Op het moment dat ik dit blog schrijf ben ik in een ver gevorderd stadium met mijn manuscript voor ‘Stempels’, mijn eerste Nederlandstalige roman. Dit boek begon als uitlaatklep voor mij tijdens mijn burn-out en ik ben ondertussen bij het laatste hoofdstuk aanbelandt met schrijven. Het is een enorme weg geweest, met de nodige uitstapjes omdat ik zoveel inspiratie had om ook aan de Kevar boeken te beginnen van mijn scifi universum Ley Lines, maar toch nu bijna een jaar verder is het boek dan toch echt bijna klaar.
Wat voor mij dit boek ook een enorme reis heeft gemaakt, is dat ik zo diep ben gedoken in wat nou belangrijk is in ons leven als mens en daarbij ook veel gebruik heb gemaakt van mijn eigen ervaringen. Relaties met mijn ouders, mijn zus, mijn vrienden en oude jeugdliefde. Daarbij komt ook dat een van de hoofdpersonages een eerbetoon is aan de beste vriendin van Bren, die we helaas vorig jaar hebben verloren. Kortom, er zit zoveel van mijzelf in, dat ik het best eng vind om het straks eerst aan de redactie (Bren dus) te overhandigen en daarna nog aan een paar andere proeflezers te laten lezen. Schrijven is jezelf blootgeven, helemaal als je ook nog eens in de ik-vorm schrijft.
Hoe pak je het nou aan als je een manuscript af hebt?
Met een complete trilogie op mijn naam weet ik ondertussen natuurlijk wel iets over het reilen en zeilen van het schrijven van een boek! Geen een methode zal hetzelfde zijn denk ik, maar een ding vind ik altijd super belangrijk en dat is dat het manuscript al zo goed mogelijk wordt opgeleverd voor het naar de uitgever gaat. Als ik klaar ben met het schrijven van een verhaal, dan laat ik het zelf liever eventjes berusten allemaal. Het is namelijk niet zo’n goed idee om direct als je klaar bent nog een keer door het verhaal te gaan, want dan kun je last krijgen van tunnelvisie en vaak slaat bij mij dan de twijfel zo hard toe dat je niks meer goed genoeg vindt. Ik ben zelf mijn grootste criticus en om me er dan van te behoeden dat het verhaal niet goed genoeg is, geef ik het liever alvast uit handen.
Het is super belangrijk dat niet alleen jij naar je manuscript hebt gekeken voor je het naar een uitgever stuurt. Goede proeflezers zijn een must-have als je iets goeds wilt opleveren. Wat maakt een goede proeflezer? Nou, niet iemand die alles wat je hebt geschreven zonder meer geweldig vindt, want dan kunnen ze net zo goed niet proeflezen. Nee, je wilt het liefst mensen die op twee manieren kritisch naar je werk kijken. Allereerst is het belangrijkste dat de inhoud van het verhaal goed is. Is het pakkend, loopt het lekker, is het een pageturner, klopt het plot? Dat zijn allemaal dingen waar rekening mee gehouden moet worden. Op de tweede plaats, maar zeker niet minder belangrijk, is dan de spelling/grammatica. Hoe meer fouten er al op voorhand uitgehaald zijn, hoe serieuzer een uitgever je manuscript zal benaderen. Schrijven is teamwork, onthoud dat goed 😉
En dan?
Als dat allemaal klaar is en je met tevredenheid naar je eigen werk kunt kijken, dan is het hoog tijd om een uitgever te zoeken. Ik kijk straks enorm uit naar het moment dat het manuscript dan helemaal opgepoetst en wel is om vervolgens te zoeken naar een uitgever. Dit gaat heel erg spannend worden, denk ik, want ik heb best een paar uitgevers die hoog op mijn lijstje staan waar ik het geweldig van zou vinden als ik daar het boek onder zou kunnen brengen. Maar of zij het dan goed genoeg gaan vinden? Dat is natuurlijk altijd maar de vraag. Uiteraard houden we jullie via het blog op de hoogte van alle vorderingen omtrent ‘Stempels’!
Happy reading!
~Jeffrey
The Book Dragon's Nook 