn koffers en vertrok voor altijd uit zijn ouderlijk huis. Camille wil niets liever dan met Jonathan mee gaan, maar dat laat hij niet doe.

“Hij drukt zijn lippen nog een keer tegen de mijne en laat me dan los. Hij grijpt zijn rugzak, kijkt me nog een keer aan en zegt: ‘Vaarwel, Camille.” -blz.12-

Nooit heeft Jonathan, die beter bekend staat onder zijn bijnaam Sticks, spijt gehad van zijn keuze. Hij zit in een populaire rockband, genaamd Full Moon en ze zijn wereldberoemd. De vrouwen zijn gek op hem, maar hij heeft zichzelf opgelegd zich nooit meer te binden aan iemand.

Camille is Jonathan echter nooit vergeten en denkt nog vaak aan hem en hoe het zou zijn geweest misschien als ze wel met hem zou zijn meegegaan. Maar aan zulke gedachtes heeft ze jammer genoeg niets. Voor ze met haar studie begint gaat ze met haar beste vriendin, Karen, op vakantie waar ze naar een concert van Full Moon gaan. Hier ontdekt Camille al snel dat haar gevoelens voor Jonathan absoluut niet verdwenen zijn. Hij herkent haar echter niet als de Camille van vroeger, maar een blik op haar en hij wil alleen haar nog maar en zal alles op alles zetten om te krijgen wat hij wil….Gaat het ze lukken om toch weer samen te zijn? Of is hun leven zo vervreemd van elkaar dat er geen enkele kans van slagen kan zijn?

“Camille lacht. Niet zomaar een lach, maar een stralende, oogverblindende lach en ik besef op dat moment dat ik verloren ben. Deze meid gaat mijn leven op zijn kop zetten.” -blz.144-

Wat was dit een onwijs gaaf verhaal, ik heb het boek echt in no time verslonden en ben toen meteen in het tweede deel verder gegaan. Stefanie heeft zo’n onwijs fijne en vlotte schrijfstijl, de personages zijn geweldig leuk en het verhaal is ook echt goed. Verslavend goed zelfs! In het begin vroeg ik me nog een beetje af of dit het nou wel echt voor mij was, maar al snel herzag ik mijn mening en vloog ik door de rest van het boek heen. De liefde tussen Camille en Jonathan is duidelijk voelbaar en je wil niets liever dan dat die twee gewoon weer voor elkaar kiezen, maar of dit ze dan ook echt gaat lukken….hun levens zijn totaal verschillend geworden en de tijd heeft natuurlijk ook niet stil gestaan met de dingen die ze beide hebben meegemaakt. Continue zat ik maar van “come on people” !!! En op het moment dat je denkt Yes….komt er dat einde van het boek…..hoezo cliffhanger? Ik moest dan ook echt gelijk doorlezen in het tweede deel. Maar mijn recensie daarover komt volgende week online 🙂

Cover: 🌟🌟🌟🌟
Vertelling: 🌟🌟🌟🌟🌟
Originaliteit: 🌟🌟🌟🌟
Verhaal: 🌟🌟🌟🌟🌟
Lettertype: 🌟🌟🌟🌟🌟
Papiergeur: 🌟🌟🌟🌟

Overall: 🌟🌟🌟🌟1/2

Happy Reading!!!

Liefs,

Bren

Review: Ik mis je — Gillian King

Genre:                     Feelgood
Uitgever:                 Zomer & Keuning
ISBN:                      9789020535600
Uitvoering:            Paperback
Aantal pagina’s:   297
Uitgave:                 Juni 2019

“Bo draaide een pluk haar om haar vinger. ‘Ik weet het wel: ooit krijgen jullie verkering, ik durf mijn leven erom te verwedden.”-blz.33-

Bo en Charlie zijn elkaars hartsvriendinnen en delen lief en leed met elkaar. Charlie is al jaren verliefd op de oudere broer van Bo, Carsten. Maar hij vindt haar nog te jong, al maakt hij op een gegeven moment wel de opmerking dat als ze achttien zou zijn hij zo die ring aan haar vinger zou schuiven. Maar tot die tijd zou er niets anders dan vriendschap zijn. Maar dan wordt Charlie achttien en inderdaad Carsten lijkt wel degelijk gek op haar te zijn en eindelijk is het dan zover, ze zoenen met elkaar. Charlie is in de zevende hemel, eindelijk heeft ze wat ze altijd al wou, haar geluk kan niet op zou je denken, toch?! Niets is echter minder waar, want tijdens het stappen wordt Charlie niet zo lekker en zou graag naar huis gaan. Bo heeft duidelijk teveel op, maar staat erop om het “samen uit, samen thuis”-principe aan te houden en wil haar naar huis brengen, met de auto…Charlie probeert haar nog tegen te houden, maar Bo wil er niets van horen, ze is nog nuchter genoeg om te kunnen rijden. Dit loopt al heel snel zo fout af….Ze krijgen een zwaar ongeluk en Bo is op slag overleden….

“Soms heb ik zo’n dwangmatig gevoel dat ik alles uit het leven wil halen. Dan is het alsof er een stemmetje in mijn hoofd zit dat tegen me zegt: geniet van het leven, voor je het weet is het voorbij. Haal eruit wat erin zit.” -blz.277-

Charlie is er helemaal kapot van als ze in het ziekenhuis te horen krijgt dat Bo het ongeluk niet heeft overleefd. Ze wordt verteerd door schuldgevoelens en kan voor haar gevoel ook niet meer in Wassenaar blijven wonen, ze moet er weg en wel zo snel mogelijk. Ze vertrekt naar Hilversum om bij haar vader in te trekken, maar dat loopt heel anders dan gepland. Gelukkig kan ze wel terecht bij haar stiefzusje Claire. Ze mist Carsten verschrikkelijk, maar ze kan niet anders dan bij hem uit de buurt blijven. Dan ontmoet ze James en dat is zo’n beetje een van de grootste hufters die er bestaat, al komt ze daar jammer genoeg pas later achter. Hij weet haar zelfs te overtuigen dat haar schuldgevoel omtrent de dood van Bo wel degelijk haar schuld is en dat ze daarom alleen al nooit meer samen met Carsten zou kunnen zijn, want kom op, wie zou haar nou niet voor altijd blijven zien als degene die verantwoordelijk is voor de dood van zijn zusje. Zo breekbaar en naïef als Charlie is, gelooft ze elk woord dat James haar vertelt. En zo raakt ze steeds meer en meer verwijderd van haar oude vertrouwde leven, van alles wat haar lief is. Haar liefde voor Carsten verdwijnt echter niet, ze mist het leven zoals het was en Bo verdwijnt geen dag uit haar gedachten, hoeveel tijd er ook voorbij gaat. Maar is er nog wel een weg terug, kan Charlie nog wel de persoon worden die ze altijd is geweest? Of is het daarvoor inmiddels veel te laat en is er te veel gebeurd….

“En nog lang en gelukkig leven? Ik geloof niet in sprookjes.” -blz.215-

Dit was mijn eerste kennismaking met het werk van Gillian King, ik had al zoveel over haar boeken gehoord dat ik natuurlijk er wel kennis mee moest maken van mezelf. En wat ben ik blij dat ik dat gedaan heb, want wauw, wat is dit goed! Van begin tot eind werd ik gelijk het verhaal ingezogen. Je beleeft tijdens het lezen de ene na de andere emotie en leeft zo ontzettend mee met Charlie. Want wat heeft ze veel voor haar kiezen gehad. Gillian heeft hele geloofwaardige personages weten neer te zetten, waar je of een band mee krijgt, of bijna onmiddellijk haat. Ik vind dat altijd onwijs knap als dat een schrijver lukt, want het zorgt absoluut voor een hele hoge dosis leesplezier. En buiten dat dit boek je ook echt wel wat heftige momenten laat meemaken in het leven van Charlie, is het ook echt onwijs mooi. Het verhaal laat je na het lezen ervan ook niet snel los. Je blijft er echt nog even over nadenken, loved it. Ik ben hierdoor natuurlijk alleen nog maar meer nieuwsgieriger geworden naar de andere boeken van Gillian King, dus hoop ze dan ook aan mijn collectie te kunnen toevoegen. Want dit boek was echt geweldig!! Een heerlijke feelgood met een mooi, emotioneel, aangrijpend en liefdevol verhaal over echte vriendschap en liefde, maar ook met de nodige humor op zijn tijd, I loved it!!!

“Oke, vooruit, ik ga mee.’ Ik negeerde het gevoel dat ik beter thuis kon blijven. ‘Yes, het wordt vast een fantastische avond. Een avond om nooit meer te vergeten.” -blz.278-

Cover: 🌟🌟🌟🌟1/2
Vertelling: 🌟🌟🌟🌟🌟
Originaliteit: 🌟🌟🌟🌟1/2
Verhaal: 🌟🌟🌟🌟🌟
Lettertype: 🌟🌟🌟🌟🌟
Papiergeur: 🌟🌟🌟🌟🌟

Overall: 🌟🌟🌟🌟🌟

Happy Reading!!!

Liefs,

Bren

Gastreview: Find Me Gone — Sarah Meuleman

Genre:                     Mysterie
Uitgever:                 Harper Collins
ISBN:                       978-0-06-283465-2
Uitvoering:             Paperback
Aantal pagina’s:    400
Uitgave:                  Oktober 2018

Dit boek heb ik gekregen van een Engelse klant van mij, vandaar dat ik de Engelse versie heb gelezen. Oorspronkelijk is dit een Nederlands/Vlaams (ik twijfel omdat de schrijfster Belgisch is) boek geschreven door Sarah Meuleman, de originele titel is “De zes levens van Sophie” deze titel vind ik wel beter bij het boek passen dan de vertaling “Find me gone”.

Het boek begint in 2014 en vertelt je het verhaal over Hannah een meisje uit België (Bachte) die woont en werkt in New York. Hannah schrijft al tien jaar columns over de sterren van Amerika maar zij is op zoek naar een nieuwe uitdaging en besluit haar goedbetaalde baan op te geven. Haar droom is om een boek te schrijven over haar drie favoriete schrijfsters; Agatha Christie, Barbara Follet en Virginia Woolf. Alle drie getalenteerde, wijze vrouwen met een boodschap, die plotseling van de radar verdwenen.

‘Sophie looks down at the tender hand on her knee, happy and sad at the same time. It’s a felling she doesn’t understand, so she opts for happy and nods.’ -Blz. 82-

Boven ieder hoofdstuk staat het jaartal waarover geschreven wordt en de plaats. Regelmatig vertelt Hannah over haar verleden, omdat dat een grote invloed heeft gehad op de persoon die zij is geworden. Ook worden een aantal hoofdstukken van het boek wat Hannah aan het schrijven is, verwerkt in dit boek. Door het hele boek komen er verhalen uit Hannahs jeugd voorbij. Hannah en Sophie maken de periode van Marc Dutroux mee tijdens hun jeugd, een verschrikkelijk drama wat heel België in zijn greep houdt. Veel ouders zijn bezorgd om hun jonge dochters en proberen hun angstvallig te beschermen tegen deze vreselijke man. Hannah en Sophie zijn beste vriendinnen maar je komt er ook achter dat er meer dan vriendschap speelt tussen deze twee jonge meisjes. Uiteindelijk verwaterd hun relatie, doordat de vader van Sophie achter hun ‘geheimpje’ is gekomen en de meisjes verbiedt om contact met elkaar te hebben.

‘A kiss, tentative at first, then firm. Lipstick thick on a moist tongue. Hannah tastes the sweetness of saliva, the bitterness of the lipstick.’ -Blz. 131-

Hannah heeft geen familie in Amerika, maar Irminia kent zij al jaren en voelt als een moeder voor haar. Zij woont in Noank ongeveer drie uur met de trein van New York. Hannah bezoekt Irminia regelmatig en komt er achter dat Irminia borstkanker in een vergevorderd stadium heeft, de dokter geeft aan dat zij nog maar twee tot zes maanden te leven heeft.

“No tears, Hannah, not now. She felt Irminia take her hand and squeeze gently. No, Hannah thought, that should be my hand squeezing, I should be the shoulder to cry on. Everything’s different now.” -Blz. 101-

Hannah heeft een lange relatie achter de rug met Boy, zij heeft nog steeds moeite met deze beëindigde relatie en de miskraam die zij heeft gehad. Daarna heeft zij een korte relatie met Bashful, die zij heeft ontmoet tijdens het uitgaan.

Max, de uitgever van Hannah’s boek zit haar regelmatig achter haar vodden aan, hij is benieuwd wanneer zij nu eindelijk haar eerste boek zal gaan afmaken. Hannah heeft regelmatig last van een writersblock en haar verleden die haar niet met rust wil laten. Uiteindelijk besluit Hannah te stoppen met schrijven…

Hannah raakt steeds meer van haar pad af door de dood van Irminia, de verbroken relaties, haar miskraam en haar mislukte leven zorgen ervoor dat zij verslaafd raakt aan de drugs. Ondanks pogingen van haar vriendin Bee, haar ex-vriend Boy en Irminia lukt het Hannah niet om van de drugs af te blijven.

Plotseling krijgt Hannah een telefoontje. Het blijkt niemand minder dan Sophie te zijn! Hannah besluit terug te gaan naar België om Sophie te ontmoeten. Daar bespreken zij het geheim wat zij al die jaren met zich mee hebben gedragen. Dit geheim ga ik niet verklappen maar zodra je dit ontdekt, vallen alle puzzelstukjes uit dit spannende maar soms ook verwarrende boek eindelijk in elkaar.

Door de manier van vertellen is dit een nogal verwarrend verhaal en ik moest er echt weer inkomen als ik het een paar dagen niet had gelezen. Het was wel spannend, maar door de vele wisselingen in de tijd kwam ik lastig in het verhaal. Ook vond ik de vertaling niet altijd kloppen en er stond zelfs een keer een woord nog gewoon in het Nederlands tussen (armband i.p.v. bracelet). Ik denk dat het beter was geweest als ik de originele versie had gelezen. Er is denk ik veel verloren gegaan in de vertaling, daarom kom ik niet zo hoog uit qua cijfer voor dit boek.

Cover: 🌟🌟
Papiergeur: 🌟🌟
Print/Lettering: 🌟🌟🌟
Originaliteit: 🌟🌟
Verhaal: 🌟🌟

Overall rating 🌟🌟1/2

Liefs,

~Marsha

Caturday Post: Het Dieet

Ooit, ongeveer een week geleden denk ik, was het leven heerlijk. Ik at alles wat ik wilde en zodra ik dan even wakker werd stond ik op uit mijn mandje, liep ik naar ons eethoekje en at ik weer mijn buikje vol. Dat eindigde helaas deze week, want tot mijn grote verbazing was het schaaltje waar ons eten in zit ineens weggehaald en wat nog veel erger was, toen ik naar boven klom naar de tweede voederplaats haalde mijn vader voor mijn neus zomaar het eten weg en zette het achter slot en grendel!
“Nee,” zei hij, “je moet even wachten nog en dan krijg je weer eten, Bobbie.”
Waarom dit lot mij nu is toebedeeld weet ik niet, want ik heb elke keer een partij trek nu en van zowel papa en mama hoef ik niks meer te verwachten. Het is zwaar om een kat te zijn, kan ik jullie vertellen.

Daar stond ik dan, op de krabpaal. De voerbak was nergens te bekennen…

Nu ik minder tijd krijg om te eten, heb ik wel meer tijd om te slapen en dat doe ik dan ook maar, want ja, wat moet je immers met je vrije tijd als kat? Ik moet wel toegeven dat ik misschien wat pondjes minder mag wegen, mijn vriend Blix is bijvoorbeeld ook al flink afgevallen en toen we laatst ’s ochtends eventjes in gesprek waren vertelde hij dat hij zich ook weer een heel stuk fitter voelt. Daarna moest hij het zelfs laten zien door van de bank op het dressoir te springen! Toen hij de sprong maakte hield ik mijn hart vast, want ik had verwacht dat hij net als in oude tekenfilms naar beneden zou storten de diepte in. Maar hij draaide zich trots om en zei: “Kijk, zie je nu, Bobbie? Ik voel me weer bijna als een kitten zo fit!”
Vervolgens nam hij mijn mand in. Daar was ik dan weer wat minder blij mee, maar hij had het verdiend, want het was een hele prestatie.

Wat is ‘ie mooi zo hè? Ben helemaal trots op m’n ventje!

Omdat Blix zoveel is afgevallen heb ik dus maar besloten dat ik ook op dieet moet, papa en mama halen immers toch het eten al weg en ik ben te lui om het te stelen, al ben ik daar prima toe in staat. En anders kan ik het Medusa wel vragen, want zij is een behendig opener van deuren!
Er kwam namelijk nog een besef bij me en dat was dat het weer bijna zomer is en dan lig ik graag op het balkon en als er dan mensen ons balkon op kijken, dan moet ik natuurlijk wel een mooie summer bod hebben! Het is niet meer genoeg om alleen maar een prachtige vacht te hebben zoals ik, nee, ik heb me laten vertellen dat als je iets slanker bent, dat het niet alleen goed is voor je gezondheid, maar ook voor je zelfvertrouwen. Eigenlijk heb ik allebei in overvloed, maar wat slanker zijn zou niet verkeerd zijn, als je begrijpt wat ik bedoel. Misschien dat ik toch wat meer mijn best moet doen voor Blix ook, aangezien hij zo goed bezig is!

Soms denk ik wel eens: Was die banaan maar echt en een stuk kip.

Kortom, we zijn bezig met afvallen! Dat betekent wel dat er straks minder van mij is om van te houden, maar laten we eerlijk zijn, een gezonder en fitter leven, dat wil iedereen toch?

Happy Caturday!

~Bobbie